17-12-07

De Far West

Het metrostation De Brouckere ligt op een breuklijn. Rustig ! Er is geen reden tot paniek. De kans dat de grond er onder uw voeten zal wegzakken is tot nader order gering. De breuklijn is vooral zichtbaar ’s avonds, als de meeste pendelaars hun biezen hebben gepakt, en Brussel is overgeleverd aan zijn inwoners en een handvol toeristen. Vanuit De Brouckere, in hartje Brussel, kan je twee richtingen uit. Op het perron richting Herrmann Debroux en Stokkel staat in het algemeen de blanke medeburger. Aan de overzijde gaat het er kleurrijker aan toe. Dit is de metro richting “Far West”.

 

De “Far West” heeft een avontuurlijke reputatie. Er leven cowboys en indianen, en van tijd tot tijd liggen die met elkaar in de clinch. Zo ook in Anderlecht. Een multiculturele samenleving is niet altijd even gemakkelijk en zorgt soms voor spanningen, maar brengt tegelijkertijd een enorme rijkdom en een zekere tolerantie.

 

Een tijdje geleden kregen we een vriendin over de vloer. Ze was wat te vroeg en bracht dus snel een bezoekje aan het internetcafé naast ons. Het cadeau dat ze voor ons had meegebracht, een doosje pralines, had ze bij het buitengaan vergeten in de winkel. Toen ze terugging om het op te halen, was het verdwenen. Geen probleem. De eigenaar van het café ging eigenhandig op speurtocht en vond een jonge indiaan even verderop met het doosje pralines verstopt onder zijn T-shirt. De jonge chocoladeliefhebber had het ongeluk dat zijn vader naast hem stond tijdens de ontmaskering en kreeg pardoes een aantal ferme oorvijgen. Jawel. De bereidheid om elkaar te helpen is kenmerkend.

 

Mensen staan dicht bij elkaar. Elke wijk heeft een comité met vrijwilligers en soms zelfs een eigen webstek. Men bekijkt tezamen hoe men de wijk aangenamer kan maken. Elk jaar organiseert men een barbeque, of een ontbijt voor de hele straat. Subsidies ter versterking van het sociale weefsel zijn wat dat betreft overbodig.

 

Anderlecht staat synoniem voor diversiteit en daar moet je mee kunnen leven. Op een zondagmorgen hoor je hier eerst de klokken van de Sint-Guido kerk voor de halftien mis, en even later begint nog ergens anders een groep Afrikanen een gospel te zingen. Je hebt hier ontelbare restaurants, en winkels waar je de meest onvoorstelbare gerechten en producten kan proeven. Ook op zondag !

 

De “Far West” heeft vele verrassende oases. In de buurt van de Sint-Guido kerk ligt een van de onbekendste begijnhoven van het land en wat verder verrijst het Erasmushuis met aanpalend tuintje waar het zalig vertoeven is. Het Kanaal in Anderlecht is misschien wel een van de best bewaarde geheimen. Je kan daar prachtig wandelen langs het water dat met hoge bomen is omzoomd. De aangemeerde woonboten geven het geheel een speciaal cachet.

 

Anderlecht is een gemeente vol contrast waarvan je houdt, of die je haat. Net zoals in de echte “Far West” mag je de geruchten niet altijd geloven. Kom zelf op ontdekking!

23:48 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

16-12-07

Wetgeving op de bescherming van nieuwsbronnen bestaat dan toch!

Sinds 7 mei 2005 is in België een regeling in werking voor de bescherming van het bronnengeheim van journalisten. Op deze manier is het eindelijk duidelijk voor zowel de journalist als justitie waaraan men zich dient te houden.   

 

De nieuwe wetgeving bepaalt dat een journalist er niet toe kan worden gedwongen om zijn informatiebronnen bloot te geven. Een journalist kan ook niet verplicht worden om informatie of opnames vrij te geven die het mogelijk maken om zijn informanten te identificeren. Een journalist kan dus, in principe, onmogelijk beschuldigd worden van medeplichtigheid aan een crimineel feit omdat hij zijn nieuwsbronnen verzwijgt.

 

De rechter kan echter beslissen dat een journalist zijn nieuwsbronnen toch dient vrij te geven. Dat is het geval indien de informatie dient ter voorkoming van misdrijven die een ernstige bedreiging opleveren voor de fysieke integriteit van personen. De opheffing van het geheim van de nieuwsbronnen heeft in dit geval een preventief karakter; het kan dus niet worden ingeroepen bij onderzoeken die reeds aan de gang zijn. De opheffing van het geheim van de nieuwsbronnen is dan nog alleen maar mogelijk indien de gevraagde informatie van cruciaal belang is voor het voorkomen van het misdrijf en op geen enkele andere manier kan worden verkregen.

 

In maart 2007 deed de wetgever er nog een schepje bovenop: de overheid mag geen onderzoek voeren naar de bronnen van een journalistiek stuk, tenzij, ook hier weer, de fysieke integriteit van personen in gevaar is.

 

Het toepassingsgebied van deze relatief nieuwe wetgeving is ruim en werd in 2006 nog verder uitgebreid onder invloed van het Arbitragehof. Voortaan is de wetgeving van toepassing op iedereen die “regelmatig een rechtstreekse bijdrage levert tot het verzamelen, redigeren, produceren of verspreiden van informatie voor het publiek via een medium”. Hieronder vallen ook “bloggers”. Zelfs redactiemedewerkers, zoals secretaressen, zijn beschermd door de wetgeving op de geheimhouding van de nieuwsbronnen.

 

De mogelijkheid om nieuwsbronnen geheim te houden, onderlijnt het belang van de journalistiek als waakhond van onze democratie. Het geeft bovendien meer rechtszekerheid aan een journalist die werkt aan een ophefmakend stuk. Tegelijkertijd dient men te vermijden dat men zou afglijden in journalistiek gebaseerd op onbetrouwbare bronnen. Het is de plicht van een journalist om zijn bronnen te blijven verifiëren en om enkel ‘waarheden’ de wereld in te sturen. De wetgeving op de geheimhouding van de nieuwsbronnen mag dus zeker geen vrijgeleide worden tot ‘gratuite’ en onbetrouwbare journalistiek. Ethiek is belangrijker dan ooit.

22:44 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

Stijgende prijzen door EU beleid inzake hernieuwbare energiebronnen

Tegen 2020 moet 20% van de totale energieconsumptie binnen de Europese Unie afkomstig zijn van hernieuwbare energiebronnen, zoals wind, zon, waterkracht en biomassa. Dit cijfer is ronduit indrukwekkend en getuigt van ambitie. Maar, het gevaar is reëel dat de Unie zich blindstaart op haar eigen doelstelling. Een kortzichtig beleid zal de prijs van onder andere hout nog verder de hoogte injagen.  

 

Om het aandeel van hernieuwbare energiebronnen te verhogen, ziet de Unie heil in het promoten van biomassa. De term “biomassa” verwijst naar organische producten zoals graan, koolzaad, of hout waaruit men energie kan halen. De eenvoudigste manier daarvoor is het verbranden van biomassa. Grootmoeders houtkachel is een schoolvoorbeeld van hoe op deze manier energie kan gewonnen worden. De nieuwste generatie kachels werken tegenwoordig evenwel op “pellets”, kleine korreltjes die homogeen zijn samengesteld uit verschillende types biomassa. In verschillende landen geeft de overheid subsidies voor het opzetten van activiteiten om pellets te fabriceren. Zakenmensen zoals Laurent Minguet, in 2004 door Trends verkozen als manager van het jaar, hebben het intussen begrepen. Gesubsidieerde pelletinstallaties rijzen als paddestoelen uit de grond.

 

Biomassa is dus een codewoord voor alledaagse producten zoals graan en hout die nu al een cruciale rol spelen in ons dagelijks leven. De energiepolitiek van de Europese Unie en de subsidies van de lidstaten zullen de vraag naar “biomassa” verder de hoogte in jagen. Het gevolg laat zich al raden: de prijs van “alledaagse” producten zal verder toenemen. Vooral inzake de beschikbaarheid van hout laten de tekorten zich nu reeds voelen. De oplossing ligt dan ook voor de hand: trek middelen uit om meer hout te mobiliseren met respect voor een duurzaam bosbeheer.

19:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |