31-12-07

Moet een journalist bloggen of is een blogger een journalist:

Juni 2000: Ik studeerde niet alleen af aan de humaniora maar had voor het eerst naast mijn postadres ook een tweede adres: hurkmansine@hotmail.com.

Een wereld ging voor mij open. Je kon ineens contact hebben met mensen overal ter wereld en ervaringen uitwisselen. Het was alsof alle grenzen in één klap vervielen. Vroeger woonde je onder de kerktoren en had je contact met mensen uit je vereniging of sportclub. Nu kon je de hele wereld aanspreken.

We staan nu een eind verder. Het internet is een populaire bron voor informatie geworden. De belangstelling voor een blog komt omdat internetgebruikers zelf iets willen toevoegen aan websites die ze bezoeken. Ze zoeken een uitlaatklep. Daar is het succes van forums uit ontstaan

De nieuwe hype die web 2.0 wordt genoemd kan door iedereen worden opgericht, zelfs door een kind dat pas kan lezen en schrijven. Daarom dat een blogger geen journalist is.

De taak van een journalist is objectieve informatie weer te geven. Hij laat alle meningen aan bod komen. Zodat de lezer kan kiezen bij welke mening hij zich aansluit. Zelf geeft hij zijn mening niet. De blogger doet dit juist wel. Hij geeft over alles zijn mening en wil dat personen daarop reageren.

Maar ook een journalist kan behoefte hebben aan een dergelijke uitlaatklep en kan een blog starten. Het kan voor hem bevrijdend werken door het gebrek aan normen en waarden in de blogwereld. Er zijn geen geschreven regels. Maar er is wel controle van de bezoekers en die kunnen de blogger terechtwijzen.

Ook controleren ze met hun uitlatingen de media. Die nu nog beter moeten verifiëren of ze wel goed bezig zijn.

Wanneer de blogger zich echter specifiek gaat toeleggen op nieuwsfeiten dan komen we in het vaarwater van de professionele journalist.

Want de scheidingslijn wordt alsmaar dunner. Je kan je afvragen of het weekblad Knack journalistiek is. Wel het grootste gedeelte ervan is zeker journalistiek. Ze publiceren ook fictie wat zeker geen journalistiek is en ze publiceren ook cartoons die niet over politiek gaan en die je evenmin journalistiek kunt noemen. Bloggen is een medium of het journalistiek is hangt af van wat de blogger publiceert.

Een tweede argument om een blogger geen journalist te noemen is omdat hij er zijn brood niet mee verdient. Het is zijn beroep niet. Er is in Vlaanderen maar één iemand die er de kost mee verdient en dat is de man die zatte vrienden heeft opgekocht.

Dit weekend heb ik een aantal blogs bekeken omdat ik er zelf één wil opstarten over de juridische wereld. Mijn belangrijkste vaststelling daarbij was hoe ouderwets bloggen in wezen is. Je houdt in feite een dagboek bij. Vroeger werd zo’n dagboek pas aan het einde van een rijk gevuld leven gepubliceerd. Nu verschijnt het in episodes, maar dat is een detail.

Bloggen op de " oude manier " zou een heel ouderwetse liefde voor de geschreven taal moeten vergen met respect voor de grammatica.

Benieuwd of we dat klaar krijgen met de blog die we met onze klas gaan opstarten.

16:52 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn.

17 maart 2005: Kamer en Senaat keuren de wet op de bronnenbescherming goed.

Dit heeft als gevolg dat naast de advocaat en de arts nu ook de journalist een beroepsgeheim heeft. Bovendien breidde het Arbitragehof onlangs de wet uit. De wet geldt nu niet alleen meer voor beroepsjournalisten maar voor ieder die aan journalistiek doet. Bloggers dus ook.

Journalistiek beslaat een breed terrein. Een jubilerende drogist, voetbalrellen, een topconferentie in Genève of milieuacties op Antarctica – de journalist moet erbij zijn.

De grens tussen professionele journalistiek en amateurisme geschrijf is onduidelijk. Is de 65- plusser die wekelijks zijn postduivenberichten doorgeeft aan de krant een journalist. Niet iedereen die zich via de media richt tot een publiek, is journalist. Maar het staat ieder vrij dit vak te beoefenen. Als ieder vak, kent de journalistiek professionele normen en bekwaamheden. Dit heeft de wet proberen in kaart te brengen. Ieder die aan journalistiek doet, heeft het recht om zijn bronnen te verzwijgen. In 1985 zat Humo – journalist Martin Coenen 4 dagen in de cel omdat hij zijn bronnen niet wilde prijs geven i.v.m. een milieumisdrijf in de Antwerpse haven. Deze feiten zouden zich niet meer mogen voordoen.

Veel nieuwsbronnen ontspringen spontaan. Journalisten krijgen dagelijks stapels persberichten, nota’s, rapporten en andere stukken toegestuurd. Elke woordvoerder heeft altijd wel een babbel klaar. Tegenover al deze bronnen zou de journalist een gezonde argwaan moeten koesteren. Hij dient zich af te vragen of de gedane mededelingen de moeite van het lezen en aanhoren waard zijn. Zijn de officiële informanten altijd de beste bronnen? Of verzwijgen ze meer dan ze vertellen en is het misschien nuttiger om aan eigen onderzoek te doen. Toch mag deze argwaan niet zover gaan dat officiële stukken niet gelezen worden. Het principe van de double check is heilig.

Mondelinge bronnen hebben het voordeel dat ze zorgen voor rechtstreekse informatie van de betrokkene. De journalist kan zich achteraf beroepen dat de geïnterviewde het zelf heeft gezegd. Het nadeel van mondelinge bronnen is dat ze niet altijd betrouwbaar zijn. Wanneer een directeur van een bedrijf zegt dat de milieuvoorschriften worden nageleefd dan weet je niet of dat waar is. Met schriftelijke bronnen heb je een bewijsstuk. Bij mondelinge ondervragingen kan de geïnterviewde nog altijd zeggen: " ik heb dat anders bedoeld."

Dat de wet op de bronnenbescherming er kwam is een goede zaak. Zo moet niemand schrik hebben om zijn verhaal te doen. De vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid blijft op die manier gewaarborgd.

Bronnen mogen op geen enkele manier vergoed worden zoals in sommige landen gebeurd. Dit om te vermijden dat men gaat vertellen wat men wil horen.

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn, tenzij het de samenleving in gevaar zou brengen. De schuilplaats van een seriemoordenaar verzwijgen waar je hem hebt geïnterviewd wordt best niet getolereerd.

Als journalist moet men ook mensen tegen zich zelf beschermen. De journaliste van Humo die de zelfmoordplannen van een koppel uit Kasterlee niet aangaf beging een zware fout. De overlijdens van de 4 familieleden hadden vermeden kunnen worden. De bescherming van de bronnen moet afgewogen worden in iedere situatie. Elke case heeft zijn eigen voor –en nadelen.

16:47 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

10-12-07

Antwerp: the place2be:

 

 

Hasselt,- Juni 2000: Het was de periode dat duizenden jongeren een studiekeuze mochten maken. In het millennium jaar was ik er dus bij. Meer dan twee derde van mijn klas vertrok naar Leuven. Maar ik wilde meer dan alleen een studentikoze stad. Naast studeren wilde ook mensen leren kennen van andere culturen, religies, ras… Graag wilde ik mezelf ook culinair verwennen dan alleen maar fastfood, cultuur en architectuur ontdekken, cinema, theater en muziek. Het mocht multicultureel zijn maar zeker geen onveiligheidsgevoel veroorzaken. En waar vind je dit alles? U raadde het al: "Metropool Antwerpen."

Nog geen dag heb ik spijt gehad dat ik 7 jaren geleden van Limburg naar Antwerpen trok. Want naast studeren heb ik er veel meer gedaan: mijn eerste lief, het eerste herexamen, de eerste kater… Kan ook bijna niet anders want Antwerpen heeft alles in petto wat men van een stad verwacht: hartverwarmend en ongekunsteld, maar ook levendig en kosmopolitisch; een stad om in te wonen en gezegend met oogstrelende architectuur, chique winkels, imposante monumenten, jazzy clubs, bezielde kunstwerken, cafés waar het bier rijkelijk vloeit, en restaurants waar je van de heerlijkste Belgische en multiculturele gerechten kunt genieten. Antwerpen , thuisstad van de Vlaamse barokschilder Rubens; niet alleen rijk aan markante musea, pittoreske galerijen, gebeeldhouwde straten en architecturale parels, maar ook doorweven met verkwikkend groen en rustgevende plekjes. Cultuur, geschiedenis, een bruisend nachtleven en winkels van wereldklasse liggen binnen handbereik, want de stad is via de lucht, het spoor, de weg en zelfs het water gemakkelijk te bereiken.

Vooral de mentaliteit van de Antwerpenaren beviel me meteen: recht voor de raap, chauvinistisch, erg communicatief. Eén van hun vele leuzen : "denken moet je kunnen, dromen moet je durven." Dromen dat doen ze zeker. Want mocht leterme niet slagen in zijn opdracht om een nieuwe regering te vormen dan staat Antwerpen als eerste klaar om hoofdstad van Vlaanderen te worden.

Nu ik in Brussel werk kom ik s’avonds graag thuis in "mijn" Antwerpen. Het voelt vertrouwd aan om het vernieuwde stationsgebouw van Antwerpen binnen te rijden, me via de Leien naar huis te begeven om nadien s’avonds een frisse pint te pakken op de Groenplaats.

En ook al ben ik in Parijs, Londen en Berlijn geweest, geen enkele stad heeft de sfeer van Antwerpen. Kortom: Antwerpen , een wereldstad in zakformaat!

Bron: www.antwerpen.be

23:21 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |