16-03-08

Een oase van rust bewoond door kamikazekippen

Zachtjes daalt de zon over het verlaten marktplein.
Ik mis iets als ik het centrum binnenrij.
Wat? Waarom kijk ik zo geconcentreerd naar de weg?
Opeens daagt het me! Er zijn geen kamikazekippen!
De sensatie als je Meise binnen of buiten probeert te rijden.
Vorige week was het bijna opnieuw zover:
een hele ren liep bijna onder m'n auto.

Ja, zij brengen tenminste leven in de brouwerij.
Wie ooit jaren geleden het lumineuze idee had om hier een paar kippen los te laten?
Zeker is dat er toen ook een haan bij was.
Want na meer dan 10 jaar zijn ze er nog steeds.
Maar nu slapen ze al, net zoals de meerderheid van de Meisenaars.

Een dreigende sluiting

Toegegeven, het is avond maar zelfs overdag zie je hier nauwelijk een mens.
Ja,  het centrum van Meise is echt een oase van rust.
Je treft er nauwelijks winkels aan.

De kleine GB in het centrum moest vorig jaar haast zijn deuren sluiten. Of nee! Het was het jaar voordien. Tja, de jaren lijken hier erg op elkaar.
Behalve die dreigende sluiting. Dat blijft in het geheugen gegrift staan.
En zeker in die van de niet meer zo jeugdige Meisenaars.
Want het was vooral toch hun winkel.
Ongetwijfeld praten ze er nog over in die paar cafeetjes in het centrum.
Maar nu het bijna nacht is, zie je er nauwelijks iemand.
Het is natuurlijk al lang bedtijd voor de zestigplussers.

Plots was er de oplapkliniek

Opeens krijg ik zin om nog een stukje verder te rijden.
Opnieuw het centrum uit via de Nieuwelaan richting Wolvertem, een deelgemeente van Meise.
Onderweg, links van de weg doemt er een groot bord "Atlas kliniek" op.
Ja, Meise heeft sinds een aantal jaren zijn eigen privékliniek voor plastische chirurgie. Toen in het centrum de GB bijna ten onder ging, rees dit, nauwelijks 1 km verder, op  uit grond.

Komisch, triestig of net typisch voor een rijke randgemeente rond Brussel? Wie zal het zeggen? De kliniek heeft zich in ieder geval prima aangepast aan de lokale zeden: dag of nacht, je ziet er nauwelijks beweging.
Door de rust bijna in slaap gewiegd, rij ik opnieuw richting centrum.

Naar daar waar rijke inwijkelingen en locale ouderlingen elkaar gevonden hebben: in alle rust.

18:09 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

10-12-07

Stank maakt depressief!

Stel: je woont in de buurt van een fabriek.
En rond deze fabriek hangt voortdurend de geur van rotte eieren. 
Zo’n rotte eiergeur is, voor de meeste mensen toch, een  zéér onaangename geur.
Als je nu dag in dag uit in zo’n geur moet leven, zonder dat je er iets aan kan doen dan....wordt je depressief.
Oh ja? Ja, omdat je in een situatie zit die je afschuwelijk vindt en waaraan je helemaal niets kan doen.
Daardoor voelt je je hulpeloos, apathisch en uiteindelijk word je depressief.

Triestig hé?!
Deze bevinding komt niet uit mijn koker wel uit die van Prof. Henk Aarts.
Dat is een geurpsycholoog aan de universiteit van Utrecht. En zoals je al kon raden doet hij onderzoek naar het effect van geuren op gedrag.
Wat blijkt nu? We associëren sommige geuren met een bepaald gedrag.
Bijvoorbeeld een citroengeur associëren we met schoonmaken.
Onaangename geuren hebben dan weer een negatief effect op je gedrag.
Stank maakt agressief: je wilt verhuizen!
Als je echter geen kant uit kunt.... dan kan je er depressief van worden.
Maar wat met aangename geuren? Stel dat je nu bijvoorbeeld woont in de buurt van een chocoladefabriek! Mmm....Ook dat is niet ideaal volgens geurpsycholoog Henk Aarts.
‘Als je bijvoorbeeld in een zoete geur leeft, heb je voortdurend de neiging tot snoepen.
Dat leidt niet tot depressie, wel tot overgewicht’.
Oei, en dat is dus ook al niet goed! Of wel?

(bron: De Standaard – zaterdag 8, zondag 9 december – Vlaanderen stinkt)

18:43 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

De media krijgt een “lang staartje”

YouTube wordt de reddende engel van de opstandige monniken in Birma! Dat ontdekten we toch tijdens de laatste les journalist te Syntra Brussel. Want via YouTube kunnen zij zonder problemen filmpjes van hun protestmarsen tonen aan de hele wereld. Geen dictator of IT beheerder kan hun dit beletten. Dit omdat YouTube een “open acces” heeft. Leve dus YouTube en de andere nieuwe media!Maar tijdens dezelfde les hadden we het ook over een ander effect van de nieuwe media: de “Long Tail”. Gaan “Long Tailers” binnenkort de markt veroveren? En sterker nog: sommige actoren van de klassieke media naar het museum verwijzen?Onze professor probeerde ons hiervan te overtuigen.Maar wat betekent nu precies “Long Tail”? Het is een effect dat wordt uitgelokt door media die enkel een specifiek publiek wil aanspreken. In Frankrijk heeft men nu bijvoorbeeld al een zender die de hele dag lang paardekoersen aanbiedt. Met andere woorden: deze zender richt zich enkel en alleen tot liefhebbers van paardenkoersen. Als er daarnaast ook zenders komen voor zeilbootliefhebbers, hengelaars en horoscoopfanaten dan krijgt men een lange staart van aanbieders die elk een select publiek aanspreekt.
Of al deze nichezenders succes zullen hebben, dat valt te betwijfelen. Zenders die zich richten tot vrouwen van 25 tot 30 jaar zullen zeker succes hebben. Want de tampon- en cosmeticafabrikanten zullen zich verdringen voor hun deur en smeken om aub hun reclame uit te zenden. Maar een zender die zich enkel tot vliegvissers richt? De vraag is natuurlijk of deze vissers hun hengel zullen laten liggen om naar hengelsportprogramma’s te kijken. Maar misschien zullen ze wel hengelinformatie opzoeken via Internet. Het Long Tail verhaal zal daarom waarschijnlijk meer succes hebben via Internet. Informatie verspreiden via Internet is namelijk goedkoop en vrij gemakkelijk. Kijk bijvoorbeeld maar naar YouTube.
Via de traditionele kanalen zoals televisie en radio zullen vooral nichetelevisie die reclamemagneten zijn, succes hebben. Denk maar aan de tamponfabrikant of, wie weet, de platenmaatschappij van Madonna.
Want de mainstream televisie zoals VRT of VTM zal ook in de toekomst blijven bestaan. Lichtelijk aangepast maar toch nog altijd mainstream. Want er zullen altijd heel veel mensen zijn die de perikelen van Simonneke en Frank in “Thuis” spannend en interessant blijven vinden.


18:35 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

09-12-07

Schuilt in elke blogger een journalist?

  Als paddestoelen schieten ze uit de grond in cyberspace: de webblogs.
Jongeren, twintigers, dertigers en ouder maken hun eigen webstekje.
Het is ook zo gemakkelijk. Dat beweren de providers toch. Zo titelt skynet
Creëer je eigen webpagina op vijf minuten, zonder enige technische kennis!”
Op deze manier is de toegangsdrempel laag. En zo kan een gevarieerd publiek een zeer gevarieerde inhoud aanbieden. Dat kan gaan over auto’s, dating, gezondheid tot het relaas over vreemde ontmoetingen met vossen. Veel actualiteit en nieuwsgaring valt er in deze soort blogs niet echt te rapen.

Natuurlijk zijn er ook blogs die handelen over de actualiteit. Blogs die bijvoorbeeld commentaar geven over de politieke gebeurtenissen in België. Daartussen zitten ook heel wat professionele journalisten die naast hun dagtaak bij krant, TV of radio er ook nog een blog op nahouden.

Maar een blog over het huwelijksleven van een zeker Angel, dat is misschien een werkelijkheid maar voor de meerderheid van de wereldbevolking geen interessant nieuws. En zo zijn er vele blogs. Interessant voor sommigen, vervelend voor de meesten. De meeste bloggers zijn dan ook geen journalisten. Ze voelen wel de behoefte om iets te vertellen. En dan meestal over hun eigen leefwereld. De blogwereld vervangt zo’n beetje de vroegere cafépraat of de roddelgesprekken op straat. Mensen hebben namelijk altijd de behoefte gehad om zich te uiten. Maar in onze huidige maatschappij is dit moeilijker geworden. Wie heeft er nog contact met zijn buren? Gelukkig biedt de blogwereld een goed alternatief. En toegegeven, sommige bloggers gaan een stap verder. Zij blijven niet plakken in hun eigen leefwereld. Ze voelen zich geroepen, zelfs gebeten om vragen te stellen, om commentaar te geven over politiek en andere actualiteit.
En zo’n bloggers mogen zich de journalisten van morgen noemen.

16:15 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

06-12-07

Maakt de journalist misbruik van zijn articulatiekracht?

De regeringonderhandelingen voor een nieuwe federale regering slepen nu al maanden aan.
Waarom duurt het zo lang? Wat zijn de redenen? Het is soms koffiedik kijken. Gelukkig is de media ter plaatse. Journalisten van verschillende TV zenders, kranten, politieke of religieuze strekking die onze politici aan de tand voelen. Zij luisteren naar de commentaren van de politici om ze daarna te ziften en te duiden.
Gelukkig maar! Want stelt u zich eens voor dat u in Rusland woonde! Daar krijg je enkel te horen wat president Poetin heeft goedgekeurd. Kritiek op zijn beleid? Dat krijg je bijna niet te horen. Politieke tegenstanders zoals oud schaakkampioen Kasparov kunnen hierdoor heel moeilijk hun politieke mening kenbaar maken aan de Russen. Is dat beter? Namelijk de articulatiemacht of - kracht van de pers vervangen door 1 enkele stem in de woestijn? Dat is pas machtsmisbruik!
Nee, geef mij maar het Belgische model. Vele roependen, veel kritiek en kans op weerwoord.

Daar kan toch helemaal geen machtsmisbruik uit groeien! Want als 1 krant A zegt, dan kan je er donder op zeggen dat een andere krant B zegt. Kijk bijvoorbeeld maar naar wat de media schreef over het "Marseillaise" accident van Leterme. Sommige waren negatief maar andere toonden begrip. Maar misschien had de RTBF journalist Leterme niet mogen ondervragen op 21 juli laatstleden? Maakte hij dan geen misbruik van zijn articulatiemacht? Wel, hij heeft de toekomstige premier willen testen. Maar langs de andere kant is het toch logisch dat een journalist vragen stelt over België aan de toekomstige premier op de Nationale Feestdag? Dezelfde journalist heeft daarbovenop dezelfde vragen gesteld aan zowel Franstalige als Vlaamse politici. En ook zij brachten er niet veel van terecht.
Ik kan me voorstellen dat Leterme niet gelukkig was met de reportage. En dat hij zich misbruikt voelde. Maar, langs de andere kant: hij heeft zich kunnen verdedigen met zijn eigen articulatiemacht. Want ja ook politici hebben articulatiemacht. En de uitkomst was uiteindelijk positief. Veel Belgen en vooral Vlamingen toonden begrip voor Leterme.

Daarom tot besluit: leve de articulatiemacht van de media en de politiek! De ene becommentarieert en de andere reageert. Wil er iemand misbruik maken van zijn macht? Of het nu een journalist is of een politici. Dan wordt dit onmiddellijk opgemerkt door de anderen. Met als gevolg dat de "machtswellusteling" zijn macht verliest.
Want geef toe: wie geeft hem of haar daarna nog krediet?

“ Sociale depressiviteit ” in de samenleving: een reactie op Zeeman

Heerst er ‘sociale depressiviteit’ in de samenleving? Ik geloof inderdaad dat veel mensen depressief en angstig zijn. We zijn bang voor de toekomst.
Want wat met bijvoorbeeld de vergrijzing? Wat zal er gebeuren met ons pensioen? Hoeveel zullen we nog krijgen?
Maar dat alle mensen collectief depressief zijn omdat ze niet meer geloven in de maatschappij?Dat denk ik niet.
Ik kan moeilijk spreken over Italië of Nederland. Maar in België
voelen de meeste mensen zich toch nog betrokken bij de maatschappij. Ik zou zelfs eerder de stelling van Zeeman durven omkeren.
Volgens Zeeman zijn de mensen depressief omdat ze denken dat de staat niet meer voor hun zal zorgen. Tenminste, zo had ik het toch begrepen.
Wel, ik denk dat veel mensen depressief zijn omdat ze teveel geloven in de georganiseerde samenleving. Of beter gezegd: ze rekenen teveel op de hulp van de politici, de politie, onderwijs enz.... Zij zullen onze problemen wel oplossen!Mevrouw X voelt zich ’s avonds niet meer veilig op straat? De politie moet maar voor haar deur patrouilleren. Dat dit praktisch gezien onmogelijk is, dat willen veel mensen niet begrijpen. Of: veel jongeren hebben problemen met alcohol? Wel, dat het onderwijs dit probleem maar aanpakt! Door bijvoorbeeld sensibiliseringscampagnes de lucht in te sturen en/of onderwijzers die met de leerlingen hierover moeten praten. Dat het toch vooral de ouders zijn die hun kinderen moeten opvoeden en sensibiliseren, dat wordt wel eens vergeten. En ja, we rekenen ook teveel op de politici. We denken soms dat zij teveel rekenen. Maar in vergelijking met de managers in de privésector verdienen ze maar peanuts. Maar toch, ze komen hun beloften niet na, denkt de meerderheid.
Toegegeven, de splitsing van Brussel – Halle - Vilvoorde lijkt een onmogelijke belofte. Maar bvb het oplossen van het onveiligheidsgevoel op straat. Hoe kan een minister van binnnenlandse zaken dat in hemelsnaam oplossen? Hoe kan hij of zij ervoor zorgen dat iedereen zich veilig voelt? Misschien door iedereen straatarrest te geven? Dat lijkt me drastisch en onmogelijk. In de stelling van Zeeman staat ook dat velen niet meer rekenen op de samenleving maar zich terugtrekken op hun eigen omgeving. Wel ik geloof dit niet. Voor velen is hun omgeving en onbekende vlakte. Ze kennen zelfs hun buurman niet meer. Hierdoor voelen ze zich geïsoleerd en bang.
 
Een reactie op : Rome, De anti-politiek als verfrissend alternatief – De volkskrant, forum, 4 oktober 2007 van Michaël Zeeman

19:48 Gepost door Student in Zeeman | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |