05-02-08

Fenomenaal

Rondborstige brunette. Trillende onderlip. Kijkt met grote ogen hulpeloos de lens in. Aha, een wulpse, fenomenale vrouw van Louis Paul? Helaas, slechts een Duits wicht dat zich op tv live moet verontschuldigen voor haar nazistische uitspraak. Die helemaal niet nazistisch bedoeld was natuurlijk. Het was gewoon een kwestie van stompzinnigheid. Juliane Ziegler wilde alleen maar enthousiast zijn tijdens haar belspelpresentatie. En dus gilde ze een moeë kandidaat de bemoedigende woorden "Arbeid macht Frei" toe. Arm schaap. Hoe kon zij nu weten dat zulke uitspraken nogal moeilijk liggen in haar vaderland? Of was ze misschien aangenomen om intelligent te wezen op tv?

Waarschijnlijk beseft ze het zelf niet, maar Ziegler heeft verdorie gelijk. Waarover zeurt men eigenlijk? Stupide programma's krijgen stupide presentatoren. Televisie oogst wat het gezaaid heeft. Maar een tv-producent die z'n gezicht moet redden krijgt zo'n uitleg niet verkocht. Ondanks haar publieke excuses werd Ziegler dus toch ontslagen. Haar flater was te groot om door de vingers te zien. Fijn zo, kan men dan nu Ludo Helsen ook onmiddellijk de laan uitsturen?

(SM) 

22:05 Gepost door Student in Belspel | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

29-12-07

 

Sinds enkele weken wordt mijn terras 's nachts feeërieker dan ooit tevoren beschenen door het licht Gods. De statige Sint-Waldetrudiskerk van Herentals, die het achteraanzicht van mijn appartement domineert, heeft namelijk nieuwe verlichting gekregen. Een van de zovele verwoede pogingen om dit ingedommelde stadje wat nieuw leven in te blazen. En da's nodig ook, want veel valt er niet te beleven in deze Kempische gemeente. Gelukkig kan Herentals prat gaan op zijn omgeving. Geweldige bossen, romantische vijvers en natuurlijk de Nete, die zich vriendelijk maar beslist een weg zoekt doorheen het landschap. En dan vergeet ik nog de twee kanalen waarlangs lieftallige gezinnetjes of groepen fiere wielertoeristen zich graag suf fietsen.

Fijn dus, die natuurpracht. Maar daar houdt het op voor Herentals. Hoewel er sinds enkele maanden (eindelijk) een cultureel centrum staat te blinken, zijn de fijne letteren- of podiumvoorstellingen er voorlopig te beperkt. Concurrent Turnhout, die andere Kempenstad, heeft met zijn Warande meer en beter te bieden. Het uitgaansleven dan, misschien valt daar wel wat soelaas te vinden? Cafés en tavernes genoeg natuurlijk, maar allemaal nogal gewoontjes. Of net niet, maar dan behoorlijk fout. De Bar International bijvoorbeeld, waar je enkel welkom bent als je een tijgeroutfit draagt, een gouden handtas meezeult en met groen-roze oogleden kan knipperen. Vraag me niet waarom, maar in de volksmond wordt dit café wel eens smalend de ‘nazibar' genoemd. Een Ierse pub hebben we ook, met échte Guinness van het vat. Helaas wordt dit goddelijke bier te vaak getapt door een lokaal snulletje dat nog niet snapt dat de kraag van een Guinness niet dezelfde omvang heeft als die van een Stella. Maar gelukkig is er nog café De Max. Een relict, om meerdere redenen. Roken mag er nog. Rock en punk ook. Zowel jong tuig als de nostalgische midlifer voelt er zich thuis en het volk aan de toog is belangrijker is dan de rest van het café. Eén van de uitbaters heeft trouwens akelig veel weg van wijlen Frank Zappa. (En daar is hij fier op.)

Zoals ik al zei, meer dan wat gezonde lucht opsnuiven kan je in Herentals eigenlijk niet komen doen. Hoewel, af en toe hangt er nog een ander geurtje boven deze stad. Maar enkel als de wind uit de juiste richting komt. Als je dus geluk hebt, kun je op een onverwacht moment de Herentalsenaren collectief zien sniffen, snuiven en glimlachen. Want dan verspreidt koekjesfabriek Lu haar zoete, weeë, zaligmakende chocoladeparfum over de inwoners. En dat maakt veel goed op een troosteloze dag in een slaperig stadje.

(SM)

11:06 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

08-12-07

 

Wijlen Herman De Coninck schreef niet alleen verfrissende gedichten, hij had ook af en toe een mening. Zo ergerde hij zich in het essay "Pleidooi voor moeite. De woordcultuur had voordelen" (1986) aan het onderwijs. De democratisering van het onderwijs heeft niet tot meer intelligente mensen geleid, beweert hij. Integendeel: het heeft geleid tot middelmatigheid, tot eenheidsworst. Leerlingen worden opgevoed tot het hebben van een mening, wat op zich niet kwaad is, maar het probleem zit hem in het verwoorden van die mening, of het onderbouwen ervan. Met andere woorden: volgens De Coninck worden leerlingen gestimuleerd (lees: gedwongen) om een mening te hebben, zonder dat ze eigenlijk kunnen uitleggen waaruit die bestaat.

De Coninck had nog moeten leven. Zijn mening, die - het spreekt vanzelf - uitstekend onderbouwd én verwoord was, zou niet actueler geweest zijn dan nu. Het probleem heeft zich namelijk uitgebreid. Terwijl de onbenullige mening van een leerling tot enkele jaren geleden nog binnen de muren van het klaslokaal bleef, of - bij uitbreiding - die van boer Sjarel binnen de muren van het parochiale duivenlokaal, worden we deze dagen werkelijk om de oren geslagen met meningen allerhande: de zogenaamde bloggers zijn bezig de wereld te veroveren.

De opmars van Jan met de pet op radio en tv is natuurlijk al even bezig, maar daar schuilt het probleem niet. Dat "Man bijt hond" gevuld is met Jannen die de liefde voor hun postzegelverzameling of porseleinen poppen willen uitzingen, kan me weinig schelen. Dat zou je zelfs - met enige goodwill - nog sympathieke tv kunnen noemen. Maar dat diezelfde Jannen hun mening over politieke, maatschappelijke of ethische kwesties per se wereldkundig moeten maken via een eigenbereide blog, dat is me een brug te ver. Het interesseert me namelijk geen moer wat Louise uit Oostende denkt over Yves Leterme! Of dat Marie-Ange uit Londerzeel studentendopen een vernederende bedoening vindt. Of dat Herman uit Hasselt de wereld alsmaar minder solidair ziet worden.

Helaas, bloggen lijkt de meest hippe hobby ooit te zijn geworden. En daar precies knelt het schoentje. Want een hobby beoefen je als amateur. En je valt er weinig mensen mee lastig. Bloemschikken, Chinees studeren, appeltaarten bakken ... daar doet een mens niemand kwaad mee. En mislukt het bloemstuk, is de Chinese zin krom gebouwd, smaakt de appeltaart naar perziken? Geen probleem: de floralist, de sinoloog en de bakker zijn professioneel genoeg om dit euvel te verhelpen. Zij weten namelijk wat ze moeten produceren en vooral ook hoe ze het moeten produceren. En dat is nu net het verschil tussen de blog van Jan en Louise enerzijds en die van de journalist anderzijds. Deze laatste wordt namelijk verondersteld de nodige professionele bagage en kennis te hebben om zich een mening te vormen, die te onderbouwen, te kaderen in een groter geheel,  op aangename wijze te verwoorden, om die dan ten slotte op regelmatige basis de wereld in te kunnen sturen. De meeste hobbyisten hebben deze gave of expertise echter niet.

Conclusie: schoenmaker, blijf bij uw leest. Of: Herman De Coninck: kom terug!!                       

21 oktober 2007

12:40 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (5) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

 

 

Margaret Thatcher zei ooit: "Als ik morgen over het water van de Thames van de ene oever naar de andere loop, schrijft de pers dat ik niet kan zwemmen." Had the Iron Lady gelijk? Misbruikt de pers haar subjectieve articulatiekracht? Natuurlijk. Een overbodige vraag zelfs. Bracke en Crabbé misbruikten de kracht van tv om de ranke Freya te lanceren.  RTBF-journalist Christophe Deborsu misbruikt zijn zeggingskracht telkens hij Leterme afschildert als de verpersoonlijking van Vlaams inhalig egoïsme. Mestdach van Focus Knack en Humo's Stockman misbruiken hun macht als filmcriticus om "Ben X" middelmatigheid, ongeloofwaardigheid en meligheid te verwijten.

Is het gedrag van deze journalisten dan laakbaar? Natuurlijk niet.

Eerst en vooral: gelukkig is de macht van deze mensen beperkt. Noch Bracke, noch Crabbé heeft Van den Bossches snelle downfall op zijn geweten. Daar heeft ze zelf voor gezorgd, met rammelende begrotingscijfers en ongelukkige communicatie over een dubieuze stookoliefactuur. Ook Leterme blijft vooralsnog de grootste kanshebber om leider van dit land te worden, ondanks verwoede pogingen van Deborsu en anderen om de man te dwarsbomen. Ten slotte lijken duizenden mensen zich niet veel aan te trekken van Mestdach of Stockman en is half Vlaanderen dolenthousiast over Balthazars regiedebuut.

Overigens gedraagt de Vlaamse pers zich nog behoorlijk braafjes. Bart De Wever is omwille van zijn fameuze lepel suiker nog altijd niet tot brandhout gereduceerd in de media. Integendeel, het was partner in crime De Gucht die de "platte" buik van De Wever gebruikte om een joekel van een mes in diens rug te steken. Ook stiekeme affaires of scandaleuze privégedragingen van beleidsmakers blijven meestal netjes in persoonlijke archieven, wegens niet relevant genoeg voor politieke analyses. Of zelfs de meest erbarmelijke toneelvoorstellingen of filmdebuten moeten het zelden stellen met het kwaliteitslabel ‘nul sterren'. Meestal kunnen de makers toch nog rekenen op dat ene minzame sterretje dat de recensent nog toekent uit sympathie.

Ten slotte is de macht van de media ook allesbehalve eenrichtingsverkeer. Om nog maar eens De Wever te citeren (hij is de laatste tijd toch omnipresent): "Als je uit het peloton wil schieten, heb je tv, radio en kranten nodig om je verhaal te doen. Ik heb lange tijd geloofd en gewild dat ik zonder hen kon, maar ik heb mijn eigen principes moeten bijstellen." (Gehoord tijdens "Lof der politiek", dinsdag 17 oktober in de Bourla, Antwerpen.)

Maatregelen nemen tegen journalisten die te veel articuleren, lijkt dus voorlopig overbodig te zijn. En overigens ook onverantwoord. Want wat is het alternatief? God beware ons voor een tam en kleurloos journalistenkorps, dat slechts kritiekloos herkauwt wat hen wordt voorgeschoteld. Bovendien: moeten mensen luisteren naar de pers? Of handelen naar wat de pers hun voorschrijft? Natuurlijk niet. De mening van een journalist is enkel een toetssteen, waartegen de eigen opinie moet worden afgewogen. Jammer genoeg lijken slechts weinig mensen dat te beseffen. Weinig mensen lijken überhaupt een eigen mening te hebben. Nog een geluk dus dat er subjectieve journalisten zijn.

17 oktober 2007

          

Kweekvijvers

VTM en Eén blijven duchtig nieuwe (of herkauwde) troeven uitspelen om elkaars kijkers af te snoepen, De Morgen en De Standaard strijden al jaren om de grootste te zijn. De vergelijking met de zinloze tragedie die zich 80 jaar geleden rond No Man's Land afspeelde, is misschien niet al te vergezocht. Immers: geen land verloren, maar ook geen land gewonnen. Deze klassieke media vissen namelijk allemaal in dezelfde vijver: zij mikken op een groot, stabiel publiek door eenzelfde soort van nieuws, entertainment, sportprogramma's, quizzen en showbizz aan te bieden. Tegelijkertijd vissen zij ook achter hetzelfde net, want het publiek dat zich niet in deze massamediale programma's kan vinden, weten zij nauwelijks of nooit te bereiken.

Geen probleem voor dat nichepubliek, aangezien de kijker/luisteraar/lezer van vandaag alle middelen voorhanden heeft om op zijn wenken te worden bediend. Nieuwe media als Youtube, rss en community tv veroorzaken grote verschuivingen in het model van een klassiek medium. Niet meer het medium zelf, maar de nieuwsvrager bepaalt het tijdstip wanneer hij nieuws wil consumeren en ook de content die hij wil weten. Bovendien is het doelpubliek niet langer de grootste gemene deler, maar zijn nichemarkten de target audience geworden. Dit alles heeft belangrijke gevolgen voor de adverteerders en de journalist. Beiden zullen hun voelsprieten immers een andere richting moeten uitsteken. Britse flyers voor underground rave parties worden al gretig gesponsord door bekende automerken of aperitiefdrankjes, dus reclamejongens hebben deze markt al lang ontdekt. Ook voor journalisten zijn deze media uitermate interessant. Enerzijds om zelf te worden opgemerkt als specialist in een bepaald gebied, anderzijds omdat deze nichemedia uitstekende bronnen van informatie zijn.

Jammer dat de mainstream media dit zelf nog niet lijken te beseffen. Het is evident dat zij een groot publiek zullen moeten blijven bereiken, maar waarom niet die massakanalen gebruiken om hun nichemarkten een mogelijke voedingsbodem te geven? Naast en in dat grote mainstream aanbod zou Eén zich bijvoorbeeld kunnen specialiseren in standupcomedyshows, terwijl VTM een dagelijkse nieuwsuitzending voor kleiduifschieters of sjoelbakkers zou kunnen brengen. De Standaard zou van buitenlands nieuws zijn specialiteit kunnen maken en De Morgen van cultuur.

De stabiele luistercijfers voor Radio Donna en Klara (http://www.vrt.be/extra/persbericht%20CIM14.pdf) bevestigen het voorgaande: zowel het massapubliek als het nichepubliek zijn een target voor de journalist (en de adverteerder). Klara bewijst dat het mogelijk is, maar uitgezonderd van dit medium gebeurt echter eerder het omgekeerde bij nichekanalen die aan een massazender gelinkt zijn. Radio 1 mag dan officieel een "vernieuwingsoperatie" hebben ondergaan, de praktijk leert dat dit enkel tot nivellering in nieuws en muziek heeft geleid. Zelfde verhaal voor Stubru: terwijl deze jongerenzender zich 15 jaar geleden nog focuste op de alternatieve, niet-commerciële muziekscène, is het onderscheid met Donna de laatste jaren nauwelijks merkbaar. Niet verwonderlijk dus dat de metalliefhebber zich niet langer tot deze muziekzender wendt, maar zijn toevlucht zoekt tot Youtube of Garagetv. Omdat hij daar namelijk wél een flard concert van pakweg Sepultura kan meepikken.

7 november 2007

  

12:36 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

De ondraaglijkheid van vrijheid. En van kennis

Volgens Michaël Zeeman is de moderne mens gelaten en depressief. Omdat hij niet veel goeds meer kan verwachten van instituten en van de maatschappij. Het omgekeerde is eerder waar, lijkt mij: misschien verwacht men net te veel van de maatschappij.

Nooit heeft de mens in zijn individuele levenswijze zo veel keuzes kunnen maken. Nooit heeft de mens dus zo veel persoonlijke vrijheid gehad. Honderden verschillende studiemogelijkheden, tientallen mogelijke relatievormen of gezinssamenstellingen, evenveel seksuele geaardheden, duizenden vakantiebestemmingen, talloze manieren om je vrije tijd nuttig en/of aangenaam te besteden, ongelimiteerde kansen op jobhoppen... Een mens zou van minder gelaten en depressief worden. Keuzes maken brengt immers een gigantische individuele verantwoordelijkheid met zich mee.

Bovendien: "kiezen is verliezen", zoals een oud doch degelijk adagium ons voorhoudt. Voor sommigen is deze verantwoordelijkheid en vrijheid te groot. Want, hoe paradoxaal het ook moge klinken, vrijheid doet je deels de grip op je eigen leven verliezen. Is het dan vreemd dat men voor zaken die niet tot de privésfeer behoren een beschermende houvast zoekt in en verwacht van de maatschappij? Nee. De vraag is echter of de eisen die aan maatschappelijke instituten gesteld worden, redelijk zijn. Is het redelijk te verwachten dat de stiptheid van treinen 100% is? Dat de werkloosheidsgraad van de bevolking 0% bedraagt? Dat weekenddoden, brutale overvallen of "zinloos geweld" (wat dat laatste ook moge betekenen) onbestaande zijn? Driewerf nee. Leven in een gemeenschap brengt nu eenmaal kwaad, corruptie, onheil, ongeluk of gewoon brute pech met zich mee. That's life.

Ik denk ook niet dat dit gegeven an sich voor gelatenheid zorgt. Maar wel het weten van en voortdurend geconfronteerd worden met deze schaduwzijden van het menselijke bestaan. De huidige individuele en maatschappelijke honger naar kennis lijkt onstuitbaar. Want kennis geeft controle en dus rust, dat gelooft men graag. Ik ben er echter van overtuigd dat dit intellectuele mes aan twee kanten snijdt. Kennis van oncontroleerbare maatschappelijke wantoestanden heeft namelijk een sluipend omgekeerd effect: dat geeft onmacht. En onrust. En gelatenheid.

En toch vraag ik me af of het wel klopt wat Zeeman zegt: dat de moderne mens wel in de samenleving leeft, maar er eigenlijk gelaten langs heen leeft. Hoe verklaar je dan de massale belangstelling voor en bijdrage aan pakweg "Music for life", "0110" of "Kom op tegen kanker"? Stuk voor stuk voorbeelden van initiatieven die enkel teren op een grote maatschappelijke bewogenheid. Of is dat wat naïef? En moeten we dan toch eerder spreken van kuddegeest? Of gewetenswroeging? Of schuldbesef? En is dit dus  misschien niet meer dan een moderne versie van aflaterij? Ik weet het niet. Misschien moet men dat maar eens onderzoeken. Want kennis geeft rust, weet u nog?

(Wist u overigens dat maar liefst 90,6% van de treinen stipt vertrekt en aankomt?)

8 oktober 2007

12:34 Gepost door Student in Zeeman | Permalink | Commentaren (3) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

Je geld of je borsten

Mannen vallen voor borsten, vrouwen vallen voor geld. Dat is althans wat mensen die het kunnen weten altijd hebben beweerd. Bioloog Dirk Draulans bijvoorbeeld. Ik hoor u al zuchten: toch niet weer een mening over Tom en zijn Sophie, deze keer verpakt in een wetenschappelijk kleedje? Niet echt, tenminste niet over hun eventuele huwelijk. Wel over hun - laat ons realistisch blijven - eventuele scheiding. Want wat gebeurt er als de borsten vertrekken? Of als de financiële transfers stoppen?

Uit onderzoek blijkt dat vrouwen zich na een scheiding sneller emotioneel beter voelen dan mannen. Dat zegt professor Dimitri Mortelmans van de Universiteit Antwerpen. Hij baseert zich op cijfergegevens van 4000 gescheiden Europeanen en op zijn eigen interviews met gescheiden Vlamingen. Gescheiden mannen wentelen zich langer in zelfbeklag, maar anderzijds ondervinden ze geen financiële nadelen. Hun inkomen neemt zelfs meestal toe. Omdat ze doorgaans de kinderen niet in huis hebben, kunnen ze namelijk vaker voltijds blijven werken. Om diezelfde reden daalt het loon van vrouwen na een scheiding daarentegen fors. Maar hoewel een scheiding niet bevorderlijk is voor hun financiële situatie, komen vrouwen er emotioneel gezien vlugger bovenop. Mortelmans concludeert dat een bankrekening niet bepalend is voor het geluk van gescheiden vrouwen.

En toch: als vrouwelijke ex-wederhelften na hun scheiding een nieuwe partner in huis halen, zien ze hun inkomen stijgen met een kwart. Mannen die een nieuwe relatie aangaan, doen dat meestal met iemand die minder geld te bieden heeft. Een nieuwe relatie betekent dus financiële winst voor vrouwen, maar inkomensverlies voor mannen. Mortelmans geeft als verklaring dat een nieuwe partnerkeuze geen rationeel iets is. "Mensen worden opnieuw verliefd of gaan op zoek naar een partner om emotionele redenen. De paradox is echter dat vrouwen zo in een nieuwe economische afhankelijkheidsrelatie belanden." Mannen kiezen dus voor borsten, vrouwen kiezen niet voor geld? Tom valt dus voor haar looks, Sophie voor zijn karakter? Yeah right. 

 

 

 

12:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sofie mulders |  Facebook |