03-04-08

Molenbeek

Verbeterde versie  

Downtown
Molenbeek: spaghettibandjes taboe,
boerka’s al lang niet meer.  

De nieuwe gewoonte bij de jonge moslima in downtownMolenbeek is het dragen van een boerka. In het Islamitische Saoedi-Arabië en de omringende golfstaten draagt een groot deel van de vrouwen een boerka. Naast een religieus symbool is de boerka er ook een statussymbool geworden, boerka betekend ook rijk. 

In downtownMolenbeek draagt Imane haar boerka omdat ze de ware Islam heeft ontdekt. Ze kreeg de kans om te studeren. Ze is meer niet ongeschoold zoals haar ouders en verdiept zich in de moeilijker Islamliteratuur. Imane wil de echte Islam beleven. Haar moeder, zussen en vriendinnen worden aangemaand om haar voorbeeld te volgen en ook gesluierd over straat te lopen. De moslima praat niet met personen die er een andere opinie op na houden. “ Het is gewoon zo”. Ze wil ook geen contact met mannen buiten haar man en haar familie om. Zo vrijwaart ze haar puurheid.  

Haar kinderen houdt ze dicht bij haar. Het beste voor haar kinderen is dat ze steeds bij haar blijven. Niemand begrijpt hen beter en kan ze meer liefde geven dan hun moeder.  

Imane woont in een verloederde buurt, huizen en gebouwen zien er verkommerd uit.  Zij en haar kinderen leven binnenshuis. De moslima stelt alles in het werk opdat haar man tevreden zou zijn.Haar appartement is kraaknet. Zijzelf is tot in de puntjes verzorgd, er is geen haartje niet meer te vinden op haar lichaam. Ze draagt ongelofelijk veel make-up, de meest frivole kleedjes, stiletto’s en probeert altijd vrolijk te zijn wanneer haar man naar huis komt.  

Wat je haar niet hoort vertellen is dat ze haar boerka of sluier ook draagt om haar man te plezieren ( lees in te spelen op de fantasieën van de man) en hem bij haar te houden. De (moslim)man in downtownMolenbeek vindt het fantastisch dat zijn vrouw haar lichaam alleen aan hem laat zien, zich volledig overgeeft aan hem en voor hem ook alle andere mannen negeert. Het streelt zijn ego. “Zij hoort zichzelf te verzorgen, een bad te nemen voor hij naar huis komt en lekker te ruiken”. Isabel Hoornaert                      

16:31 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

21-03-08

Josafat-Schaarbeek een wijk zonder illusies

In de Josafatwijk in Schaarbeek wonen geen mensen met illusies. Je woont hier of niet. Alleen wie hier op elk moment weer weg kan, kan het zich veroorloven om er een romantisch beeld van de wijk op na te houden. Wie hier vastzit, is een pragmaticus met financiële pech.

Toch zijn er plekjes waar je nog van de idyllische schoonheid van het voormalige dorpje Schaarbeek kan genieten: in het Josafatpark zijn de oorspronkelijke beek, de weiden en de bron van de Liefde bewaard gebleven. Ze herinneren aan de tijd toen een Brusselse edelman na een pelgrimstocht de schoonheid van de vallei van Schaarbeek vergeleek met die van de Josafat nabij Jerusalem. Het dorpje Schaarbeek is intussen uitgegroeid tot een gemeente met hetzelfde aantal inwoners als de stad Leuven, studenten incluis. De Josafatwijk is maar een stukje hiervan. Stel dat de wijk een vierkante kilometer groot is, dan telt ze evenveel inwoners als de gemeente Haacht.

In de wijk is heel wat sluipverkeer, omdat de Rogierlaan dienst doet als verbindingsweg tussen Meiser en centrum. In het midden van de laan ligt een trambedding die met kasseien is geplaveid. Die moeten het straatbeeld een authentiek cachet geven, maar de auto's die er 's nachts tegen 100km per uur over razen verknoeien dat volkomen. Terwijl door het drukke verkeer in de laan weinig sociale contacten mogelijk zijn, speelt zich in de kleine straten langs de Josafatstraat een levendiger tafereel af. De kinderen spelen er gewoon op straat en de mannen bespreken de politiek vanuit het deurgat. De bewoners zijn zeer verscheiden, maar het zijn de Marokkanen en de Turken die met hun vlees-, vis- en groentenhandels het meest in het oog springen.

In de laatste decennia hebben die goedkope handeltjes de plaats ingenomen van de betere handelzaken van de Rogierlaan. De Italiaanse en Griekse delicatessenzaken en de grote chocolatier zijn weg en ook de Limburgse en West-Vlaamse patissiers hebben winstgevender oorden opgezocht. De Franse beenhouwer hield het vorig jaar voor bekeken. Het is nu wachten op de Poolse immigranten voor er weer varkensvlees te koop is. Maar de verdwenen viennoiseries en vlaaien komen wellicht nooit terug.

Wanneer de jongensschool in de Haachtsesteenweg, Sainte-Marie la Sagesse,  de deuren opent, sta je oog in oog met de toekomst van Brussel: een bende overactieve jongens van zeer verscheiden herkomst. Maar toch hebben hun ouders dezelfde eenvoudige ambities en angsten: dat ze op het goede pad blijven en een betere toekomst vinden. Daarvoor zullen ze wel moeten doorzetten, want 40% van de buurtbewoners heeft enkel een diploma van het lager secundair onderwijs of het beroepsonderwijs op zak. Voor jongeren die ook nog met ernstige discriminatie te kampen hebben, geeft dat weinig vooruitzichten op de Brusselse arbeidsmarkt die vooral hoog opgeleide werknemers zoekt.

De armoede is haast tastbaar. Voor de Aldi en de Albanese moskee zitten geregeld mensen geknield te bedelen. De vuilbakken op straat worden binnenstebuiten gekeerd op zoek naar bruikbaars. Heel wat buurtbewoners leven in armoede. Een op de vijf actieve mensen tussen 18 en 65 leeft van het leefloon of van een werkloosheids- of invaliditeitsuitkering. In contrast met die armoede duiken in het straatbeeld steeds meer gerenoveerde woningen op. Voor een hoger opgeleide klasse staat het chic om in een van de prachtige herenhuizen te wonen. Die pareltjes doorstaan de tijd wonderwel.

De samenleving daarentegen verandert hier razendsnel. De Turkse migranten hebben amper de tijd gehad om hun handelswijk te vestigen, of hier staat alweer een nieuwe generatie Polen en Bulgaren te wachten. De mensen die het gemaakt hebben, gaan in rustigere wijken wonen. Wie het geld niet heeft om te vertrekken, blijft en neemt deel aan een groots sociaal experiment... voor mensen met weinig illusies.

Bronnen:

Observatorium voor gezondheid en welzijn.

17:49 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

16-03-08

Een oase van rust bewoond door kamikazekippen

Zachtjes daalt de zon over het verlaten marktplein.
Ik mis iets als ik het centrum binnenrij.
Wat? Waarom kijk ik zo geconcentreerd naar de weg?
Opeens daagt het me! Er zijn geen kamikazekippen!
De sensatie als je Meise binnen of buiten probeert te rijden.
Vorige week was het bijna opnieuw zover:
een hele ren liep bijna onder m'n auto.

Ja, zij brengen tenminste leven in de brouwerij.
Wie ooit jaren geleden het lumineuze idee had om hier een paar kippen los te laten?
Zeker is dat er toen ook een haan bij was.
Want na meer dan 10 jaar zijn ze er nog steeds.
Maar nu slapen ze al, net zoals de meerderheid van de Meisenaars.

Een dreigende sluiting

Toegegeven, het is avond maar zelfs overdag zie je hier nauwelijk een mens.
Ja,  het centrum van Meise is echt een oase van rust.
Je treft er nauwelijks winkels aan.

De kleine GB in het centrum moest vorig jaar haast zijn deuren sluiten. Of nee! Het was het jaar voordien. Tja, de jaren lijken hier erg op elkaar.
Behalve die dreigende sluiting. Dat blijft in het geheugen gegrift staan.
En zeker in die van de niet meer zo jeugdige Meisenaars.
Want het was vooral toch hun winkel.
Ongetwijfeld praten ze er nog over in die paar cafeetjes in het centrum.
Maar nu het bijna nacht is, zie je er nauwelijks iemand.
Het is natuurlijk al lang bedtijd voor de zestigplussers.

Plots was er de oplapkliniek

Opeens krijg ik zin om nog een stukje verder te rijden.
Opnieuw het centrum uit via de Nieuwelaan richting Wolvertem, een deelgemeente van Meise.
Onderweg, links van de weg doemt er een groot bord "Atlas kliniek" op.
Ja, Meise heeft sinds een aantal jaren zijn eigen privékliniek voor plastische chirurgie. Toen in het centrum de GB bijna ten onder ging, rees dit, nauwelijks 1 km verder, op  uit grond.

Komisch, triestig of net typisch voor een rijke randgemeente rond Brussel? Wie zal het zeggen? De kliniek heeft zich in ieder geval prima aangepast aan de lokale zeden: dag of nacht, je ziet er nauwelijks beweging.
Door de rust bijna in slaap gewiegd, rij ik opnieuw richting centrum.

Naar daar waar rijke inwijkelingen en locale ouderlingen elkaar gevonden hebben: in alle rust.

18:09 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

14-03-08

Sint-Katelijneplein

Verbeterde versie: Sint-Katelijneplein

Brussel is een stad om verliefd op te worden. Het Sint-Katelijneplein is zo’n plek waar je voelt dat de buurt echt leeft. Vanuit mijn balkon boven de viswinkel
de Noordzee heb ik een prachtig zicht op het plein. Viswinkel ‘De Noordzee’ bestaat al van in de jaren 1950. De zaak bestaat uit drie delen: de viswinkel, de traiteur en een populaire toog waar voorbijgangers of mensen die wachten op hun bestelling van een wit wijntje kunnen genieten met een portie verse vis. Er is enorm veel “passage” en het is heerlijk om van daaruit de massa te observeren.
Wij drinken een glas champagne als mijn plein de bühne wordt van een hoogst ongewoon schouwspel. Vanop het terras zien we hoe twee wagens elkaar achterna zitten. Een blonde diva in een sportwagen met daarachter een allochtoon annex familie in een busje. Rond het plein moet je traag rijden. Door een gelukkig toeval komen beide wagens tot stilstand voor de “Noordzee”. De man stapt uit de wagen en loopt naar het blondje, geeft haar een klap in het gezicht en neemt haar sleutels van de wagen en loopt weg.
Entertainment! Van op het balkon zien we hoe het volk over het hele plein naar de plaats van de achtervolging toestroomt. Het verkeer blokkeert. De sfeer op het plein is nu geladen. Mensen met glaasjes en oesters in de hand willen bemiddelen.
De blonde diva is nu razend en eist haar sleutels terug. De man loopt weg en wil niet. In het busje kijken vrouw en kinderen toe. Pas na een lange tijd en lang aandringen kunnen de toeschouwers de man overtuigen om de sleutels terug te geven. Het verkeer komt weer op gang en de massa verspreidt zich. Achteraf vertelt de buurvrouw dat de blonde dame de man had aangereden en vluchtsmisdrijf had gepleegd. Beiden waren dus in fout en moesten een verklaring afleggen voor de politie. De echte reden waarom zullen we niet weten maar één ding is zeker: de buurt participeert. Het Katelijneplein is een echt feestplein en transformeert mee met de seizoenen van engelengezang op de kerstmarkt tot jazzmuziek op de zomerfestivals. Soms hoef je binnenshuis zelfs geen muziek meer op te zetten als je aan het Katelijneplein woont, de muziek komt naar je toe.
Deze plek is dus niet ideaal voor mensen die tot rust willen komen. Mijn favoriete plek is café de Roskam aan de Vlaamse Steenweg. Ook een aanrader is een stevig ontbijt in de Markten ideaal tegen een zware kater. Brussel centrum is echt een buurt om je thuis te voelen als je graag feest en mensen ontmoet. Kom gerust eens langs afspraak aan het balkon!

15:51 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: clara van gompel |  Facebook |

08-01-08

Waar ik woon

Geprangd tussen de statige Koningstraat, de bocht van de kleine ring tussen de Kruidtuin en Madou, en het stukje Wetstraat waar de ambtswoning van de Premier en het Belgische parlement uitgeven op het Warandepark bevindt zich de Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk. Deze uithoek van de gemeente Brussel-Stad is een weinig gekend en dus onvoldoende bemind stadsdeel.

De wijk ontleende haar naam aan een kapelletje dat ondertussen al lang met de grond is gelijk gemaakt. Haar historische hoogtepunt beleefde de buurt rond 1830. Ze vormde toen het schouwtoneel voor de evenementen die geleid hebben tot de onafhankelijkheid van ons land. De straatnamen verwijzen trouwens nog steeds naar begrippen die in die periode tekenend zijn geweest: het congres, het voorlopig bewind, het ijzeren kruis ...

Tussen 1850 en 1859 trokken urbanisten de 25-meter hoge Congreskolom op naar plannen van architect Poelaert. Deze kolom herdenkt het Nationaal Congres dat als voorlopige parlement van 1830 de eerste grondwet bekrachtigde. Sinds 1922 brandt aan de voet van de kolom ook de eeuwige vlam ter ere van het graf van de Onbekende Soldaat. Op voor België historisch belangrijke feestdagen – zoals de wapenstilstand – weergalmt dan ook de Brabançonne door onze straten. Een strak in het glimmend pak gehesen fanfare begeleidt op die gelegenheden de weinige oud-strijders die ons nog resten, en in enkele gevallen zelfs de koning, die het graf van de Onbekende Soldaat komen groeten.

Vanaf 1860 wilden de machthebbers de armtierige Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk in de nabijheid van het Parlement heraanleggen en verfraaien. Charles Rogier van wie nu een standbeeld in de wijk staat, zei destijds dat deze ‘beschamende cloaca’ moest verdwijnen. En zo geschiedde. Rond 1875 onderging de buurt een grote renovatie.

Ook nu nog is de O-L-V ter Sneeuwwijk het politieke centrum van ons land. Wegens de aanwezigheid van het Parlement behoort de buurt zelfs tot de neutrale zone. Die zetten de veiligheidsdiensten bij betogingen af met Friese ruiters en waterkanonnen. Oproerkraaiers zouden het eens in hun hoofd halen het parlement te bestormen!

Het kloppende hart van de wijk is vandaag ongetwijfeld het Vrijheidsplein, en niet enkel voor politici. Op het plein komen vooral in de zomer buurtbewoners, toeristen en pendelaars op de terrassen hun dorst lessen. Onder de platanen genieten ze van het zicht op de prachtige gevels in de typisch Parijse Haussmann-stijl. De vier straten die uitgeven op het Vrijheidsplein zijn genoemd naar de vier in de eerste grondwet ingeschreven vrijheden: de eredienst, de vereniging, het onderricht en, last but not least, de drukpers. Is er een mooiere plek met zoveel symboliek en geschiedenis denkbaar om er op een zonnige zomerdag een glas te komen drinken?

Annick De Beule

09:57 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

07-01-08

Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk

Ze noemt zich Babilou en is nog geen veertig jaar oud. Ze werd ontslagen uit de psychiatrie, of ze werd gek door ellende. Babilou wil niet terug naar huis, ze wil breken met haar verleden. Ze wil geen hulp, ze wil niet naar een opvangtehuis. Ze kiest voor een leven op straat in onze wijk.

Babilou maakte van een deurgat in onze straat haar hoofdkwartier. Hier slaapt ze. Overdag struint ze rond in de wijk. Ze is al geruime tijd een vaste waarde in het straatbeeld. Babilou weet waar ze sigaretten kan schooien, welke pendelaars haar geld toestoppen, en in welk restaurant ze een bord soep krijgt.

Babilou heeft er lak aan dat ze in een historische wijk van de Europese hoofdstad woont. Hier stond de wieg van onze natiestaat, hier leven we in de schaduw van het Belgisch parlement, op een steenworp van het koninklijk paleis. Babilou beseft het niet. Babilou zit graag op het plein waar vier straten op uitgeven genoemd naar de in de eerste grondwet vastgelegde vrijheden: eredienst, drukpers, vereniging en onderricht. Ze voelt er zich in haar miserie op een vreemde manier vrij. Dat Victor Hugo hier heeft geleefd en Charlotte Brönte in haar boek ‘The professor’ naar de buurt verwees, dat politici hier bij bosjes rondlopen en Bush jr. om de hoek pralines koopt, raakt haar koude kleren niet.

Naar het verleden van Babilou kunnen we alleen gissen. Ze ziet spoken en geesten. Ze spreekt vooral tegen zichzelf. Hulp en verzorging wijst ze resoluut van de hand. Wanneer de buurtbewoners Babilou kruisen, voelen ze zich ongemakkelijk. Terwijl de temperatuur steeds dieper zakt, kijken we machteloos toe. Je kan niemand tegen zijn wil laten opnemen. Zolang Babilou onze straat verkiest boven een nachtasiel, zullen we ’s ochtends met angst naar het deurgat kijken en opgelucht ademhalen als ze nog leeft.

Annick De Beule

16:29 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk

Annick De Beule

16:20 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-08

Tienen

Vroeger was alles beter, ook in Tienen. Twee millenia geleden wierp men nog drie grafheuvels op om één of andere gestorven Romeinse burger onder weg te steken. En in de 15e eeuw werd de stad nog witgeklad met kalk om zich tegen de moordende zwarte pest te beschermen! Waar is de tijd van Willem van Oranje, die maar liefst twee pogingen nodig had om de stad te veroveren? In 1763 kwam de jonge Wolfgang Amadeus Mozart  met zijn vader nog de nacht doorbrengen in hotel De Tinnen Schotel op de Grote Markt. Datzelfde hotel waarin 1815 de Pruisische veldmaarschalk Blücher en Wellington het nakende Waterloo van Napoleon Bonaparte bekokstoofden. Diezelfde Napoleon die tijdens een bezoek aan Tienen de bewoners een nieuw stadsschild schonk. De fiere Raffinerie Tirlemontoise bezorgde de helft van zijn inwoners werk, en haar bazen droegen de burgemeestersjerp. Dat waren nog eens tijden!

Vandaag zijn de Romeinse tumuli met struikgewas en bomen overwoekerd, weggemoffeld achter een tankstation en een tweedehands autozaak. Het hotel dat eens beroemde historische figuren van een bed en een maaltijd voorzag, huisvest nu krakend en toeterend de Tiense Muziekacademie. De blanke stede is grijs geworden, de pest is verjaagd, maar de verveling en de middelmaat houden zijn bewoners in een verdovende wurggreep. Heel af en toe, drie rockdagen per jaar, wordt de goegemeente nog eens in het kruis wakker geschopt. Zoals die zomeravond toen Iggy Pop de in Brabantse gotiek opgetrokken Onze lieve Vrouwekerk “Hello Jezus Fucking Christ” toewierp. De lust for life is gone. De in slechtzittend pak voortschuifelende Tienenaar ondergaat zijn bestaan, kankerend en klagend, spuwend op het reeds halfgedolven graf van de eens zo machtige en nu amechtig witte stoom uitbrakende suikerfabriek. I went to Sugartown, I shook the sugar down, wist Dylan ons te melden. We hebben hem niet zien passeren, maar het laat geen twijfel over welke stad hij het had! Welkom in Tienen, je moet het minstens één keer in je leven hebben meegemaakt!

PD

22:17 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (3) | Tags: peter desmet |  Facebook |

01-01-08

Waar ik leef

“Dus… daarom zijn we hier…“ de woorden zinderden nog even na in de stilte die volgde.
Wat viel er ook nog te zeggen?
Woorden als “vriendschap” en “vrienden” werden bijna nonchalant gebruikt. Het is wel anders geweest. Maar… zijn we allen politici geworden?
Half automatisch wisselen we de obligate protocollaire beleefdheden uit op weg naar de uitgang.
We moeten nuchter blijven… enkele zinsneden echoën na in mijn hoofd. “We zitten hier uit noodzaak… omdat we niet zonder elkaar kunnen…”
Tijd. Hoe tijdelijk is vriendschap? Verdwijnt de vriendschap als we elkaar niet langer nodig hebben?
Tijd. Hebben we wel tijd? Is het niet al veel te laat?

 “Herinner je je Abla nog?”
Ik kijk Fathi zwijgend aan. Hij verwacht ook niet echt een antwoord.
“Ze werkt nu voor het Amerikaanse Solidarity Center.”
Ze werkt er al bijna twee jaar. Dat is niet echt nieuws.
Onverstoord gaat hij verder.
“Ik ken niemand die de Amerikanen meer verwijten heeft toegeworpen dan Abla.”

 Fathi heeft zo zijn eigen manier om iets duidelijk te maken. Ooit wou hij poëet worden…
En nu? Terug naar huis. Het lijkt zo’n simpel verlangen. Maar waar is thuis. Waar eindigt mijn dorp, waar begint het zijne?
Waar eindigen mijn rechten, waar beginnen de zijne?
Een leven zonder grenzen lijkt zo eng.

 “Hier spelen kinderen op de muren!”
In België houden we niet van muren.
“Maar je hebt muren nodig, voor de privacy!!”
In België hebben we gordijnen.

 Nooit had ik gedacht dat een Palestijn zo’n vurig pleidooi voor een muur zou houden. Hij zelf waarschijnlijk ook niet.
Zo veel vragen.
En nu? Terug naar huis… terug naar huis… onbewust blijf ik het herhalen.
Terug naar huis. Amper meer dan een half uur rijden. Veel meer dan de meesten ooit zullen doen.
Terug naar huis. Ik ook. Maar hoe laat je dit achter.
De mensen gaan maar de droom blijft.
Zo veel vragen, maar de droom blijft.
En morgen?
Morgen, Gaza.


21:00 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |

29-12-07

 

Sinds enkele weken wordt mijn terras 's nachts feeërieker dan ooit tevoren beschenen door het licht Gods. De statige Sint-Waldetrudiskerk van Herentals, die het achteraanzicht van mijn appartement domineert, heeft namelijk nieuwe verlichting gekregen. Een van de zovele verwoede pogingen om dit ingedommelde stadje wat nieuw leven in te blazen. En da's nodig ook, want veel valt er niet te beleven in deze Kempische gemeente. Gelukkig kan Herentals prat gaan op zijn omgeving. Geweldige bossen, romantische vijvers en natuurlijk de Nete, die zich vriendelijk maar beslist een weg zoekt doorheen het landschap. En dan vergeet ik nog de twee kanalen waarlangs lieftallige gezinnetjes of groepen fiere wielertoeristen zich graag suf fietsen.

Fijn dus, die natuurpracht. Maar daar houdt het op voor Herentals. Hoewel er sinds enkele maanden (eindelijk) een cultureel centrum staat te blinken, zijn de fijne letteren- of podiumvoorstellingen er voorlopig te beperkt. Concurrent Turnhout, die andere Kempenstad, heeft met zijn Warande meer en beter te bieden. Het uitgaansleven dan, misschien valt daar wel wat soelaas te vinden? Cafés en tavernes genoeg natuurlijk, maar allemaal nogal gewoontjes. Of net niet, maar dan behoorlijk fout. De Bar International bijvoorbeeld, waar je enkel welkom bent als je een tijgeroutfit draagt, een gouden handtas meezeult en met groen-roze oogleden kan knipperen. Vraag me niet waarom, maar in de volksmond wordt dit café wel eens smalend de ‘nazibar' genoemd. Een Ierse pub hebben we ook, met échte Guinness van het vat. Helaas wordt dit goddelijke bier te vaak getapt door een lokaal snulletje dat nog niet snapt dat de kraag van een Guinness niet dezelfde omvang heeft als die van een Stella. Maar gelukkig is er nog café De Max. Een relict, om meerdere redenen. Roken mag er nog. Rock en punk ook. Zowel jong tuig als de nostalgische midlifer voelt er zich thuis en het volk aan de toog is belangrijker is dan de rest van het café. Eén van de uitbaters heeft trouwens akelig veel weg van wijlen Frank Zappa. (En daar is hij fier op.)

Zoals ik al zei, meer dan wat gezonde lucht opsnuiven kan je in Herentals eigenlijk niet komen doen. Hoewel, af en toe hangt er nog een ander geurtje boven deze stad. Maar enkel als de wind uit de juiste richting komt. Als je dus geluk hebt, kun je op een onverwacht moment de Herentalsenaren collectief zien sniffen, snuiven en glimlachen. Want dan verspreidt koekjesfabriek Lu haar zoete, weeë, zaligmakende chocoladeparfum over de inwoners. En dat maakt veel goed op een troosteloze dag in een slaperig stadje.

(SM)

11:06 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

27-12-07

Bouwproject verjaagt bewoners Zuidwijk.

SINT-GILLIS- 16 jaar na de indiening van het eerste onteigeningsplan wordt dan toch gestart met het bouwklaar maken - lees : de afbraak van de resterende panden - van het perceel tegenover het Zuidstation, kant Fosnylaan. De laatste bewoners krijgen tot 31 december de tijd om op te krassen, terwijl de sloopmachines in hun achtertuin al warmdraaien.

De laatste 4 woonhuizen op het terrein werden pas recentelijk verworven door de nv Brussel-Zuid - belast met het bouwklaar maken van 4 percelen langs de Fosnylaan, waaronder voornoemd terrein tegenover de ingang van het station. 2 panden werden op de valreep aangekocht, 2 panden 'bij hoogdringendheid' onteigend. De bewoners kunnen op zeer korte termijn op zoek naar een nieuwe woning- want van herhuisvesting door Gewest of Gemeente is geen sprake. 

Op het terrein zal een kantoor- en hotelproject oprijzen onder de ronkende naam South City Office & Hotel. Projectontwikkelaar Atenor maakt zich sterk de werken te kunnen afronden tegen eind 2009. Ze kunnen nu al uitpakken met een eerste kandidaat-huurder, de vzw Smals, een parastatale van de Belgische overheid, voor 1/3 van de beschikbare kantoorruimte. 

Wanbeheer.

De trage voortgang van het project wordt door Charles Picqué ( PS ), 'verhinderd' burgemeester van Sint-Gillis en minister-president van het Brussels Gewest, toegeschreven aan de activiteiten van kleine speculanten op het terrein en aan de ruime sociale omkadering van het project. De bewoners van de percelen, verenigd in het Comité Zuidwijk, en gesteund door tal van verenigingen - o.a. BRAL ( Brusselse Raad voor het Leefmilieu ), BBRoW ( Brusselse Bond voor het Recht op Wonen ), de Huurdersvakbond - spreken van wanbeheer en een bewuste verrottingsstrategie door de gemeentelijke en gewestelijke overheden. In mei van dit jaar werden zij daarin in een opgemerkt arrest van de Vrederechter bijgetreden. De rechter veroordeelde toen het Gewest tot een vergoeding van 600.000 euro aan een onteigende bewoner plus een boete wegens schending van de mensenrechten. 

Belangenvermenging.

In de loop der jaren hebben tal van parlementairen van verschillende strekking ( Ecolo, CDH, MR, VLD, Spirit en zelfs PS ) het gebrek aan transparantie in het dossier aangeklaagd. Centraal daarin staat de onduidelijke rol van Picqué zelf, die meermaals verweten wordt zijn functie als Gewestelijk minister-president aan te wenden om gemeentelijke belangen te dienen. En dan is er het dubbelzinnige statuut van de nv Brussel-Zuid. Deze private organisatie werd opgericht in functie van dit project, en wordt in hoofdzaak met publieke middelen gefinancierd om een overheidsopdracht uit te voeren. Bij de toekenning van haar opdracht werd geen enkele norm opgelegd inzake de billijke aankoopprijs voor de af te breken panden. De nv kan wél de gemaakte winsten naar eigen goeddunken herinvesteren. 

Aan het hoofd van de nv Brussel-Zuid staat de oud-adjunct-kabinetschef van Picqué, Jacques Van Grimbergen ( sp.a ), tevens Directeur van de Gewestelijke Administratie voor Ruimtelijke Ordening en Huisvesting. De afgevaardigd bestuurder, Vincent Rongvaux, is dan weer tegelijkertijd hoofd van de Gewestelijke Grondregie. (TA)

21:59 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

22-12-07

Josafat-Schaarbeek: en bron van ergernis en liefde

De Josafatwijk in laag Schaarbeek is niet voor halfslachtigen, je houdt ervan of niet. Alleen wie hier op elk moment weer weg kan, kan zich een meer genuanceerde kijk veroorloven. Voor wie hier vastzit uit noodzaak of verknochtheid, blijft laag Schaarbeek een bron van ergernis en liefde.

De Josafatwijk dankt zijn naam aan een Brusselse edelman die in 1575  terugkwam van een pelgrimstocht en die de schoonheid van de Schaarbeekse vallei vergeleek met die van de Josafatvallei nabij Jerusalem. Die schoonheid is nu nog terug te vinden in de beek, de weiden en de bron van de Liefde die sinds 1904 in het ontwerp van het Josafatpark bewaard zijn gebleven. Het dorpje Schaarbeek is ondertussen uitgegroeid tot een drukke gemeente met eenzelfde aantal inwoners als Leuven, studenten incluis. Josafat-Schaarbeek is maar een stukje hiervan. Stel dat de wijk een vierkante kilometer groot is, dan komt ze qua inwoners overeen met Haacht.  

Op de Rogierlaan overheerst de kassei die een authentieke toets aan het straatbeeld moet geven. Minder authentiek zijn echter de auto’s die er ‘s nacht tegen honderd per uur over razen. Als verbindingsweg tussen Meiser en centrum leent de Rogierlaan zich uitstekend voor sluipverkeer. Terwijl de kasseien elk sociaal verkeer onmogelijk maken, speelt zich in de kleine straten langs de josafatstraat een levendiger tafereel af. De kinderen spelen er gewoon op straat en de mannen bespreken de politiek vanuit het deurgat. De mensen zijn zeer verscheiden, maar het zijn de Marokkanen en de Turken die met hun vlees-, vis- en groentenhandels het meest in het oog springen. In de laatste decennia hebben de goedkope handeltjes de plaats ingenomen van de voormalige chiquere handelzaken langsheen de burgerlijke Rogierlaan. De Italiaanse en Griekse delicatessenzaken en de grote chocolatier zijn weg en ook de Limburgse en West-Vlaamse patissiers hebben winstgevender oorden opgezocht. De Franse beenhouwer hield het vorig jaar voor bekeken. Het is nu wachten op de Poolse immigratie voor de terugkeer van het varkensvlees. Met hun heerlijke kebabs, pides en darmensoep, met in de zomer barbecue op straat, compenseren de Turken dat ruimschoots. Maar de verdwenen viennoiseries en vlaaien zorgen voor een groot gemis. 

Wanneer Sainte-Marie la Sagesse, de jongensschool van de nonnen in de haachtsesteenweg, ’s avonds de deuren opent, loopt de bonte toekomst van Brussel je tegemoet. Een bende hyperkinetische jongens van zeer verscheiden herkomst. Alle ouders hebben echter dezelfde eenvoudige ambities en angsten: dat de kinderen op het goede pad blijven en dat ze een betere toekomst vinden. Maar dat kan alleen als ze erin slagen om het opleidingsniveau in de buurt gevoelig op te krikken. In de buurt heeft 40% van de bewoners slechts een diploma van het lager secundair onderwijs of het beroepsonderwijs op zak. Als je dan bedenkt dat 65% van de werklozen in Brussel ten hoogste een diploma van lager secundair onderwijs heeft, geeft dat weinig vooruitzichten voor een bevolking die op de arbeidsmarkt met ernstige discriminatie te kampen heeft.

De armoede is haast tastbaar: voor de Aldi en de Albanese moskee zitten geregeld mensen geknield te bedelen. Buitengezette vuilbakken worden binnenstebuiten gekeerd op zoek naar bruikbaars. Volgens het observatorium voor gezondheid en welzijn leven heel wat buurtbewoners in armoede. Een op de vijf actieve mensen tussen 18 en 65 leeft van het leefloon of van een werkloosheids- of invaliditeitsuitkering. Het bruto mediane inkomen per aangifte is lager dan 15.000 euro. In contrast met die armoede duiken in het straatbeeld steeds meer gerenoveerde woningen op. Voor een bepaalde hoger opgeleide klasse staat het chic om in een van de prachtige herenhuizen te wonen. Die pareltjes doorstaan de tijd wonderwel. 

De samenleving daarentegen verandert hier aan een razendsnel tempo. De Turkse migranten hebben amper de tijd gehad om hun handelswijk uit te bouwen, of hier staat alweer een nieuwe generatie Polen en Bulgaren te wachten. De mensen die het gemaakt hebben, gaan in rustigere wijken wonen. Wie het geld niet heeft om te vertrekken of wie verknocht is aan Schaarbeek, blijft om deel te nemen aan een groots sociaal experiment. Een bron van ergernis en liefde. 

 Observatorium voor gezondheid en welzijn
Actiris:
www.actiris.be (voormalige BGDA)

17:09 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

19-12-07

downtownMolenbeek

DowntownMolenbeek: spaghettibandjes taboe, boerka’s al lang niet meer.  

De nieuwe gewoonte bij sommige jonge moslima in downtownMolenbeek is het dragen van een boerka. De moslima draagt een boerka, bedekt haar volledige lichaam met niet-onthullende, lange, zwarte Arabische gewaden en draagt handschoenen. De boerka zelf komt overgewaaid vanuit het verre Saoedi-Arabië. In het Islamitische Saoedi-Arabië en de omringende Golfstaten draagt een groot deel van de vrouwen een boerka. Naast een religieus symbool is de boerka er ook een statussymbool geworden, boerka betekent ook rijk.

In downtownMolenbeek draagt de jonge moslimvrouw haar boerka omdat ze de ware Islam heeft ontdekt. In België geboren of wonend, kreeg ze de kans om te studeren en zich te ontwikkelen. Ze is niet meer ongeschoold zoals haar ouders en verdiept zich in de moeilijker Islamliteratuur. Ze wil de echte Islam beleven. Haar moeder, haar zussen en vriendinnen worden aangemaand om haar voorbeeld te volgen en ook volledig gesluierd over straat te lopen. Ze praat niet met personen die een andere opinie hebben en niet met mannen buiten haar man en haar familie om. Zo vrijwaart ze haar puurheid.

Ze leeft binnenshuis en stelt alles in het werk opdat haar man tevreden zou zijn. Het huis is kraaknet, zijzelf  tot in de puntjes verzorgd, er is geen haartje meer te vinden op haar lichaam. Ze heeft ongelofelijk veel make-up op, draagt de meest frivole kleedjes en is ook altijd vrolijk wanneer haar man naar huis komt. Wat je haar niet hoort vertellen is dat ze ook haar boerka of sluier draagt om haar man te plezieren ( lees in te spelen op de fantasieën van de man) en hem bij haar te houden. De (moslim)man in downtownMolenbeek vindt het fantastisch dat zijn vrouw haar lichaam alleen aan hem laat zien, zich volledig overgeeft aan hem en voor hem ook alle andere mannen negeert . Met uitzondering van zijn eigen broers.  Het streelt zijn ego. En zijn vrouw is altijd vrolijk.

20:25 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (3) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

17-12-07

De Far West

Het metrostation De Brouckere ligt op een breuklijn. Rustig ! Er is geen reden tot paniek. De kans dat de grond er onder uw voeten zal wegzakken is tot nader order gering. De breuklijn is vooral zichtbaar ’s avonds, als de meeste pendelaars hun biezen hebben gepakt, en Brussel is overgeleverd aan zijn inwoners en een handvol toeristen. Vanuit De Brouckere, in hartje Brussel, kan je twee richtingen uit. Op het perron richting Herrmann Debroux en Stokkel staat in het algemeen de blanke medeburger. Aan de overzijde gaat het er kleurrijker aan toe. Dit is de metro richting “Far West”.

 

De “Far West” heeft een avontuurlijke reputatie. Er leven cowboys en indianen, en van tijd tot tijd liggen die met elkaar in de clinch. Zo ook in Anderlecht. Een multiculturele samenleving is niet altijd even gemakkelijk en zorgt soms voor spanningen, maar brengt tegelijkertijd een enorme rijkdom en een zekere tolerantie.

 

Een tijdje geleden kregen we een vriendin over de vloer. Ze was wat te vroeg en bracht dus snel een bezoekje aan het internetcafé naast ons. Het cadeau dat ze voor ons had meegebracht, een doosje pralines, had ze bij het buitengaan vergeten in de winkel. Toen ze terugging om het op te halen, was het verdwenen. Geen probleem. De eigenaar van het café ging eigenhandig op speurtocht en vond een jonge indiaan even verderop met het doosje pralines verstopt onder zijn T-shirt. De jonge chocoladeliefhebber had het ongeluk dat zijn vader naast hem stond tijdens de ontmaskering en kreeg pardoes een aantal ferme oorvijgen. Jawel. De bereidheid om elkaar te helpen is kenmerkend.

 

Mensen staan dicht bij elkaar. Elke wijk heeft een comité met vrijwilligers en soms zelfs een eigen webstek. Men bekijkt tezamen hoe men de wijk aangenamer kan maken. Elk jaar organiseert men een barbeque, of een ontbijt voor de hele straat. Subsidies ter versterking van het sociale weefsel zijn wat dat betreft overbodig.

 

Anderlecht staat synoniem voor diversiteit en daar moet je mee kunnen leven. Op een zondagmorgen hoor je hier eerst de klokken van de Sint-Guido kerk voor de halftien mis, en even later begint nog ergens anders een groep Afrikanen een gospel te zingen. Je hebt hier ontelbare restaurants, en winkels waar je de meest onvoorstelbare gerechten en producten kan proeven. Ook op zondag !

 

De “Far West” heeft vele verrassende oases. In de buurt van de Sint-Guido kerk ligt een van de onbekendste begijnhoven van het land en wat verder verrijst het Erasmushuis met aanpalend tuintje waar het zalig vertoeven is. Het Kanaal in Anderlecht is misschien wel een van de best bewaarde geheimen. Je kan daar prachtig wandelen langs het water dat met hoge bomen is omzoomd. De aangemeerde woonboten geven het geheel een speciaal cachet.

 

Anderlecht is een gemeente vol contrast waarvan je houdt, of die je haat. Net zoals in de echte “Far West” mag je de geruchten niet altijd geloven. Kom zelf op ontdekking!

23:48 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

26-11-07

Ninove en de testikels van Koning Boudewijn

 Een van de meest verspreide flauwe grappen over Boudewijn vindt zijn oorsprong in Ninove.  Iedereen van een beetje leeftijd hield ooit wel eens een oud bankbiljet van 20 frank tegen het licht. Fijntjes maakte men je er dan attent op dat de ballen (van het atomium op de keerzijde) van de vorst in zijn nek hingen.  De link naar de kinderloze Boudewijn was snel gemaakt.  Het ontwerp van dat bankbiljet was in handen van een ‘wereldvermaard’ kunstenaar: Ninovieter Luc De Decker.  Meteen het hoogtepunt van ’s mans carrière.  Hoewel… na een ander hoogtepunt verwekte hij een zoon,  Armand genaamd.  Nu senaatsvoorzitter en uitmuntend in kleurloosheid.  Deze Franstalige liberaal is unionist in het kwadraat, het koningshuis nog erkentelijk voor vaders roem. 

Luc De Decker week uit naar Schaarbeek alwaar hij – zoals zoveel Vlamingen – zijn kinderen in het Frans opvoedde.  Merkwaardig hoe het kan keren: heden ten dage sturen Franstaligen hun kinderen naar Nederlandstalige scholen.  Waarschijnlijk wou De Decker zijn kroost behoeden voor het Ninoofs dialect: het platste van Vlaanderen volgens velen.  Geprangd tussen Aalst en Geraardsbergen aan een kronkel van de Dender hanteert men hier een echte boeventaal.  Een ware uitdaging voor inwijkelingen.  Mijn vrouw voelt er zich na 10 jaar nog altijd onbegrepen.

De Denderstreek is gekend voor zijn ongezonde levensstijl.  In Geraardsbergen leeft men gemiddeld het minst lang van Vlaanderen.  Dit komt door overmatig drank- en sigarettenmisbruik. Ieder zichzelf respecterend dorp in deze streek heeft zijn jaarlijks meerdaags drankfestijn. Carnaval in Aalst en Ninove zijn orgieën van bier, kots, oeverloos gelal en slechte smaak, maar staat met stip op ieders kalender.        Mijn excuses voor het weinig hoogstaand woordgebruik.  Maar ik woon hier al 44 jaar en dat laat zijn sporen na.  Echter, ik amuseer mij hier te pletter!  Altijd welkom… drinken we samen een lekkere Witkap. (JT)4634768

22:04 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: joris trog |  Facebook |