03-04-08

Molenbeek

Verbeterde versie  

Downtown
Molenbeek: spaghettibandjes taboe,
boerka’s al lang niet meer.  

De nieuwe gewoonte bij de jonge moslima in downtownMolenbeek is het dragen van een boerka. In het Islamitische Saoedi-Arabië en de omringende golfstaten draagt een groot deel van de vrouwen een boerka. Naast een religieus symbool is de boerka er ook een statussymbool geworden, boerka betekend ook rijk. 

In downtownMolenbeek draagt Imane haar boerka omdat ze de ware Islam heeft ontdekt. Ze kreeg de kans om te studeren. Ze is meer niet ongeschoold zoals haar ouders en verdiept zich in de moeilijker Islamliteratuur. Imane wil de echte Islam beleven. Haar moeder, zussen en vriendinnen worden aangemaand om haar voorbeeld te volgen en ook gesluierd over straat te lopen. De moslima praat niet met personen die er een andere opinie op na houden. “ Het is gewoon zo”. Ze wil ook geen contact met mannen buiten haar man en haar familie om. Zo vrijwaart ze haar puurheid.  

Haar kinderen houdt ze dicht bij haar. Het beste voor haar kinderen is dat ze steeds bij haar blijven. Niemand begrijpt hen beter en kan ze meer liefde geven dan hun moeder.  

Imane woont in een verloederde buurt, huizen en gebouwen zien er verkommerd uit.  Zij en haar kinderen leven binnenshuis. De moslima stelt alles in het werk opdat haar man tevreden zou zijn.Haar appartement is kraaknet. Zijzelf is tot in de puntjes verzorgd, er is geen haartje niet meer te vinden op haar lichaam. Ze draagt ongelofelijk veel make-up, de meest frivole kleedjes, stiletto’s en probeert altijd vrolijk te zijn wanneer haar man naar huis komt.  

Wat je haar niet hoort vertellen is dat ze haar boerka of sluier ook draagt om haar man te plezieren ( lees in te spelen op de fantasieën van de man) en hem bij haar te houden. De (moslim)man in downtownMolenbeek vindt het fantastisch dat zijn vrouw haar lichaam alleen aan hem laat zien, zich volledig overgeeft aan hem en voor hem ook alle andere mannen negeert. Het streelt zijn ego. “Zij hoort zichzelf te verzorgen, een bad te nemen voor hij naar huis komt en lekker te ruiken”. Isabel Hoornaert                      

16:31 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

26-03-08

Portret

Nieuwe Trends?

Roeland Byl werkt als eindredacteur bij Trends. In Trends wil hij minder over feiten lezen en meer over de mensen achter de feiten.                                                                 Tien jaar geleden geraakt deze Antwerpenaar, met hetzelfde kapsel en baard als een andere - bij dEUS rockende - Antwerpenaar, aan de praat met een toenmalige journalist van Trends en besluit om zich in de economische verslaggeving te storten. Hij schrijft over chemie, biotechnologie, gezondheid, de farmaceutische sector en is nog steeds trots op een artikel, uit 2001, over het verrottingsproces bij Xeikon. Mede door de ruchtbaarheid van zijn artikel vindt het bedrijf, dat op de rand van het faillissement staat, toch nog een wakkergeschudde Belgische overnemer.

Maar zoals het leven van een artiest, gaat het leven van een weekbladjournalist ook niet altijd over rozen. Hij weet Wouter Vandenhaute te strikken voor een exclusief interview als deze “Bonanza” op de markt brengt. De topman bij Woestijnvis blijkt echter helemaal niet tevreden met de sfeer van het gepubliceerde artikel. Nadat Roeland Byl een artikel schrijft over Omega Pharma en de keerzijde van het beurssucces, daalt de beurswaarde van de aandelen van Omega Pharma sterk. Dit wordt niet in dank afgenomen. De journalist komt onder vuur te liggen en wordt bedreigd. Hij vindt steun bij enkele goede vrienden. 

 In 2005 schrijft hij het boek “Red de Welvaartstaat”, over de evolutie die de Belgische welvaartstaat zal moeten ondergaan wil ze blijven bestaan. Twee jaar later is Roeland Byl genomineerd voor de Citibank Journalist Award en wordt hij eindredacteur bij Trends. Hij wil meer dan alleen maar cijfers zien verschijnen in Trends. “Mensen laten een artikel leven. Feiten zijn belangrijk, maar bij Trends is er een traditie om de cijfers en de feiten overdreven te benadrukken. Je krijgt te vaak stukken die interessant zijn voor een klein deelpubliek, terwijl het verhaal dat interessant is voor de rest van de lezers verdrinkt in die details.” Feiten kunnen dan ook selectiever gebruikt worden in een verhaal. De eindredacteur van Trends schrijft zelf niet meer, maar het is weinig waarschijnlijk dat we van deze journalist, die in een vroeger leven literatuur ging studeren in Berlijn, niets meer zullen lezen. Isabel Hoornaert.

19:37 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

18-01-08

Bronnengeheim

Is absoluut bronnengeheim nodig? 

Op de site van de Vlaamse Vereniging voor journalisten kun je lezen dat België in 2007 opgeklommen is tot de vijfde plaats op de wereldranglijst van de persvrijheid die Reporters sans Frontières elk jaar opmaken. De criteria die zij daarvoor gebruiken hebben te maken met het wettelijke kader en het economische kader waarin de journalisten werken.Extra aandacht schenken ze aan individuele aanslagen op de vrijheid van de journalisten, van moorden tot morele druk. Nederland is zijn eerste plaats, zoals laat vermoeden, kwijtgespeeld. 

In België kan de rechter een journalist dwingen zijn informatiebron vrij te geven. Er moet echter sprake zijn van het voorkomen van een misdrijf dat ernstige bedreiging oplevert voor de fysieke integriteit van één of meer personen. En de journalist bezit informatie die niet op een andere manier kan worden verkregen. Hoe deze laatste voorwaarde wordt beoordeeld, staat niet beschreven in de ‘Wet tot bescherming van de journalistieke bronnen’. Je kunt ervan uitgegaan dat als een journalist informatie kan verkrijgen, anderen dit ook kunnen en het bronnengeheim in België vrij absoluut is. 

De ‘Wet tot bescherming van de journalistieke bronnen’ --verschenen in het Belgisch Staatsblad op 7 april 2005-kwam er vrij snel nadat het Antwerpse gerecht op de redactie van De Morgen en bij onderzoeksjournaliste Anne De Graaf thuis huiszoekingen had uitgevoerd om haar bronnen te achterhalen. Zelfs de mobiele telefoon van Anne De Graaf werd afgetapt.  Anne De Graaf kreeg een minieme schadevergoeding. Door de rechtszaak verloor de onderzoeksjournaliste echter haar informatiebronnen. Ze werd ontslagen bij De Morgen omdat ze niet meer rendabel was voor de krant. Een grotere discussie dan ‘moet het bronnengeheim absoluut zijn’ is misschien wel hoe een journaliste die haar opgebouwde vertrouwensrelaties kwijtspeelt door een rechtszaak, vergoed kan worden.  

In november 2007 werd de Belgische staat door het Europese Hof veroordeeld voor het schenden van het bronnengeheim. Bij een Duitse journalist werd een huiszoeking uitgevoerd, zijn materiaal werd in beslag genomen, om de persoon die gelekt had te vinden. Het nieuwe arrest van Het Europese Hof voor de  Rechten van de mens geeft duidelijk aan dat het bronnengeheim geen privilege is maar een wezenlijke pijler is van het recht op informatie en dat deze met de grootste omzichtigheid moet worden behandeld. De Belgische staat moet een schadevergoeding van 40,000 euro betalen aan de journalist. Een veel groter bedrag dan de schadevergoeding die Anne De Graaf kreeg. 

Sinds de ‘Wet tot de bescherming van de journalistieke bronnen’ werd goedgekeurd zijn er minder aanvaringen tussen gerecht en pers, tussen politie en pers. En pronken we op de vijfde plaats. Het laatste arrest van het Europese hof dwingt duidelijk tot het respecteren van het bronnengeheim. Maar wat doen ze met creatieve rechters? Indymedia.be, “Gerecht vindt originele manier om bronnengeheim te doorbreken”. Misschien is het in dit (Ape)landje dan toch nodig om te ijveren voor een wettelijk vastgelegd absoluut bronnengeheim.

Anne De Graaf publiceert ondertussen opnieuw in De Morgen en heeft in oktober de Noord – Zuid persprijs gewonnen.Isabel Hoornaert.      

11:26 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

19-12-07

downtownMolenbeek

DowntownMolenbeek: spaghettibandjes taboe, boerka’s al lang niet meer.  

De nieuwe gewoonte bij sommige jonge moslima in downtownMolenbeek is het dragen van een boerka. De moslima draagt een boerka, bedekt haar volledige lichaam met niet-onthullende, lange, zwarte Arabische gewaden en draagt handschoenen. De boerka zelf komt overgewaaid vanuit het verre Saoedi-Arabië. In het Islamitische Saoedi-Arabië en de omringende Golfstaten draagt een groot deel van de vrouwen een boerka. Naast een religieus symbool is de boerka er ook een statussymbool geworden, boerka betekent ook rijk.

In downtownMolenbeek draagt de jonge moslimvrouw haar boerka omdat ze de ware Islam heeft ontdekt. In België geboren of wonend, kreeg ze de kans om te studeren en zich te ontwikkelen. Ze is niet meer ongeschoold zoals haar ouders en verdiept zich in de moeilijker Islamliteratuur. Ze wil de echte Islam beleven. Haar moeder, haar zussen en vriendinnen worden aangemaand om haar voorbeeld te volgen en ook volledig gesluierd over straat te lopen. Ze praat niet met personen die een andere opinie hebben en niet met mannen buiten haar man en haar familie om. Zo vrijwaart ze haar puurheid.

Ze leeft binnenshuis en stelt alles in het werk opdat haar man tevreden zou zijn. Het huis is kraaknet, zijzelf  tot in de puntjes verzorgd, er is geen haartje meer te vinden op haar lichaam. Ze heeft ongelofelijk veel make-up op, draagt de meest frivole kleedjes en is ook altijd vrolijk wanneer haar man naar huis komt. Wat je haar niet hoort vertellen is dat ze ook haar boerka of sluier draagt om haar man te plezieren ( lees in te spelen op de fantasieën van de man) en hem bij haar te houden. De (moslim)man in downtownMolenbeek vindt het fantastisch dat zijn vrouw haar lichaam alleen aan hem laat zien, zich volledig overgeeft aan hem en voor hem ook alle andere mannen negeert . Met uitzondering van zijn eigen broers.  Het streelt zijn ego. En zijn vrouw is altijd vrolijk.

20:25 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (3) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

11-12-07

Het zijn net mensen

Het zijn net mensen

 

De NS Publieksprijs voor het Nederlandse Boek 2007 is toegekend aan Joris Luyendijk voor zijn boek Het zijn net mensen. Vijf jaar lang was Joris Luyendijk correspondent voor het Midden Oosten.  Hij werkte ondermeer voor de Volkskrant, het NRC Handelsblad en het NOS journaal. Hij sprak met terroristen, met taxichauffeurs, professoren, slachtoffers en daders en hun familie. In zijn  boek Het zijn net mensen schrijft Luyendijk over zijn ervaringen en frustraties als mens en als journalist in de Arabische wereld. Hij legt ons met enige zelfspot uit hoe nieuws uit het Midden Oosten tot stand komt en hoe vertekend de beelden die wij in onze huiskamer te zien krijgen, wel zijn. Hij beschrijft hoe moeilijk het is om in een Arabisch land, de meeste Arabische landen zijn nog steeds dictaturen, “objectieve“ feiten te verzamelen.  “Correcte” informatie verkrijgen en iemand zijn mening (als deze al een juiste mening kan vormen) te weten komen, lijkt onmogelijk. Hij toont aan dat beeldvorming onderworpen is aan vervorming, manipulatie en partijdigheid. Ook hier geldt de bekende wet van de sterkste (lees rijkste). Luyendijk laat ons eveneens binnenkijken in het alledaagse Arabische leven en meegenieten van de zelfspot in het Midden-Oosten: “een Russische, Amerikaanse en een Syrische geheim agent doen een wedstrijdje konijnen vangen. De Rus rent het bos in en komt na achttien minuten terug met een konijn.Dan mag de Amerikaan die het in zestien minuten doet. Als laatste moet de Syriër.Een kwartier gaat voorbij, een halfuur, een uur… uiteindelijk treffen de Rus en de Amerikaan, de Syriër aan onder een boom, waar hij een haas aan het martelen is:’Geef toe dat je een konijn bent!’( pag.38)

Volgens de Volkskrant is Het zijn net mensen een ontnuchterend boek over de journalistieke zeden.Joris Luyendijk schreef eerder het boek “Egypte-Een goede man slaat soms zijn vrouw”, over zijn ervaringen als westerling in het alledaagse Egypte en over zijn vrienden aan de universiteit van Cairo: Muhammed de Feminist, Ali de Piekeraar en Fundamentalist Imad. In 2002 ontving hij het Gouden Pennetje, een prijs voor beginnende journalisten die in de kijker lopen.Op Youtube vind je een kort fragmentje met Luyendijk, waarin hij vraagt om realistischer naar het nieuws te kijken, Luyendijk: nieuws is vervormd, gefilterd en gemanipuleerd.

Isabel Hoornaert.