31-12-07

Moet een journalist bloggen of is een blogger een journalist:

Juni 2000: Ik studeerde niet alleen af aan de humaniora maar had voor het eerst naast mijn postadres ook een tweede adres: hurkmansine@hotmail.com.

Een wereld ging voor mij open. Je kon ineens contact hebben met mensen overal ter wereld en ervaringen uitwisselen. Het was alsof alle grenzen in één klap vervielen. Vroeger woonde je onder de kerktoren en had je contact met mensen uit je vereniging of sportclub. Nu kon je de hele wereld aanspreken.

We staan nu een eind verder. Het internet is een populaire bron voor informatie geworden. De belangstelling voor een blog komt omdat internetgebruikers zelf iets willen toevoegen aan websites die ze bezoeken. Ze zoeken een uitlaatklep. Daar is het succes van forums uit ontstaan

De nieuwe hype die web 2.0 wordt genoemd kan door iedereen worden opgericht, zelfs door een kind dat pas kan lezen en schrijven. Daarom dat een blogger geen journalist is.

De taak van een journalist is objectieve informatie weer te geven. Hij laat alle meningen aan bod komen. Zodat de lezer kan kiezen bij welke mening hij zich aansluit. Zelf geeft hij zijn mening niet. De blogger doet dit juist wel. Hij geeft over alles zijn mening en wil dat personen daarop reageren.

Maar ook een journalist kan behoefte hebben aan een dergelijke uitlaatklep en kan een blog starten. Het kan voor hem bevrijdend werken door het gebrek aan normen en waarden in de blogwereld. Er zijn geen geschreven regels. Maar er is wel controle van de bezoekers en die kunnen de blogger terechtwijzen.

Ook controleren ze met hun uitlatingen de media. Die nu nog beter moeten verifiëren of ze wel goed bezig zijn.

Wanneer de blogger zich echter specifiek gaat toeleggen op nieuwsfeiten dan komen we in het vaarwater van de professionele journalist.

Want de scheidingslijn wordt alsmaar dunner. Je kan je afvragen of het weekblad Knack journalistiek is. Wel het grootste gedeelte ervan is zeker journalistiek. Ze publiceren ook fictie wat zeker geen journalistiek is en ze publiceren ook cartoons die niet over politiek gaan en die je evenmin journalistiek kunt noemen. Bloggen is een medium of het journalistiek is hangt af van wat de blogger publiceert.

Een tweede argument om een blogger geen journalist te noemen is omdat hij er zijn brood niet mee verdient. Het is zijn beroep niet. Er is in Vlaanderen maar één iemand die er de kost mee verdient en dat is de man die zatte vrienden heeft opgekocht.

Dit weekend heb ik een aantal blogs bekeken omdat ik er zelf één wil opstarten over de juridische wereld. Mijn belangrijkste vaststelling daarbij was hoe ouderwets bloggen in wezen is. Je houdt in feite een dagboek bij. Vroeger werd zo’n dagboek pas aan het einde van een rijk gevuld leven gepubliceerd. Nu verschijnt het in episodes, maar dat is een detail.

Bloggen op de " oude manier " zou een heel ouderwetse liefde voor de geschreven taal moeten vergen met respect voor de grammatica.

Benieuwd of we dat klaar krijgen met de blog die we met onze klas gaan opstarten.

16:52 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

13-12-07

“To blog” or “not to blog”

De keuze tussen “to blog” or “not to blog” is snel gemaakt. “To blog” dan maar; alleen al omdat elke beginnende journalist die zich ietwat serieus neemt, gevoelig moet zijn voor veranderingen in het medialandschap. Het Internet wint nu eenmaal aan invloed en bloggen is nu eenmaal een nieuw communicatiemedium. Zelf bezoek ik zelden blogs en als ik ernaartoe surf, zijn dat meestal blogs van vrienden die hun gebeurtenissen in het buitenland uitvoerig becommentariëren. Voor serieuzere berichtgeving lees ik liever een krant of surf ik naar de homepagina van een krant of tijdschrift. Daar is de kans nog altijd groter dat ik kwalitatieve informatie voorgeschoteld krijg. Kranten en tijdschriften hebben nog steeds redacties die instaan voor de kwaliteitsbewaking en bovendien is een journalist toch in het algemeen gebonden aan een aantal journalistieke grondbeginselen als het checken van informatie en diepgaand feitenonderzoek.  Blogs zijn over het algemeen geschreven door burgers die deze grondbeginselen niet kennen en/of respecteren en die vooral hun ei kwijt willen. Op zich niets verkeerd, ware het niet dat hun mening niet altijd strookt met de werkelijkheid maar er toch vaak voor doorgaat. Zeker wanneer ze te lezen staat op blogs van bekende en invloedrijke figuren. Waar de media vroeger over de burger en zijn omgeving schreef, bestaat het gevaar dat de burger nu zelf het mediagebeuren bepaalt en dat is geen geruststellende gedachte. Alleen daarom al een reden voor journalisten om te gaan bloggen.  

Een ander, minder idealistisch argument, is de schaarste op de arbeidsmarkt. De bestaande concurrentie van freelance journalisten is groot en de ervaring leert me dat horden pas afgestudeerde communicatie- of politieke wetenschappers elk jaar op de arbeidsmarkt komen en strijden om die dunbezaaide jobs in de communicatiesector.

 

Aan de beginnende journalist dus om om niche van de kwaliteitsvolle blogs op te vullen en zich te laten opmerken door een geldschieter. Een andere mogelijke succesfactor is tijd. Vraag is wie het kan volhouden om elke dag een kwalitatiefvol stukje te brengen dat voldoende interessante elementen aanbiedt om lezers te blijven lokken. De enige manier om mezelf te motiveren om een blog op te starten, is een onderwerp kiezen waar ik enigsinds mee vertrouwd ben en waar voldoende over te schrijven valt. Laten we dan hopen dat Google mijn blog bij de eerste twintig zoekresultaten over mijn onderwerp aangeeft.

AVS

17:51 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-12-07

Schuilt in elke blogger een journalist?

  Als paddestoelen schieten ze uit de grond in cyberspace: de webblogs.
Jongeren, twintigers, dertigers en ouder maken hun eigen webstekje.
Het is ook zo gemakkelijk. Dat beweren de providers toch. Zo titelt skynet
Creëer je eigen webpagina op vijf minuten, zonder enige technische kennis!”
Op deze manier is de toegangsdrempel laag. En zo kan een gevarieerd publiek een zeer gevarieerde inhoud aanbieden. Dat kan gaan over auto’s, dating, gezondheid tot het relaas over vreemde ontmoetingen met vossen. Veel actualiteit en nieuwsgaring valt er in deze soort blogs niet echt te rapen.

Natuurlijk zijn er ook blogs die handelen over de actualiteit. Blogs die bijvoorbeeld commentaar geven over de politieke gebeurtenissen in België. Daartussen zitten ook heel wat professionele journalisten die naast hun dagtaak bij krant, TV of radio er ook nog een blog op nahouden.

Maar een blog over het huwelijksleven van een zeker Angel, dat is misschien een werkelijkheid maar voor de meerderheid van de wereldbevolking geen interessant nieuws. En zo zijn er vele blogs. Interessant voor sommigen, vervelend voor de meesten. De meeste bloggers zijn dan ook geen journalisten. Ze voelen wel de behoefte om iets te vertellen. En dan meestal over hun eigen leefwereld. De blogwereld vervangt zo’n beetje de vroegere cafépraat of de roddelgesprekken op straat. Mensen hebben namelijk altijd de behoefte gehad om zich te uiten. Maar in onze huidige maatschappij is dit moeilijker geworden. Wie heeft er nog contact met zijn buren? Gelukkig biedt de blogwereld een goed alternatief. En toegegeven, sommige bloggers gaan een stap verder. Zij blijven niet plakken in hun eigen leefwereld. Ze voelen zich geroepen, zelfs gebeten om vragen te stellen, om commentaar te geven over politiek en andere actualiteit.
En zo’n bloggers mogen zich de journalisten van morgen noemen.

16:15 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

08-12-07

 

Wijlen Herman De Coninck schreef niet alleen verfrissende gedichten, hij had ook af en toe een mening. Zo ergerde hij zich in het essay "Pleidooi voor moeite. De woordcultuur had voordelen" (1986) aan het onderwijs. De democratisering van het onderwijs heeft niet tot meer intelligente mensen geleid, beweert hij. Integendeel: het heeft geleid tot middelmatigheid, tot eenheidsworst. Leerlingen worden opgevoed tot het hebben van een mening, wat op zich niet kwaad is, maar het probleem zit hem in het verwoorden van die mening, of het onderbouwen ervan. Met andere woorden: volgens De Coninck worden leerlingen gestimuleerd (lees: gedwongen) om een mening te hebben, zonder dat ze eigenlijk kunnen uitleggen waaruit die bestaat.

De Coninck had nog moeten leven. Zijn mening, die - het spreekt vanzelf - uitstekend onderbouwd én verwoord was, zou niet actueler geweest zijn dan nu. Het probleem heeft zich namelijk uitgebreid. Terwijl de onbenullige mening van een leerling tot enkele jaren geleden nog binnen de muren van het klaslokaal bleef, of - bij uitbreiding - die van boer Sjarel binnen de muren van het parochiale duivenlokaal, worden we deze dagen werkelijk om de oren geslagen met meningen allerhande: de zogenaamde bloggers zijn bezig de wereld te veroveren.

De opmars van Jan met de pet op radio en tv is natuurlijk al even bezig, maar daar schuilt het probleem niet. Dat "Man bijt hond" gevuld is met Jannen die de liefde voor hun postzegelverzameling of porseleinen poppen willen uitzingen, kan me weinig schelen. Dat zou je zelfs - met enige goodwill - nog sympathieke tv kunnen noemen. Maar dat diezelfde Jannen hun mening over politieke, maatschappelijke of ethische kwesties per se wereldkundig moeten maken via een eigenbereide blog, dat is me een brug te ver. Het interesseert me namelijk geen moer wat Louise uit Oostende denkt over Yves Leterme! Of dat Marie-Ange uit Londerzeel studentendopen een vernederende bedoening vindt. Of dat Herman uit Hasselt de wereld alsmaar minder solidair ziet worden.

Helaas, bloggen lijkt de meest hippe hobby ooit te zijn geworden. En daar precies knelt het schoentje. Want een hobby beoefen je als amateur. En je valt er weinig mensen mee lastig. Bloemschikken, Chinees studeren, appeltaarten bakken ... daar doet een mens niemand kwaad mee. En mislukt het bloemstuk, is de Chinese zin krom gebouwd, smaakt de appeltaart naar perziken? Geen probleem: de floralist, de sinoloog en de bakker zijn professioneel genoeg om dit euvel te verhelpen. Zij weten namelijk wat ze moeten produceren en vooral ook hoe ze het moeten produceren. En dat is nu net het verschil tussen de blog van Jan en Louise enerzijds en die van de journalist anderzijds. Deze laatste wordt namelijk verondersteld de nodige professionele bagage en kennis te hebben om zich een mening te vormen, die te onderbouwen, te kaderen in een groter geheel,  op aangename wijze te verwoorden, om die dan ten slotte op regelmatige basis de wereld in te kunnen sturen. De meeste hobbyisten hebben deze gave of expertise echter niet.

Conclusie: schoenmaker, blijf bij uw leest. Of: Herman De Coninck: kom terug!!                       

21 oktober 2007

12:40 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (5) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

06-12-07

To bog in een journalistiek carriere.

De technologie evolueert dag na dag en laat ons toe om een bepaalde levensstijl te hebben dat men vroeger niet had.

De dag van vandaag kan men op een zeer snelle en gemakkelijke manier informatie terugvinden en mee zijn bij elke nieuwigheid op alle vlakken.

Men vindt verschillende informatiekanalen terug in alle domeinen op het Internet. Men kan meestal bij elk van die domeinen ook met vragen terecht. Zoals op weblogs, kan men, een maal men zijn interessebron heeft gevonden, terecht met commentaren en reacties op het gegeven onderwerp door de blogger. Het is zeer eenvoudig om een weblog te starten omdat de technologie ons dit toelaat. Maar langs de andere zijde is het ook zeer moeilijk om een weblog te onderhouden. Je moet daar voldoende tijd en moeite aan besteden. Bovendien wordt je via deze weg misschien wel populair in de ‘weblogkring' maar je verdient er op professioneel vlak uiteindelijk niets mee. Als journalist heeft men voor een geslaagde journalistiek carrière al heel wat tijd en moeite nodig. Daar bovenop een weblog starten vind ik onnodig en verspilling van energie voor een begin zonder gevolg. Een journalist kan een weblog starten als hobby en daar best niet te veel belang aan hechten. Je loopt hiermee ook verschillende risico's op. Het risico om voldoende publiek te verzamelen en deze dan ook te behouden met telkens verschillende en vernieuwde onderwerpen te creëren. Een tweede risicokans is dat je concurrentie kan opwekken waardoor je je populariteit en informatie zou kunnen verliezen. In een weblog geld het aantal bezoekers veel. Het is ook het reagerende publiek dat je weblog meehelpt te onderhouden. Jij zorgt voor interessantere onderwerpen en zij zorgen er voor het dan wel of niet ingaan op het voorgestelde onderwerp. En zo creëer je dan een discussie kamertje en een eigen soort wereldje. Het is ook zeer moeilijk om in een weblog bepaalde informatie en onderwerpen onder controle te houden. Men moet ook bereid zijn om alle soorten van reacties te kunnen accepteren. Men kan een reactie moeilijk beperken tot een bepaald punt. Men kan ook niet als journalist bezoekers beperken tot een bepaalde doelgroep omdat men hierdoor ook publiek kan verliezen en ook een soort van discriminatie kan ontwikkelen. Maar buiten dit allemaal zijn er op dit moment over de miljoenen weblogs dat de interesse op jouw weblog zeer beperkt kan zijn. Tegenwoordig heeft men veel informatie nodig, met daarbij nog beeld en bewijzen, om mensen hun interesse naar het weblog te lokken en dan nog te doen reageren. Als weblogger kan je snel afhaken als je niet meer voldoende informatie hebt voor te stellen en waardoor je publiek zal verminderen en/of verdwijnen.

Voor een journalist is een weblog eigenlijk het laatste waaraan men moet denken. Omdat het een zeer beperkte kans tot slagen biedt in een geslaagde journalistiek carrière.

11:10 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: melike karasu |  Facebook |

30-11-07

Is een blogger een journalist? Nieuwe trend hertekent spelregels van de journalistiek

Nederlandstalige weblogs die de traditionele nieuwsmedia naar de kroon steken zijn op het web vooralsnog niet te vinden. Door de band genomen is hun journalistieke waarde ver te zoeken. Toch zijn de weblogs en de burgerjournalistiek het perslandschap drastisch aan het hertekenen. De exclusieve status die journalisten zichzelf hebben toebedeeld, brokkelt af en de koek van reclame-inkomsten voor de media zou wel eens over meer spelers kunnen worden verdeeld. Ook al ziet de Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) geen bedreiging voor de beroepsjournalist, ze zal zich wel tijdig moeten bezinnen, wil ze binnenkort niet volledig door de feiten achterhaald zijn.

Weblogs kunnen we nog het best omschrijven als een soort column, waar niet professionele schrijvers kanttekeningen plaatsen bij de actualiteit. In dat opzicht zijn ze geen nieuwsmedium. Tegelijkertijd beantwoorden ze soms wel aan de definitie van journalistiek: ze verslaan de actualiteit, voegen daar achtergrondinformatie en commentaar aan toe en ze baseren zich op het beginsel van de vrijheid van communiceren.

Volgens Pol Deltour, nationaal secretaris van de VVJ/Algemene Vereniging van Beroepsjournalisten België, zullen weblogs nooit de professionele journalistiek vervangen. Hij ziet weblogs als complementair. ‘Bovendien’, zegt hij ‘kunnen ze moeilijk het niveau halen van een ervaren nieuwsmedium dat voldoende mankracht en middelen ter beschikking heeft. De informatiegaring en de synthese van de nieuwsfeiten zullen altijd in handen blijven van professionelen. De beroepsjournalist zal dus een essentiële rol als gatekeeper van de informatie blijven spelen.’

Burgerjournalistiek zet nieuwsstroom op zijn kop
In de virtuele wereld hollen weblogs die visie steeds verder uit. Ze hebben een dynamiek op gang gebracht die die exclusieve machtspositie doet wankelen. De idee van gatekeeper vertrekt immers van een top down informatiemodel. Het is de beroepsjournalist die kiest wat nieuws is en hoe hij die presenteert aan de lezer voor wie enkel een passieve rol is weggelegd. De burgerjournalistiek zet die visie volledig op zijn kop. De Ohmynews is hier een goed voorbeeld van. De Zuid-Koreaanse online krant wordt volledig samengesteld door de lezers. De tienduizenden medewerkers bepalen welk nieuws zij belangrijk vinden. Tot op heden hebben weinig weblogs het succesverhaal van de krant nagevolgd, maar de toon is gezet.

Ook de spelregels die eigen zijn aan het internet beginnen ongemakkelijk tegen de traditionele beroepsethiek van de journalist aan te schuren. Terwijl traditionele media hun zelfopgelegde gedragsregels devoot proberen in stand te houden is op het internet zowat alles mogelijk: mengen van feiten, fictie en commentaar, geen bronnen of copyright vermelden tot leugens en verdraaiingen toe... Het resultaat is een flitsende stijl met nieuwe mogelijkheden waardoor beroepsjournalisten die zweren bij de oude spelregels, binnenkort wel eens in de kou kunnen blijven staan.

Uiteraard zullen professionelen een grote rol blijven spelen, ook in de online nieuwsmedia. Maar de spelregels zullen niet meer dezelfde zijn. De toekomstige journalist zal zich moeten aanpassen aan een goed geïnformeerde lezer die hij ook meer in zijn berichtgeving zal betrekken. Bovendien is het maar een kwestie van tijd vooraleer de burgerjournalistiek ook een deel van de koek van reclame-inkomsten zal opeisen. Het koekje dat overblijft voor traditionele journalisten zou wel eens zeer klein kunnen zijn.

14:28 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

04-11-07

To blog or not to blog

PC Magazine publiceerde onlangs een selectie van de volgens hen kwalitatief hoogstaande  blogs.  Bij het aanschouwen van die lijst valt meteen op hoe divers hij is qua onderwerpen.  Dit is dan ook  voorwaarde één om een succesvolle weblog uit te bouwen: ga op zoek naar een doelpubliek.  Dat publiek dien je bovendien warm te houden door de weblog regelmatig (minstens 1 keer per dag)  te vernieuwen.  Uiteraard schuw je de controverses niet.  Reacties uitlokken en discussies op gang brengen, krikken de ‘klikcijfers’ danig de hoogte in.  Deze techniek wordt trouwens ook door De Standaard gehanteerd.  Iedere dag daagt men de lezers meermaals uit om, middels het poneren van een actuele en controversiële stelling, reacties en opinies uit te lokken.  De begeleidende ‘poll’ is leuk maar dikwijls niet relevant door een verkeerde vraagstelling.  Op die fora zie je trouwens dikwijls dezelfde namen terug komen.  Sommigen schrijven goed, anderen zijn niet te pruimen.  Maar het uiteindelijke doel is niet er een opstelwedstrijd van te maken, maar veeleer aan opinievorming te doen.

Moeten alle journalisten nu beginnen bloggen?  Ik mag hopen van niet en de kans dat het gebeurt, is gelukkig niet zo groot.  Beroepsjournalisten schrijven namelijk nog altijd om den brode.  Als ze moeten kiezen tussen een stuk schrijven voor de broodheer en een update doen van hun weblog dan is de keuze snel gemaakt.  De zwanenzang van de meeste blogs begint op de dag dat er niets nieuws valt te bespeuren.  Bovendien zijn blogs van professionele journalisten geen garantie op succes.  De weblog van redacteur Bart Dobbelaere lokte sinds begin september welgeteld 56 reacties uit en dit voor 9 bijdragen.  Nochtans verwijst de homepage van DS, telkens bij een nieuwe bijdrage, via een link naar de ‘dinges[1].  Overigens, de weblog wordt geïllustreerd met foto’s her en der van het net gegoogeld.  Hoe zit het met het auteursrecht?  Waar is de beroepsethiek?  Zal ik een blog starten over ethiek en journalistiek?

 

(JT)



[1] Dinges: naam van de weblog van Bart Dobbelaere.

02:33 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: joris trog |  Facebook |

03-11-07

To blog or not to blog?

Bloggen is nog lang niet op weg een belangrijk journalistiek medium te worden. De huidige blog community in Vlaanderen wordt immers gekenmerkt door een doorgedreven DIY-filosofie. In de huidige context zou een professionele blogger - iemand die geld wil verdienen aan zijn blogactiviteiten, bijvoorbeeld door advertising- uit de gemeenschap worden gestoten. Het is zeer de vraag of een blog succesvol kan worden zonder de steun van die gemeenschap. De huidige Vlaamse bloggemeenschap komt mij immers voor als een gesloten clubje waarbuiten geen leven mogelijk is. Het is mijn ervaring dat één van de sleutels tot een succesvolle blog actieve deelname aan die gemeenschap is, door veelvuldig comments rond te strooien bij andere veelgelezen blogs. Deze succesvolle bloggers fungeren als gatekeepers, een plaats in hun blogrol is hun machtsinstrument. Deze gatekeepers waken streng over hun medium, en in hun code is geen plaats voor financiële motieven.Ze aarzelen niet iemand in de ban te doen-waarop je blog in het beste geval genegeerd wordt, en in het slechtste geval een doelwit zal worden voor hacking. Ik herinner mij een incident rond Tanguy Veys, een Gents VB-politicus, die de Gentse bloggemeenschap danig op de zenuwen werkte door ongewenste comments. Eindresultaat: zijn persoonlijke website werd uit de lucht gehaald door hackers. Volgens mij zal een professional die probeert aan de haal te gaan met het speeltje van deze club eenzelfde lot beschoren zijn. Vlaanderen is dus nog niet toe aan een professionalisering van het bloggebeuren, al zal die uiteindelijk niet te stoppen zijn. Het is de vraag wie hieraan begint en de klappen wil opvangen. Daarna zal de profesionele blog uitgroeien tot een fenomeen dat de early users zal marginaliseren en hun rol als gatekeeper teniet zal doen. Dit kan de kwaliteit en diversiteit van het Vlaamse bloglandschap alleen maar ten goede komen. Ik heb veel sympathie voor de DIY-ers van het eerste uur, en ik hoop dat er steeds ruimte zal blijven voor niet-professionele blogs, maar op dit moment zijn ze een rem op een verdere groei van het medium.

Timothy Anthonis 

21:01 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

29-10-07

Is een blogger een journalist en mag een journalist überhaupt bloggen?

Een blogger is geen journalist. Met welk recht kan de modale gelegenheidsluller zich deze titel toe-eigenen? In enkele zeldzame gevallen kan de grens vaag zijn, maar is er iemand terdege geïnteresseerd in het zware uitgaansleven, de nieuwe viervoeter of de nieuwe tuinaanleg van Jan-met-de-pet,? Wellicht zijn persoonlijke clubje aanhangers, zielsverwanten en bewonderaars, althans toch voor even. Het nieuwe is er namelijk snel af. Idem voor het soort blogs die een relaas bieden van – zoals daar zijn - ‘de stapsgewijze verbouwingen van ons nieuwe huis’ of ‘onze baby, dag na dag, voetje voor voetje’. Met alle respect, maar daar ligt echt niemand van wakker. Leuk voor vrienden en familie, maar daar blijft het bij. Of het moet gaan over de villa van Prins Laurent, of de nieuwe spruit van Bart De Wever. Dan wordt het al interessanter. Althans toch voor lieden die ervan uitgaan dat iemands privéleven of persoonlijke mening een graadmeter is voor de professionele bekwaamheid van die persoon. 

Laat Bracke toch bloggen! Mag die man geen mening hebben? Moet hij ook na het uitprikken braaf in het gareel van de VRT blijven lopen? De brave man is nu waarschijnlijk onder één of ander fout pseudoniem actief binnen de Vlaamse blogwereld, en gelijk heeft hij.Volgens diezelfde bekrompen redenering van de VRT-top zou een bloggende treinconducteur online zijn persoonlijke beklag niet mogen doen over de vertragingen bij de NMBS. De treinen niet op tijd? Komaan zeg, de treinen zijn àltijd stipt.
Een postbeambte mag de nieuwe reeks postzegels niet ronduit afzichtelijk vinden? Natuurlijk niet, van die man wordt verwacht dat hij ze allemaal even mooi vindt ogen.
Onze broodwinning zou ons individualisme niet mogen beïnvloeden. Censuur is hier nergens goed voor en ook totaal ongeoorloofd. De blog leidt namelijk een bestaan nààst de job. De blog is geen job op zich. Daar situeert zich dan ook de grenslijn tussen blogger en journalist. 

Interessante, snedige en goed onderhouden blogs kunnen leiden tot het ventileren van interessante meningen, die op hun beurt dan weer kunnen uitmonden in boeiende discussies. Er komt een proces op gang, en als dat proces boeiend is en blijft, dan zal de blog succesvol zijn. Als dat soort blog dan nog enige nieuwswaarde bevat, is het aan de beroepsjournalist om hier feiten en ideeën uit op te pikken, er een interessant artikel over te schrijven en zich hiervoor te laten vergoeden. Dat is in deze discussie namelijk het voorrecht van de beroepsjournalist. - SN

20:05 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sandra noben |  Facebook |

Moet een journalist bloggen?

Wereldwijd zien er 175.000 blogs per dag het levenslicht. Dat dit geen marginaal fenomeen meer is, is een vaststaand feit. Een zichzelf respecterend journalist kan zich niet permitteren dit te negeren, integendeel. Sommige blogs die zich vooral concentreren op het in real-time lanceren van nieuwsberichten, kunnen een reële bedreiging vormen voor de beroepsjournalist. Het is daardoor belangrijk dat een goede journalist aanwezig is op het internet. Dit gebeurt reeds in veel gevallen op de website van de krant of het weekblad waarvoor hij schrijft, en waar hij blogsgewijs zijn ei kwijtkan. Hierdoor zorgt de journalist ervoor dat de kwaliteit van zijn blog gegarandeerd is, en dat alle feiten double-checked zijn. Dit is spijtig genoeg niet altijd het geval op blogs van verdienstelijke liefhebbers. Hier is geen redactionele controle op, en loopt men het risico dat er berichten worden overgenomen waarvan de herkomst van twijfelachtig allooi is. Op die manier kunnen geruchten nieuwsfeiten worden en een eigen leven gaan leiden. Een goede blog die up to date is, is belangrijk om de journalist alert te houden. Het gebeurt meer en meer dat de mening van een invloedrijke blogger gevraagd wordt, daar waar men vroeger bij een journalist ging aankloppen. De grens tussen professionele journalistiek om den brode, en de onafhankelijke vrijwillige blogger kan hierdoor vervagen. Een journalist die voor een bepaald medium werkt heeft tevens de beperking dat de publicaties op zijn persoonlijke blog niet mogen indruisen tegen de belangen of regels van zijn werkgever (cfr. Bracke – VRT). Het blijft voorlopig nog een feit dat het internet, en blogs in het bijzonder een hogere drempel hebben, en hierdoor niet het bereik hebben wat een regulier journalist wel heeft via de traditionele media. Bloggers kunnen wel een voortrekkersrol gaan spelen wat inventiviteit betreft, en hun spontaniteit kan inspirerend werken voor de traditionele journalist. Daarom is het van het hoogste belang dat de journalist deze de trein niet mist, en dient hij zich te onderscheiden in kwaliteit.

Peter Desmet

14:38 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (1) | Tags: peter desmet |  Facebook |

27-10-07

Is een blogger een journalist, is een journalist een blogger?

‘To blog or not to blog’ is de existentialistische vraag die aanstormend jong schrijftalent en reeds goed in het zadel zittende journalisten zich vandaag stellen. Wie mee is met zijn tijd, kan niet meer om het blogfenomeen heen. Kan je een blogger die zijn meningen op het net ventileert en er zijn zielenroerselen blootgeeft een journalist noemen? Valt een professionele journalist met een eigen weblog te reduceren tot een doorsnee blogger?Weblogs en bij uitbreiding de burgerjournalistiek worden vaak afgezet tegen de ‘echte’ pers en het werk van ‘echte’ journalisten. Het verschijnsel zet in ieder geval de medialogica op zijn kop. Elke computeralfabeet kan met een minimaal budget een communicatiekanaal met de rest van de wereld openen. Kapitaalkrachtige mediagroepen zien het met lede ogen aan, en journalisten voelen zich wel eens bedreigd door het succes van dit nieuwe medium. De meeste weblogs is echter een kort leven beschoren. Het vergt heel wat discipline, tijd en creativiteit om bloglezers geregeld boeiend leesvoer aan te reiken. Zeer snel beperkt het publiek van deze blogs zich tot een kleine kring van welwillende vrienden en familieleden, terwijl het net de bedoeling is gevoelens en opinies te delen met de wijde wereld. Sommige bloggers hebben hun focus gelegd op nieuwsgaring. Zij brengen nieuws heet-van-de-naald van op plaatsen waar andere media afwezig zijn of over thema’s waarvoor elders minder interesse is. Een aantal van hen slaagt erin naambekendheid te verwerven en een vast lezerspubliek te bereiken, wegens de kwaliteit of de nieuwswaarde van hun werk. Enkele getalenteerde bloggers, zoals Salam Pax die dagelijks ter plaatse op zijn blog berichtte over de invasie van Irak en die nu voor de Britse krant ‘The Guardian’ schrijft, schoppen het tot journalist in de traditionele media en komen zo in de vijver van de vakpers zwemmen. Ook journalisten voelen zich geroepen om via een weblog hun frustraties en verwondering aan de wereld kenbaar te maken. Via dit nieuwe podium op het web kunnen ze zich profileren, los van een redactie of een organisatie, en een zekere waardering nastreven. De kwaliteit van dergelijke blogs ligt doorgaans stukken hoger dan die van de bulk van de bestaande blogs, toch is dit geen garantie op een ruim lezerspubliek. Al dan niet bloggen is geen kwestie van leven of dood in de journalistiek. Bloggers en journalisten kunnen gerust naast elkaar opereren, en zelfs interageren. Het blogverschijnsel zal de klassieke media niet verdringen en van journalisten geen uitstervend ras maken. Een professionele journalist met een eigen blog is een journalist met een – soms zeer verdienstelijke – hobby. Een blogger is geen journalist, al kan de succesvolle, getalenteerde blogger in een zeldzaam geval zijn webactiviteiten als een opstapje gebruiken om tot de journalistiek door te stoten. student - ADB

18:55 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (1) | Tags: annick de beule |  Facebook |