De journalist is voor zijn informatie afhankelijk van bronnen. Een journalist met de ambitie te onthullen wat doorgaans verborgen blijft, des te meer. Het bronnengeheim is dan ook essentieel om dit werk mogelijk te maken. Informanten van journalisten nemen niet zelden een persoonlijk risico door hun informatie met journalisten te delen. Zonder bescherming zouden heel wat journalistieke bronnen snel opdrogen. Wie zou nog praten met de pers als één dag later de politie bij de journalist aanklopt en nog een dag later bij de bron zelf aan de deur staat?

Wie belang hecht aan een sterke, onafhankelijke pers, is dus zonder meer voorstander van een sterke bescherming van het bronnengeheim. Sterker, wie de persvrijheid erkent als één van de pijlers van de democratie, kan maar zeer weinig uitzonderingen toestaan op de bescherming van het bronnengeheim. Kort en duidelijk: enkel wanneer door onthulling van de bron een halsmisdrijf kan voorkomen worden, kan de verder absolute bescherming van het bronnengeheim doorbroken worden. Enkel de bescherming van een mensenleven is een hoger recht dan de bescherming van de persvrijheid.

Wie garandeert anders dat straks de boekhouder zijn frauderende baas ontmaskert, de ambtenaar de vuile zaakjes van zijn administratie naar de pers brengt, de verzorger aan het publiek een gedopeerde sporter toont voor wat hij is? (TA)