13-12-07

Langstaartje

Het staat vast dat “Long Tail” deels voortkomt uit de zoektocht van de Westerse maatschappij naar diversiteit en een identiteit. Langstaartje is dan ook niet echt een uitvinding maar een ‘benoeming’ van een fenomeen dat al een tijdje aan de gang is. In essentie komt het erop neer dat vele kleintjes een groot maken en dat zij een groter marktaandeel kunnen bemachtigen dan de marktleider, zolang het distributiekanaal maar groot genoeg is. Viva Anders(e)(z)(ij)n.  De officiële “uitvinder” van “Long Tail” beschrijft het web als een plaats waar talent en publiek elkaar ontdekken; zonder tussenkomst van machtige distributiemaatschappijen. Dat het web een effectieve springplank kan zijn voor onbekend talent is inderdaad waarschijnlijk. Als jonge (Vlaamse) journalist met een flinke portie ambitie en een minstens even grote portie volharding en commerciële flair is het dan ook de moeite waard zich op die manier kenbaar te maken en te profileren. Ook GarageTV lijkt goed op weg te zijn, al is dat toch wat de spotjes ons willen doen geloven.  We kunnen ons hierbij afvragen of “Long Tail” niet eerder een hoopvolle kopie is van de “American dream”. Diversiteit en nichevorming in het medialandschap in Vlaanderen kan pas in beperkte mate aanslaan, daarvoor heeft de afzetmarkt te weinig economische waarde. Bovendien vormen uitzendingen op radio en TV nog altijd een belangrijk gespreksonderwerp en creëren ze een bepaald samenhorigheidsgevoel. Hoeveel lunchpauzes er al niet met de collega’s doorgebracht worden over nostalgische (kinder)programma’s, schandalen in realityseries of stunts van een mediagenieke radioheld. De spotjes van Garage TV worden trouwens ook ingesproken door bekende gezichten als Stany en Andrea. Hoe niche en apart is GarageTV dan nog wel? Toch is er een dringende vraag naar durvers en creatievelingen om de nichemarkten in te vullen, al is het maar om de heersende machten te verschuiven en de kaarten opnieuw te verdelen. In elk geval is er hoop op meer kwalitatieve informatieverstrekking. Professionele schrijvers die die zich specialiseren, schrijven vaak meer gefundamenteerde artikels dat het “awareness gehalte” van de lezer gevoelig kan doen verhogen. En kanttekeningen mogen er best wel eens gemaakt worden; daar wordt een democratische samenleving alleen maar beter van.AVS

17:46 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-07

De media krijgt een “lang staartje”

YouTube wordt de reddende engel van de opstandige monniken in Birma! Dat ontdekten we toch tijdens de laatste les journalist te Syntra Brussel. Want via YouTube kunnen zij zonder problemen filmpjes van hun protestmarsen tonen aan de hele wereld. Geen dictator of IT beheerder kan hun dit beletten. Dit omdat YouTube een “open acces” heeft. Leve dus YouTube en de andere nieuwe media!Maar tijdens dezelfde les hadden we het ook over een ander effect van de nieuwe media: de “Long Tail”. Gaan “Long Tailers” binnenkort de markt veroveren? En sterker nog: sommige actoren van de klassieke media naar het museum verwijzen?Onze professor probeerde ons hiervan te overtuigen.Maar wat betekent nu precies “Long Tail”? Het is een effect dat wordt uitgelokt door media die enkel een specifiek publiek wil aanspreken. In Frankrijk heeft men nu bijvoorbeeld al een zender die de hele dag lang paardekoersen aanbiedt. Met andere woorden: deze zender richt zich enkel en alleen tot liefhebbers van paardenkoersen. Als er daarnaast ook zenders komen voor zeilbootliefhebbers, hengelaars en horoscoopfanaten dan krijgt men een lange staart van aanbieders die elk een select publiek aanspreekt.
Of al deze nichezenders succes zullen hebben, dat valt te betwijfelen. Zenders die zich richten tot vrouwen van 25 tot 30 jaar zullen zeker succes hebben. Want de tampon- en cosmeticafabrikanten zullen zich verdringen voor hun deur en smeken om aub hun reclame uit te zenden. Maar een zender die zich enkel tot vliegvissers richt? De vraag is natuurlijk of deze vissers hun hengel zullen laten liggen om naar hengelsportprogramma’s te kijken. Maar misschien zullen ze wel hengelinformatie opzoeken via Internet. Het Long Tail verhaal zal daarom waarschijnlijk meer succes hebben via Internet. Informatie verspreiden via Internet is namelijk goedkoop en vrij gemakkelijk. Kijk bijvoorbeeld maar naar YouTube.
Via de traditionele kanalen zoals televisie en radio zullen vooral nichetelevisie die reclamemagneten zijn, succes hebben. Denk maar aan de tamponfabrikant of, wie weet, de platenmaatschappij van Madonna.
Want de mainstream televisie zoals VRT of VTM zal ook in de toekomst blijven bestaan. Lichtelijk aangepast maar toch nog altijd mainstream. Want er zullen altijd heel veel mensen zijn die de perikelen van Simonneke en Frank in “Thuis” spannend en interessant blijven vinden.


18:35 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

08-12-07

Kweekvijvers

VTM en Eén blijven duchtig nieuwe (of herkauwde) troeven uitspelen om elkaars kijkers af te snoepen, De Morgen en De Standaard strijden al jaren om de grootste te zijn. De vergelijking met de zinloze tragedie die zich 80 jaar geleden rond No Man's Land afspeelde, is misschien niet al te vergezocht. Immers: geen land verloren, maar ook geen land gewonnen. Deze klassieke media vissen namelijk allemaal in dezelfde vijver: zij mikken op een groot, stabiel publiek door eenzelfde soort van nieuws, entertainment, sportprogramma's, quizzen en showbizz aan te bieden. Tegelijkertijd vissen zij ook achter hetzelfde net, want het publiek dat zich niet in deze massamediale programma's kan vinden, weten zij nauwelijks of nooit te bereiken.

Geen probleem voor dat nichepubliek, aangezien de kijker/luisteraar/lezer van vandaag alle middelen voorhanden heeft om op zijn wenken te worden bediend. Nieuwe media als Youtube, rss en community tv veroorzaken grote verschuivingen in het model van een klassiek medium. Niet meer het medium zelf, maar de nieuwsvrager bepaalt het tijdstip wanneer hij nieuws wil consumeren en ook de content die hij wil weten. Bovendien is het doelpubliek niet langer de grootste gemene deler, maar zijn nichemarkten de target audience geworden. Dit alles heeft belangrijke gevolgen voor de adverteerders en de journalist. Beiden zullen hun voelsprieten immers een andere richting moeten uitsteken. Britse flyers voor underground rave parties worden al gretig gesponsord door bekende automerken of aperitiefdrankjes, dus reclamejongens hebben deze markt al lang ontdekt. Ook voor journalisten zijn deze media uitermate interessant. Enerzijds om zelf te worden opgemerkt als specialist in een bepaald gebied, anderzijds omdat deze nichemedia uitstekende bronnen van informatie zijn.

Jammer dat de mainstream media dit zelf nog niet lijken te beseffen. Het is evident dat zij een groot publiek zullen moeten blijven bereiken, maar waarom niet die massakanalen gebruiken om hun nichemarkten een mogelijke voedingsbodem te geven? Naast en in dat grote mainstream aanbod zou Eén zich bijvoorbeeld kunnen specialiseren in standupcomedyshows, terwijl VTM een dagelijkse nieuwsuitzending voor kleiduifschieters of sjoelbakkers zou kunnen brengen. De Standaard zou van buitenlands nieuws zijn specialiteit kunnen maken en De Morgen van cultuur.

De stabiele luistercijfers voor Radio Donna en Klara (http://www.vrt.be/extra/persbericht%20CIM14.pdf) bevestigen het voorgaande: zowel het massapubliek als het nichepubliek zijn een target voor de journalist (en de adverteerder). Klara bewijst dat het mogelijk is, maar uitgezonderd van dit medium gebeurt echter eerder het omgekeerde bij nichekanalen die aan een massazender gelinkt zijn. Radio 1 mag dan officieel een "vernieuwingsoperatie" hebben ondergaan, de praktijk leert dat dit enkel tot nivellering in nieuws en muziek heeft geleid. Zelfde verhaal voor Stubru: terwijl deze jongerenzender zich 15 jaar geleden nog focuste op de alternatieve, niet-commerciële muziekscène, is het onderscheid met Donna de laatste jaren nauwelijks merkbaar. Niet verwonderlijk dus dat de metalliefhebber zich niet langer tot deze muziekzender wendt, maar zijn toevlucht zoekt tot Youtube of Garagetv. Omdat hij daar namelijk wél een flard concert van pakweg Sepultura kan meepikken.

7 november 2007

  

12:36 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

19-11-07

Een lang staartje.

De long tail is een begrip dat gelanceerd werd door Chris Anderson, hoofdredacteur van Wired Magazine. Het is een in oorsprong economisch begrip dat stilaan een culturele revolutie eerder dan een louter economische omwenteling omschrijft.

Het fenoneem dat Chris Anderson in 2004 als The Long Tail omschreef komt kort hierop neer : nicheproducten vinden online makkelijker een afnemer en er is online onbeperkte shelf-space. Gevolg: de levensduur en -economische - levensvatbaarheid van een nicheproduct wordt groter. Massaproducten die vroeger de hele winkelruimte innamen krijgen nu concurrentie van nicheproducten die vroeger het schap - dus de markt - niet haalden. Deze markt kan op termijn zelfs zwaarder gaan wegen dan de markt van de hits.

Om optimaal van dit long tail-effect te kunnen profiteren moet de provider echter een virtueel onbeperkt aanbod in huis hebben én dit aanbod maximaal weten te ontsluiten, via zoveel mogelijk ingangen. Daartoe worden verschillende tools ontwikkeld waarmee gebruikers elkaar de weg wijzen naar de interessantste producten. Het businessmodel van amazon, maar ook bijvoorbeeld itunes is hierop geënt.

In dit model is het veel meer de gebruiker die zélf de 'hits' genereert en dus de markt aanstuurt dan de producent. Dit proces is immers veel moeilijker te sturen dan de blockbustercultuur, die via 'heavy exposure' (grote airplay, grote - en dure - promotiecampagnes) de hits probeert te dicteren. Dit heeft voor gevolg dat je als producent van een nicheproduct makkelijker dan vroeger een publiek kan vinden buiten de mainstream om.

Dit fenoneem is op dit moment vooral zichtbaar in de muziekindustrie. De laatste jaren heeft de muziekwereld de opgang gezien van een aantal bottom-up-successen, die online- en dus naast de mainstreammedia en -distributiekanalen - de basis legden voor hun succes. Ook filmmakers experimenteren met de wetten van de long tail. Zo is er het fenoneem

foureyedmonsters: twee jonge makers die via YouTube een publiek verwierven voor hun film en daarna zelf de distributie organiseerden, van screenings tot DVD-verkoop. Of er is het verhaal van Earthcore. Schrijver Scott Sigler verspreidde via podcast dit audiobook, dat nadien dankzij het online-succes ook in print verscheen. De long tail lijkt dus op dit moment vooral zijn potentieel te tonen bij artistieke producten: muziek, film, boeken,...

Maar wat zijn nu de mogelijke gevolgen voor de mediawereld? Heel eenvoudig: ook hier geldt dat een optelsom van "marginale" producten een sterke speler kan worden naast de mainstream of die zelfs kan gaan verdringen. De mediamagnaat van de toekomst is diegene die de kracht van de long tail weet te bundelen en het geschikte platform bouwt voor niche-media, bv Joost - de individuele producent van één kanaaltje op Joost kan op zichzelf nauwelijks de concurrentie aangaan, maar in het Joost-pakket kan hij ver gaan. Enkel een bundeling van gespecialiseerde media kan een concurrerende kracht worden voor de klassieke media. In deze context worden generalistische zenders maar één van de afnemers van een product, en is de positie van omroepen onherroepelijk verzwakt ten aanzien van de producent, de content provider.

Dit zou ook in de geschreven media kunnen, als een journalist of journalistencollectief online een sterk platform weet uit te bouwen, waar het zelf de publicatie van content kan organiseren, langs de mediaconcerns om. Het komt er vooral op aan een tool te ontwikkelen die de geïnteresseerde vlot naar zijn niches kan leiden, en het bredere aanbod opzoekbaar maakt.

Toch één bedenking bij dit hoera-verhaal: tot nu toe maken de bottom up- successen uiteindelijk de overstap naar de traditionele distributiekanalen, het volle potentieel van de long tail moet dus nog bewezen worden.

Globaal genomen heeft het long tail-effect echter het potentieel om niet alleen de economie maar de hele cultuur om te gooien. Niches worden economisch levensvatbaar, wat de diversiteit zal vergroten en de massacultuur wel eens een grote hak zou kunnen gaan zetten.Voorwaar een zegen.

Timothy Anthonis

23:21 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

Ieder zijn eigen 15 minuten roem

Word ook jij murw geslagen met ge-youtube, gegoogel, IP-TV, community TV, RRS-feeds? Wel je begint er maar beter aan te wennen, want dit zijn de nieuwste fenomenen in medialand. Of het blijvers worden? Joost (zjoest) mag het weten.  Feit is dat ze allemaal inspelen op de drang van de mensen naar hun eigen 15 minutes of fame.

Een kritische blik op you-tube en de Vlaamse variant, Garage TV, leert ons snel dat er enorm veel recuperatie op te vinden is.  Een nieuwslezeres in lingerie, te zien op één of andere ‘alles kan beter’-variant in Estland, vind je op de beide open-acces websites. Britney Spears die voor de zoveelste keer met ontbloot kruis een taxi uitstapt, behoort op beide ‘zenders’ tot de populairste filmpjes. Weinig originaliteit dus.  De stukjes gemaakt door de echte tv-amateurs zijn, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, van een bedenkelijk niveau.  Het is zoeken met een vergrootglas naar goede kwaliteit.  De hype rond second life ligt intussen ook al enkele maanden achter ons.  Begin 2007 investeerden grote banken, bekende sportmerken en zelfs interim-kantoren in deze virtuele wereld.  Intussen wordt second life vooral bezocht door surfers op zoek naar een virtuele one-night stand.

 

Dat het internet sinds 1995 een revolutie teweegbracht in medialandschap, valt zeker niet te ontkennen.   Of al deze nieuwe toepassingen even revolutionair zullen zijn, is nog af te wachten.  De nuttige technologieën zullen overleven en hun plaats krijgen.  De rest zal een stille dood sterven. De traditionele media hoeven dus niet direct iets te vrezen.  Het aantal lezers en kijkers zal lichtjes afkalven maar zeker niet dramatisch.  Want wat is er nu leuker dan ’s morgens je krant uit de bus te halen om ze vervolgens bij een goeie kop koffie door te nemen?  Zelfs Pascal Vyncke, de man die de senioren leerde surfen, grijpt terug naar de traditionele print.  Schrijfsels over genieten en lekker eten worden beter gesmaakt gedrukt op een blad, dan ze te moeten verwerken van op het beeldscherm. 

(JT)

11:10 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: joris trog |  Facebook |

15-11-07

Valium en therapie

Journalistiek in het jaar 2100

 

Journalistiek is een business. Ze verschilt hierin niet van pakweg het boerenbedrijf of de software industrie, waarbij de aantrekkelijkheid van de sector bepaald wordt door de mate van competitie die er speelt. Boeren concurreren zichzelf doorgaans de dieperik in, terwijl de CEO’s van monopolies als microsoft de hitlijsten van Forbes bevolken. Omdat concurrentie het verschil maakt tussen succes en afgang, is het in een snel veranderende markt als de media van primordiaal belang in te schatten wat de toekomst op dit vlak te bieden heeft.

 

Het is daarbij belangrijk op te merken dat de digitale revolutie die we nu meemaken van een totaal andere orde is dan het revolutietje dat zich in de jaren ’70 heeft afgespeeld. De laatste was vooral vraaggedreven. Een aantal slimme journalisten had ingezien dat het nieuwe publiek dat zich aandiende hoger opgeleid en vooral onafhankelijker in gedachten was dan hun voorgangers, wat hen de kans gaf om de poten onder de politiek gesubsidieerde organen onderuit te zagen. De essentie van het mediabedrijf veranderde echter niet. Hoge vaste kosten en de ondeelbaarheid van het product bleven publiceren een dure aangelegenheid maken. Concurrentie bleef dan ook beperkt tot een vrij goedaardige oligopolieachtige situatie.

 

In tegenstelling tot die in de jaren 70 speelt de nieuwe revolutie zich af aan de aanbodzijde. Dankzij IT is het gedaan met de vaste kosten die nieuwe spelers ervan weerhouden de markt te betreden. Dankzij RSS feed kunnen we nu aan lage kosten op maat gemaakt nieuws krijgen zonder dat we het er het hele pakket van een krant of tijdschrift erbij moeten nemen. Voor wie er nog aan wil twijfelen: dit is de een revolutie van het kaliber oktober 1917 die geen spaander zal heel laten van de oude wereld.

 

Het resultaat zal dan ook zijn dat de media de wereld van de hyperconcurrentie gaan betreden. Winstmarges zullen dalen, de druk op de producenten zal toenemen. En het valt dan ook te vrezen dat het resultaat negatief zal uitvallen, zowel voor de kwaliteit van de media als voor de journalist als persoon.

 

Een matige vorm van concurrentie is niet slecht voor de kwaliteit van de nieuwsmedia. Media economen toonden aan dat milde competitie leidt tot grotere, beter uitgeruste redacties, minder werkdruk per individuele journalist, wat dan weer leidt tot betere inhoud. Onderzoeksjournalisten leven op in een omgeving die hen de ruimte geeft hun ding te doen.

 

Wanneer het echter uit de hand loopt, dan keert deze situatie zich om. In de zenuwachtige, overbevolkte markt van morgen zijn minder middelen en tijd voorhanden voor onderlegd werk. De druk – niet in het minst vanwege de steeds machtigere adverteerders – tot korte termijn succesjes zal immens zijn. Journalisten kijken in zo’n omgeving tegen steeds kortere deadlines aan, waardoor de kwaliteit onvermijdelijk in het gedrang komt. Minder ruimte voor reflectie maakt dat de inhoud zal verworden tot telexachtige scoops, waarbij minder evidente onderwerpen het moeten afleggen van de gemakkelijke thema’s: misdaad, schandaal en sex. Omdat adverteerders zich van hen afkeren zullen onderzoeksjournalisten maar een kans maken als hun consumenten voor een duurder product willen blijven betalen.

 

En wat met de journalist als individu in dit verhaal? Net zoals de boer tegenover de agrobusiness zal de freelancer zich tegenover adverteerders in een weinig benijdenswaardige positie bevinden. Hij is namelijk maar een van de vele broodschrijvers geworden, meer werknemer dan ondernemer.

 

De grote econoom John Hicks wist de essentie van zijn vakdomein puntig te verwoorden: ‘de grootste beloning van een monopolie is een rustig leven’. Dit indachtig wordt de journalist van de toekomst waarschijnlijk een van de beste klanten van valium en therapie.

 

Alex Van Steenbergen

14:47 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (4) | Tags: alex van steenbergen |  Facebook |

09-11-07

Een lang staartje...

Wie frisdrank wil verkopen aan één miljoen mensen gaat extreme smaken uit de weg.Wie wil schrijven voor één miljoen lezers, schrijft mensen naar de mond. En hoe groter de markt, hoe flauwer het afkooksel. 
Let wel, deze Coca-Cola journalistiek is niet slecht, verre van! Meer nog, het creëert een basiscultuur en is aldus zelfs noodzakelijk. Maar ze biedt weinig variatie. Mensen willen ook al eens iets lezen dat dichter bij hun leefwereld ligt. Dit kan gaan van berichten over kantklossen met 9 mm staaldraad, de laatste kwantumvelden theorieën en wat heeft buurvrouw Martha gisteren toch alweer uitgespookt in café de natte hond...
 
De mogelijkheden hierin zijn enkel beperkt door onze eigen verbeelding, en publiek is er wel.
Zo is Uralyn Vlabel, winnares in de categorie “Mooiste Uier” in al haar glorie te bewonderen op
www.whh.be (Westhoek Holsteins). Trotse eigenaars Monbailleu Jacques en Bernice zullen zich de heugelijke dag lang herinneren. Zeker ook omdat zij goed beseffen wat zo’n prijsbeest tegenwoordig waard is…
 
Ook voor sponsors biedt een dergelijke aanpak gedroomde mogelijkheden.
ABS Global Genetics zal niet zo gauw op VTM of in Het Laatste Nieuws promotie maken.
Dat ze wegens een bijzonder lange winter dit jaar hun “Early Spring Semen Special” verlengden tot 30 april, is enkel voor een beperkt niche publiek interessant.
 
Het internet is voor dergelijke berichten het gedroomde medium. De opstartkosten zijn gering, en als het aantal pageviews toeneemt, stijgt enkel de opbrengst.
 
Wel zijn er twee problemen.
Hoe kleiner de niche, hoe minder nieuwsfeiten er te berichten vallen, en elke reporter die winstgevend wil zijn moet toch een minimum aan publiek trekken. Dit wordt nog moeilijker in ons klein taalgebied.
 
De concurrentie aangaan met de “gevestigde waarden” vergt enorme opstartkosten. Ook de drempel voor diegenen die willen gaan werken voor de grote media is erg hoog.

Een eigen markt bespelen vergt voornamelijk inspiratie, transpiratie, en een dosis geluk.
 
De reeds in de prijzen gevallen staart van Uralyn Vlabel, naast “Kampioene Mooiste Uier” was ze ook “Algemeen Kampioene West-Vlaanderen”, kan symbool staat voor deze evolutie.
De staart lijkt eindeloos, maar het gaat hem om de uier.
  


Jelmen Haaze

01:12 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |