21-01-08

Mediawatch

Op Youtube circuleert een fragment van een interview met Benazir Bhutto, afgenomen door Sir David Frost. Bhutto laat tussendoor vallen dat Osama Bin Laden al een tijdje geleden is vermoord? Straffer nog , als interviewer val je dan toch van je stoel, nee, Sir David Frost reageert niet eens en gaat ongestoord verder over de situatie in Pakistan. En het wordt nog straffer, het interview werd blijkbaar ook op de BBC uitgezonden. De loslippigheid? van Bhutto werd er gewoon uitgeknipt?

Heb ik iets gemist?

Isabel.

17:20 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-08

Het geheim van Brussel

Geregeld organiseert de vereniging voor onderzoeksjournalistiek (VVOJ) debatcafés. De vraag waar nu over gedebatteerd wordt is “Produceren de duizend professionele journalisten in de Europese hoofdstad wel voldoende diepgravende, onthullende verhalen over de Europese Unie, de NAVO en andere internationale institituties?” Het debat, dat vlot gemodereerd word door Kristof Clerix van MO, krijgt van de meet af aan een duidelijke richting. “Er is hier een enorme machine op gang waarvoor wij niet geëquipeerd zijn”, zegt EU-correspondent Bernard Bulcke van dagblad De Standaard. Onder de 1000 journalisten die dagelijks Europa volgen zijn slechts vijf Vlaamse journalisten.  Verhalen zijn er anders wel genoeg “Vandaag is er 2,4 miljard euro verdeeld onder de lidstaten en de Belgische minister was er niet eens!” vervolgt hij. In Nederland is de situatie niet anders. Gert-Jan Dennekamp, verslaggever voor het NOS Journaal, stelt dat er slechts zo’n 20 Nederlandse journalisten in Brussel gestationeerd zijn. Die moeten bovendien ook nog de NAVO en België opvolgen. In Den Haag wemelt het van de journalisten.“Het is hier echter het Walhalla van de journalistiek!” roept ook hij uit. “In het informele circuit rond de EU Commissie zijn de geruchten duidelijk hoorbaar.” Het journalistiek voordeel van de EU is dat er veel tegenstrijdige belangen zijn. Daardoor is er bijna altijd iemand die wil spreken.

 “Lobby-watchdog” Erik Wesselius van het Amsterdamse Corporate Europe Observatory bevestigt dit, maar waarschuwt ook. “Vaak blijf je met een wrang gevoel achter, je weet niet in welk groot spel je meedraait, wie gebruikt je en waarom?” Ook stelt hij dat het een bijkomend probleem is om je verhaal gepubliceerd te krijgen. Soms moeten er “truckjes” toegepast worden. Zo rijken ze nu de “Worst Lobby Awards” uit. Bernard Bulcke zegt dat dit zelfs voor journalisten in dienstverband geen evidente zaak is. Zo wou hij een artikel over de Europese Conventie schrijven, maar kreeg amper ruimte. Pas toen hij de redactie er op wees dat aan de Afgaanse Conventie een paginagroot artikel gewijd was, verkreeg hij meer ruimte. Is er dan geen unique selling opportunity voor dergelijke artikels? Moeten we niet investeren in onderzoek? Vroeg moderator Kristof Clerix. “In België is het economisch draagvlak klein, maar we hebben wel de zelfde vaste kosten” antwoordt Bernard Bulcke. “Bovendien richt de Standaard zich tot een geschoold, meertalig publiek, en die kiezen meer en meer voor het internet en Engelstalige media”. In Europa kunnen enkel de Financial Times en de International Herald of Free Tribune echt gelden als een internationaal medium. Ook capacity pooling blijkt geen oplossing te bieden. Op vele redacties komen de verschillende diensten onderling al niet met elkaar in contact. Uit het publiek komt de vraag waarom er dan niet meer beroep gedaan wordt op externe fondsen?Bernard Bulcke zegt dat de Standaard daar niet aan mee zal doen. “De neutraliteit van die fondsen is niet altijd gegarandeerd.” Ook het NOS journaal werkt volgens Gert-Jan Dennekamp liever met eigen middelen. Voorlopig moet de journalist dus naast de dagelijkse verslaggeving ook de onderzoeken er bij nemen. “En wat ik dan doe vertel ik ook niet altijd aan mijn chef.” Besluit Gert-Jan Dennekamp.

15:24 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |

31-12-07

Wat een journalist lijden kan

Ninove, 27 december 2007.  Al weken op voorhand waarschuwde het stadsbestuur voor een overbevolkt centrum.  Straten zijn afgezet, pendelbussen werden ingelegd en de NMBS verhoogde zelfs de treincapaciteit.  Waarom?  Vraagt u zich af. Voor de VTM-kerstparade meneer!   Nog nooit stonden op het perron in Okegem zoveel mensen te wachten op de trein.  In Ninove zie je grote mensenstromen bewegen richting parcours.  Een uur op voorhand, in de bittere kou, zoeken ze een tegen de wind beschut plekje waar alles goed te aanschouwen is.  Om 17 u zet de ganse stoet zich in beweging.  De organisatie is van VTM dus we beginnen met een blokje publiciteit.  Gratis Coca-Cola  en reclame voor Belgacom gaan de echte parade vooraf.  

In die parade, bestaande uit - och arme - 14 wagens, uiteraard heel wat bekende VTM-gezichten: kabouter Plop en Nijntje.  Mijn dochter van 4 gaat door het dak.  Daarnaast nog de cast van familie, de gebroeders Coppens en de pseudo sterren van Dancing on Ice.  Natuurlijk mag een afvaardiging van Vlaanderens bekendste families niet ontbreken.  Zowel de Planckaerts als de Pfaffs zijn vertegenwoordigd.  Voor het summum moeten we wachten tot op het laatst.  De afsluitende praalwagen is bevolkt door onder meer Sergio, Anne De Baetzelier en jawel… nieuwsanker en groot bezieler van het VTM-nieuws: Stef Wauters.  Waarschijnlijk is dit contractueel vastgelegd bij zijn transfer van de Reyerslaan naar de Medialaan maar ook hij moet handjes zwaaien naar het toch wel talrijk opgekomen publiek.  Met zijn typisch monkellachje laat hij ogenschijnlijk alles over zich heen gaan.  Diep in zichzelf vraagt hij zich honderden keer af wat hij in godsnaam staat te doen naast die wild om zich heen zwaaiende Sergio.  Het leven van een journalist kan hard zijn.

 

(JT)

10:32 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (1) | Tags: joris trog |  Facebook |

20-12-07

Het ergste is al geweest

Maandagavond 20h, Arenbergschouwburg Antwerpen. De immer kokette Kurt Van Eeghem verschijnt ten tonele. Reden voor de feestelijkheden: het huidige jaar nadert met rasse schreden, en daarom organiseert Radio 1 een eindejaarsshow met als inhoud een ludiek overzicht van wat België de voorbije maanden – vooral op politiek vlak – heeft getekend.

Grapjassen van dienst, of wat daarvoor moest doorgaan, waren dit jaar Bert Kruismans, Raf Coppens en Philippe Geubels.
Hugo Matthyssen en Wouter Deprez kregen dan weer de functie van doctorandus toebedeeld, een functie die erin bestond enige filosofische duiding te geven bij wat de grapjassen poneerden.

Matthyssen had het telkens weer over de reorganisatie bij Radio 1, wat hier misschien wel op zijn plaats was bij een publiek dat vooral bestond uit medewerkers van de openbare omroep, maar wat na een tijdje ook wel vervelend werd.

De ergernis bereikte echter een hoogtepunt wanneer Philippe Geubels de microfoon beroerde. De humor was ver te zoeken. Het publiek werd getrakteerd op een zoveelste uitvoering van de act van het zielige ventje met mompelend en zeurend stemmetje. Inhoud en originaliteit zijn voor Geubels duidelijk van ondergeschikt belang. Zijn enige wapen is het uitbeelden van een typetje.


Wouter Deprez blonk dan weer uit in positieve zin, onder andere dankzij gedurfde uitspraken over het rectaal inbrengen van een Blackberry in de daartoe voorziene opening bij Bart De Wever. Want, ja, de Blackberry is niet meer uit het straatbeeld weg te denken, vooral dan bij iedereen die zich politicus mag noemen. De technologische vooruitgang leidt dan weer tot minder seks, en daarom moest het publiek samen met Deprez plechtig beloven om in 2008 meer te poepen.
Hopelijk zijn er die avond niet te veel Nederlanders naar Antwerpen afgezakt.  

14:14 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sandra noben |  Facebook |

17-12-07

Journalistiek verzacht de zeden!

Enkele weken geleden vond er een merkwaardig incident plaats tijdens de avondlijke nieuwsuitzending "Jurnal TVR" op de gelijknamige Roemeense nationale omroep.
TVR journalist Marius Zamfir merkte tot zijn ongenoegen op dat zijn redacteur Radu Gafta een aantal dingen had weggelaten uit een door Zamfir geschreven tekst. Het nieuwsitem handelde over de grootste Kerstboom van Europa die weldra op Piata Unirii in Boekarest zou te zien zijn. De redacteur had de vermelding dat de boom aan de hoofdstad geschonken werd door de Millenium bank uit het stukje geweerd.

De initiële woordenwisseling hierover ontaarde snel in een ordinaire scheldpartij waarin Gafta aangaf dat hij persoonlijk de naam van de bank had geschrapt om niet de indruk te wekken dat het hier ging om verdoken publiciteit voor de desbetreffende financiële instelling. Het conflict escaleerde nadat Zamfir Gafta een idioot had genoemd , en Gafta op zijn beurt Zamfir ervan beschuldigde steekpenningen te aanvaarden, en dat zijn artikel hiervan het bewijs was. Zamfir was nu zo over zijn kookpunt heen dat hij besloot om live en in prime time Gafta een paar rake klappen te verkopen, met een welgemikte kopstoot als kers op de taart.

Hoofdredacteur Rodica Culcer liet in een verklaring weten dat dit vertoon op de publieke televisie onacceptabel was, en dat het gebruik van geweld niet de manier was om redactionele beslissingen "aan te vechten". Radu Gafta liet zich medisch onderzoeken, en eiste disciplinaire maatregelen tegen zijn collega Zamfir. Deze laatste had ondertussen spijt van zijn gedrag, en wist te vertellen dat hij een zachtaardig karakter bezat en helemaal niet gewelddadig was. Hij wou enkel protesteren tegen elke vorm van censuur.

De disciplinaire onderzoekscommissie van TVR sanctioneerde ondertussen Marius Zamfir tot een loonsverlies van 10 % gedurende 3 maanden. De verbale provocaties van Gafta die mee aanleiding gaven voor de knokpartij werden als verzachtende omstandigheden aanvaard.

Of dit een nieuwe vorm van journalistiek entertainment wordt die ook in onze contreien navolging zal vinden is nog af te wachten. Het amusementsgehalte van het journaal zou er in ieder geval met rasse schreden op vooruit gaan.

De Vadder vs Bracke: place your bets!

 Peter Desmet

Gepost op http://mediawatchromania.blogspot.com/

11:34 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peter desmet |  Facebook |

16-12-07

Stijgende prijzen door EU beleid inzake hernieuwbare energiebronnen

Tegen 2020 moet 20% van de totale energieconsumptie binnen de Europese Unie afkomstig zijn van hernieuwbare energiebronnen, zoals wind, zon, waterkracht en biomassa. Dit cijfer is ronduit indrukwekkend en getuigt van ambitie. Maar, het gevaar is reëel dat de Unie zich blindstaart op haar eigen doelstelling. Een kortzichtig beleid zal de prijs van onder andere hout nog verder de hoogte injagen.  

 

Om het aandeel van hernieuwbare energiebronnen te verhogen, ziet de Unie heil in het promoten van biomassa. De term “biomassa” verwijst naar organische producten zoals graan, koolzaad, of hout waaruit men energie kan halen. De eenvoudigste manier daarvoor is het verbranden van biomassa. Grootmoeders houtkachel is een schoolvoorbeeld van hoe op deze manier energie kan gewonnen worden. De nieuwste generatie kachels werken tegenwoordig evenwel op “pellets”, kleine korreltjes die homogeen zijn samengesteld uit verschillende types biomassa. In verschillende landen geeft de overheid subsidies voor het opzetten van activiteiten om pellets te fabriceren. Zakenmensen zoals Laurent Minguet, in 2004 door Trends verkozen als manager van het jaar, hebben het intussen begrepen. Gesubsidieerde pelletinstallaties rijzen als paddestoelen uit de grond.

 

Biomassa is dus een codewoord voor alledaagse producten zoals graan en hout die nu al een cruciale rol spelen in ons dagelijks leven. De energiepolitiek van de Europese Unie en de subsidies van de lidstaten zullen de vraag naar “biomassa” verder de hoogte in jagen. Het gevolg laat zich al raden: de prijs van “alledaagse” producten zal verder toenemen. Vooral inzake de beschikbaarheid van hout laten de tekorten zich nu reeds voelen. De oplossing ligt dan ook voor de hand: trek middelen uit om meer hout te mobiliseren met respect voor een duurzaam bosbeheer.

19:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

11-12-07

Vrijwilligers rapen zwerfvuil

MERCHTEM – “De Merchtemse straten liggen er vuil bij”, vindt uitbaatster van café Karrewiel Diane Van den Wyngaerde. Daarom startte ze begin dit jaar in samenwerking met de gemeente een zwerfvuilactie. Elke maand zetten tientallen vrijwilligers zich in om de straten proper te houden.

“Tegenwoordig kent iedereen zijn rechten, maar de plichten worden vaak vergeten. Er wordt veel te snel afval weggesmeten omdat er geen vuilbak in de buurt staat of omdat men verwacht dat de gemeente de straten wel komt kuisen. Dat is fout”, klinkt Van den Wyngaerde overtuigd.

Om de vervuiling van de wegen tegen te gaan, ronselde ze tientallen vrijwilligers die maandelijks de handen uit de mouwen steken. Elk van hen krijgt een straat toegewezen waar zij het zwerfvuil oprapen. De gemeente levert hiervoor speciale witte zakken en zij zorgen ook voor een verzekering voor de deelnemers. De zwerfvuilzakken worden dan samen met het gewone huisvuil opgehaald.

De actie begon met drieënveertig vrijwilliger, maar na elf maanden is dat aantal al opgelopen tot zo’n honderdtal gegadigden die regelmatig op stap gaan. Daarenboven helpen ook enkele scholen en verenigingen mee zoals de KWB, KAV en KAJ van Peizegem. “We zien dat het zwerfvuil in de meeste straten sterk is verminderd”, zegt Van den Wyngaerde trots. "Als iedereen zijn deel doet, houden we tweederde van alle straten proper. In het centrum van Merchtem worden bijna alle straten gedaan behalve de Burchtlaan, de Oudstrijdersstraat, en een deel van Breestraeten.”

“We hopen dat onze actie sensibiliserend werkt. Je zal minder snel vuil op straat gooien als je weet dat je buur het gaat oprapen”, redeneert ze. “Het zou een groot succes zijn moest dit soort acties niet meer nodig zijn.” 

Mensen die zich willen inzetten om zwerfvuil op te halen, mogen contact opnemen met Diane Van den Wyngaerde op het nummer 052/37 20 38 of via de gemeente bij Brigitte Van Gucht op 052/38 11 98.

17:49 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bart de prins |  Facebook |

Dagen Zonder Lief

Sinds enkele dagen ligt de DVD van ‘Dagen Zonder Lief’ van Felix Van Groeningen in de rekken te wachten om ontleend te worden en zowaar repte ik me naar de dichtstbijzijnde videotheek.  Niet omdat de beats of love in het langspeeldebuut ‘Steve + Sky’ mij in dusdanige mate konden boeien, integendeel. Maar omdat de film toch een heuse vernieuwing was binnen de Vlaamse filmindustrie, duwde ik zijn opvolger vol ongeduld in de daarvoor voorziene speler. Lasgo weerklonk al vlug loeihard door de boxen en ik hoopte stilletjes dat dit geen voorbode van de film zou zijn. Zwarte Kelly (die occasioneel blond is), blonde Kelly (die voor de verwarring blond is gebleven), Kurt, Frederic en Nick vormden ooit een groep onafscheidelijke vrienden. Na een onverwachte thuiskomst van zwarte Kelly na drie jaar NY worden de vrienden plots herenigd. In tussentijd is Kurt de breuk met zwarte Kelly te boven gekomen en is deze met blonde Kelly getrouwd. Frederic staat op het punt zijn vertrouwde Sint-Niklaas in te ruilen om samen met zijn burgerlijk liefje naar Brussel te trekken. Nick, die is wel een losbol gebleven. Samen proberen ze de tijd van toen te herbeleven door samen te drinken, uitgebreid te knuffelen en naarstig te feesten. Maar de zelfmoord van hun zesde kompaan zorgt voor een wrange nasmaak waardoor alles net dat tikkeltje anders is dan toen. Met ‘Dagen Zonder Lief’ blikt de regisseur terug op een tijd waarvan iedereen denkt en hoopt dat er nooit een eind aan komt. Deze van onvoorwaardelijke vriendschappen, onbezonnen feesten, oprecht geluk, prille liefdes, grenzeloze dromen en schijnbaar onoplosbare problemen. Maar de tijd is geen ster die stille bleef staan en dat besef zorgt enerzijds voor harde confrontaties tussen de vrienden onderling, anderzijds vormt ook de zelfconfrontatie een geduchte tegenstander. Van Groeningen slaagde erin dit op een prachtige wijze in beeld te brengen zonder ooit de grens der sentimentaliteit te overschrijden.  Of zoals Kurt het zou stellen, ik zag het niet graag.    

15:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elke van den daele |  Facebook |

Nic Balthazar vs. DKO

Vandaag vond in het Hendrik Consciencegebouw in Brussel het symposium ‘Deeltijds Kunstonderwijs en Amateurkunsten’ plaats. Wat ons aanvankelijk een zeer duffe bedoening leek, kreeg ergens halverwege toch nog een scherpe inslag.

Het programma van de voormiddag bestond naast een uiteenzetting over de verschillende actoren in het veld uit een bijdrage van Nic Balthazar. Balthazar geboren en getogen in de amateurkunsten kreeg van de organisatie de kans zijn verhaal te doen onder de noemer ‘inspirerende situatieschets’. Hij miste echter het doel en opende een frontale aanval op het deeltijds kunstonderwijs. Gesterkt door zijn eigen ervaring en die van zijn twee kinderen vertelde hij gepassioneerd over de naar mottenballen ruikende lokalen, de verzuurde muziekleraren, én vooral over het competitieve karakter van deze academies en bijgevolg het gebrek aan plezier. Van op de achterste rij kon ik zien hoe enkele mannen in pak ongemakkelijk over hun stoel begonnen te schuifelen en uiteindelijk verontwaardigd de zaal verlieten. Balthazar wist niet wat hem overkwam. Met andere woorden: hij was zich echt niet bewust van de starheid die nog steeds heerst in de klassieke academie’s voor muziek, woord en dans. Maar ook de organiserende instanties van dit symposium waren zich niet bewust van de vernieuwende ideeën van Balthazar. Alhoewel zijn ideeën niet zo revolutionair zijn, klinken ze wel zo in de oren van directeurs, leraars en medewerkers van de academies.

 

Nic Balthazar is een kind van het jeugdtheater ‘de Kopergietery’. In de Kopergietery komt alles vanuit het kind zelf. Er wordt niet opgelegd, enkel aangereikt. Hoe een kind beweegt, danst of zingt maakt niet uit. Als het maar authentiek is. En ook al zijn deze ideeën in het jeugdtheater of muzische vorming al tientallen jaren niet meer wereldschokkend; de academies in Vlaanderen opereren nog even streng en schools als vijftig jaar geleden.

 

Voor de meer gematigde deelnemers aan het symposium zorgde deze clash voor een welkome opkikker. Behoudsgezind en vernieuwend stonden weer eens lijnrecht tegenover elkaar. Met dank aan Nic Balthazar voor het uitlokken van deze discussie. Over interculturaliteit en toegankelijkheid voor kansarmen werd echter met geen woord gerept. De vraag naar de bevordering van de cultuurparticipatie door het Deeltijds Kunstonderwijs en de Amateurkunsten stond nochtans genoteerd in de agenda. Qua elitarisme moeten beide kampen blijkbaar niet onder doen voor elkaar….

  Ilse Schoonackers

12:08 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ilse schoonackers |  Facebook |

Een stille dood

Een variant van de Mexicaanse taal Zoque uit de deelstaat Tabasco zal spoedig uitsterven omdat de laatste twee sprekers ervan niet meer met elkaar willen praten. Hoewel ze broers zijn, is er maar weinig hoop. Ze zijn bejaard en blijkbaar koppig genoeg om in hun ruzie te volharden. Zelfs een verzoening zou in feite niet meer betekenen dan uitstel van executie voor de lokale variant van het Zoque.

 

In Mexico lopen nog een twintigtal andere Indiaanse talen op hun laatste benen, omdat alleen kleine en vaak oudere groepen mensen de talen nog kennen. De laatste decennia stierven over heel Latijns-Amerika al tientallen talen een stille dood. Die situatie komt ook voor in andere streken op aarde. Volgens de werelderfgoedorganisatie Unesco haalt zelfs tot veertig procent van de talen in de wereld het einde van deze eeuw niet. Van de naar schatting zes- à zevenduizend talen zijn dat er dus tussen tweeduizend vierhonderd en tweeduizend achthonderd. Ongeveer vijfennegentig procent van de talen wordt gesproken door amper een paar procent van de wereldbevolking in het totaal. Dat zegt genoeg.

 

En met elke taal die verdwijnt, gaat een cultuur verloren. Weliswaar loopt de bloedlijn van de oorspronkelijke taalgebruikers verder, maar de jongere generaties hebben zich aangepast aan aan een nieuwe samenleving. Ze hebben zich een nieuwe taal en een nieuwe cultuur eigengemaakt door verhuizing naar de steden om economische redenen, vanwege het belang van slechts enkele wereldtalen of onder invloed van de westerse beschaving. Zelfs onder druk van overheden. Culturele aanpassingen betekenen niet noodzakelijk een achteruitgang voor de betrokken bevolkingsgroepen, vaak is het tegendeel waar. Zonder aanpassingsvermogen kan er niets nieuws ontstaan. Toch leeft de overtuiging dat hele culturen niet mogen worden weggespoeld door de woeste golven van de geschiedenis. Over de hele wereld bestaan namelijk initiatieven om uitstervende talen op te tekenen of om talen nieuw leven in te blazen, van stemopnamen maken van bejaarden in Mexico tot het Gaelic invoeren als officiële taal in Ierland.

 

Alle doemdenkers ten spijt, met meer dan twintig miljoen sprekers ziet de toekomst van het Nederlands er voorlopig nog goed uit. Hoe het Nederlands op de korte termijn zal evolueren, dat is nu de vraag.

01:42 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (1) | Tags: robby swiggers |  Facebook |

10-12-07

Antwerp: the place2be:

 

 

Hasselt,- Juni 2000: Het was de periode dat duizenden jongeren een studiekeuze mochten maken. In het millennium jaar was ik er dus bij. Meer dan twee derde van mijn klas vertrok naar Leuven. Maar ik wilde meer dan alleen een studentikoze stad. Naast studeren wilde ook mensen leren kennen van andere culturen, religies, ras… Graag wilde ik mezelf ook culinair verwennen dan alleen maar fastfood, cultuur en architectuur ontdekken, cinema, theater en muziek. Het mocht multicultureel zijn maar zeker geen onveiligheidsgevoel veroorzaken. En waar vind je dit alles? U raadde het al: "Metropool Antwerpen."

Nog geen dag heb ik spijt gehad dat ik 7 jaren geleden van Limburg naar Antwerpen trok. Want naast studeren heb ik er veel meer gedaan: mijn eerste lief, het eerste herexamen, de eerste kater… Kan ook bijna niet anders want Antwerpen heeft alles in petto wat men van een stad verwacht: hartverwarmend en ongekunsteld, maar ook levendig en kosmopolitisch; een stad om in te wonen en gezegend met oogstrelende architectuur, chique winkels, imposante monumenten, jazzy clubs, bezielde kunstwerken, cafés waar het bier rijkelijk vloeit, en restaurants waar je van de heerlijkste Belgische en multiculturele gerechten kunt genieten. Antwerpen , thuisstad van de Vlaamse barokschilder Rubens; niet alleen rijk aan markante musea, pittoreske galerijen, gebeeldhouwde straten en architecturale parels, maar ook doorweven met verkwikkend groen en rustgevende plekjes. Cultuur, geschiedenis, een bruisend nachtleven en winkels van wereldklasse liggen binnen handbereik, want de stad is via de lucht, het spoor, de weg en zelfs het water gemakkelijk te bereiken.

Vooral de mentaliteit van de Antwerpenaren beviel me meteen: recht voor de raap, chauvinistisch, erg communicatief. Eén van hun vele leuzen : "denken moet je kunnen, dromen moet je durven." Dromen dat doen ze zeker. Want mocht leterme niet slagen in zijn opdracht om een nieuwe regering te vormen dan staat Antwerpen als eerste klaar om hoofdstad van Vlaanderen te worden.

Nu ik in Brussel werk kom ik s’avonds graag thuis in "mijn" Antwerpen. Het voelt vertrouwd aan om het vernieuwde stationsgebouw van Antwerpen binnen te rijden, me via de Leien naar huis te begeven om nadien s’avonds een frisse pint te pakken op de Groenplaats.

En ook al ben ik in Parijs, Londen en Berlijn geweest, geen enkele stad heeft de sfeer van Antwerpen. Kortom: Antwerpen , een wereldstad in zakformaat!

Bron: www.antwerpen.be

23:21 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

Geluk zit in een klein doosje

De eindejaarsfeesten komen eraan. Tijd om de gepaste geschenkjes te kiezen voor vrienden, familie en kennissen. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Een oplossing hiervoor is de  belevenisbon.  Deze bon verpakt, volgens de reclame, het ” mooie leven”  in stijlvolle themadoosjes. In elk doosje ontdekt de gelukkige ontvanger een origineel waaierboekje en een cadeaubon. Het waaierboekje stelt ‘letterlijk’ de brede waaier aan belevenissen voor waaruit de ontvanger een keuze kan maken. Hoe die ervaring eruitziet kiest de gelukkige zelf.

 Het concept werd  in mei 2000 opgestart door Marc Verhagen en Bruno Spaas. Zij lanceerden in België een website onder de naam “Weekenddesk” waarop je allerlei dag- en weekendarrangementen online kunt boeken . Weekenddesk is actief in de Benelux, Spanje Denemarken, Zweden , Duitsland en Frankrijk. Alles verloopt online : zoeken, selecteren, raadplegen van beschikbaarheid, reserveren en ontvangen van gegevens om in te checken. Later kwam in 2001 “de belevenisbon” op de markt. Op zes jaar tijd steeg de omzet in België en Nederland van 0 naar 32 miljoen euro.  In de zomer van 2006 kregen de belevenisbonnen met ’ Bongo’  een eigen merknaam. Bongo richt zich zowel tot particulieren als bedrijven. Het aanbod kan door bedrijven aangewend worden om werknemers, verkopers of dealers te motiveren, klantentrouw te verhogen en om promo-acties op te zetten.*

Een greep uit het aanbod  is  “Ontbijt in stijl”, de lekkerste start van de dag  geeft recht op een luxe-ontbijt voor twee in de lekkerste ontbijtadresjes van het land en“Bar en Bubbles”, geeft recht op  een koel gereserveerde fles champagne in de leukste bars en Grand Cafés in België. “Verwenweekend”, “Charmeweekend” en “Tijd voor twee” geven een ideale aanleiding om even te onthaasten.   “Droomdag” overtref alle verwachtingen voor slechts  480 euro. Deze box  spreekt tot de verbeelding met als omschrijving: ‘ het mooiste van het leven in een doosje waaronder picknick per helikopter of stretchlimousine’. Stuk voor stuk zijn het  geschenkjes met een hapklare portie avontuur. Het  recept is vergelijkbaar met de kant- en- klaar maaltijden in de supermarkt, je hoeft ze enkel nog op te warmen, de ingrediënten zijn al voorgekookt. Spijtig  genoeg verkopen ze geen doosjes “Liefde van uw leven”,  deze zouden onbetaalbaar zijn!

 Onder het moto  “boek een belevenis voor jezelf”geef  ik mezelf de  belevenisbon  “Beauty” cadeau en hou ik  jullie op de hoogte van mijn ervaringen …  

*bron      http://www.weekendesk.be/bongo/be/press.jsp?lang=nl&country=be

21:00 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: clara van gompel |  Facebook |

Stank maakt depressief!

Stel: je woont in de buurt van een fabriek.
En rond deze fabriek hangt voortdurend de geur van rotte eieren. 
Zo’n rotte eiergeur is, voor de meeste mensen toch, een  zéér onaangename geur.
Als je nu dag in dag uit in zo’n geur moet leven, zonder dat je er iets aan kan doen dan....wordt je depressief.
Oh ja? Ja, omdat je in een situatie zit die je afschuwelijk vindt en waaraan je helemaal niets kan doen.
Daardoor voelt je je hulpeloos, apathisch en uiteindelijk word je depressief.

Triestig hé?!
Deze bevinding komt niet uit mijn koker wel uit die van Prof. Henk Aarts.
Dat is een geurpsycholoog aan de universiteit van Utrecht. En zoals je al kon raden doet hij onderzoek naar het effect van geuren op gedrag.
Wat blijkt nu? We associëren sommige geuren met een bepaald gedrag.
Bijvoorbeeld een citroengeur associëren we met schoonmaken.
Onaangename geuren hebben dan weer een negatief effect op je gedrag.
Stank maakt agressief: je wilt verhuizen!
Als je echter geen kant uit kunt.... dan kan je er depressief van worden.
Maar wat met aangename geuren? Stel dat je nu bijvoorbeeld woont in de buurt van een chocoladefabriek! Mmm....Ook dat is niet ideaal volgens geurpsycholoog Henk Aarts.
‘Als je bijvoorbeeld in een zoete geur leeft, heb je voortdurend de neiging tot snoepen.
Dat leidt niet tot depressie, wel tot overgewicht’.
Oei, en dat is dus ook al niet goed! Of wel?

(bron: De Standaard – zaterdag 8, zondag 9 december – Vlaanderen stinkt)

18:43 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

Ontstekingsremmer Prexigel 100 mg tijdelijk van de markt

Het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten (FAGG) heeft besloten om de vergunning van de ontstekingsremmer Prexigel 100mg van de firma Novartis Pharma, in het belang van de volksgezondheid op te schorten. Het geneesmiddel werd in verband gebracht met ernstige gevallen van beschadiging aan de lever.  Prexigel 100mg is sinds juli 2007 in België beschikbaar en wordt vooral gebruikt bij de behandeling van artrose van de heup en de knie. Het geneesmiddel is in ons land enkel op voorschrift verkrijgbaar en bevat lumiracoxib als werkzaam bestanddeel. In België werd op basis van lumiracoxib een vergunning aan Prexigem 100 mg en Stellige 100 mg toegestaan. Tot nu toe is in België enkel Prexigel 100 mg op de markt gebracht. Op 10 augustus 2007 hebben de Australische geneesmiddelenautoriteiten lumiracobix uit de handel gehaald naar aanleiding van acht meldingen van ernstige leveraandoeningen waarvan er twee een transplantatie vereisten en twee de dood tot gevolg hadden.  Als gevolg hiervan heeft het EMEA, de overkoepelende Europese geneesmiddelenautoriteit, een aantal nieuwe veiligheidsmaatregelen voor lumiracoxib goedgekeurd. Dit gaat om zowel voor, tijdens en na de behandeling van het geneesmiddel, de leverfunctie nauw op te volgen, de dosis van 100mg/per dag te beperken en de duur van de behandeling in te korten. Deze info wordt opgenomen in de bijsluiter. 

Inmiddels is de vergunning voor lumiracoxib zowel door de Verenigde Staten, Canada, Groot-Brittanië, Duitsland en Cyprus opgeschort.

  Astrid VP

14:10 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: astrid van parys |  Facebook |

09-12-07

Hij was nog zo slecht niet...

Was Nicolae Ceausescu in de winter van '89 niet gefusilleerd, dan maakte hij veel kans om de volgende presidentsverkiezingen in 2009 van Basescu te winnen. Volgens de recente opiniepeiling van Stichting Soros en van Gallup is ruim 20 % van de ondervraagden ervan overtuigd dat Ceausescu het land veel schade heeft berokkend. Tegelijkertijd meent een kwart van de ondervraagde populatie dat hij de politieke leider was die de afgelopen eeuw het meest voor het land heeft gedaan.

Net als een aanzienlijk aantal voormalige Oost-Duitsers die met 'ostalgie' kampen, valt een goed deel van de Roemenen ten prooi aan heimwee naar de communistische periode. De socioloog Mircea Kivu verklaart die pro-Ceausescu houding veeleer als een vorm van protest. De ontevredenen zijn tijdens de transitie uit de boot gevallen en hebben moeite om zich in de nu sociaal sterk gepolariseerde samenleving te handhaven. De tijd van toen, de 'Epoca de aur' (gouden periode), zoals de Ceausescu's het graag noemden, lijkt nu zoveel aantrekkelijker. De nostalgici onthouden het vaste loon op het einde van de maand, het appartement van de staat, de politieke voorspelbaarheid en de ogenschijnlijke sociale gelijkheid.

Hun selectieve geheugen speelt hen duidelijk parten. De lege winkels, het urenlange aanschuiven voor een brood, de koude winters zonder verwarming, de onophoudelijke stroomonderbrekingen zijn naar verre uithoeken van hun hersenen verbannen. Ook het sfeertje van verdachtmakingen, de angst voor verklikking en het ontbreken van de vrije meningsuiting hebben ze verdrongen. Deze misnoegde bevolkingsgroep vlucht duidelijk in het verleden. Deze ontevredenen zijn ontgoocheld in de huidige politieke klasse en ze voelen dat ze geen perspectief op sociale vooruitgang hebben.

Stemmen gaan op die zeggen dat veel Roemenen verlangen naar een republiek à la Putin met een meerpartijenstelsel en een markteconomie, maar paternalistisch en geleid. De mythe van de sterke leider leeft nog altijd in de geesten. De leider en bij uitbreiding het staatsapparaat blijven verantwoordelijk voor het individuele welzijn. Ordehandhaving primeert boven de naleving van individuele vrijheden.

De Roemeen is evenwel een salonrebel. Enkel vanuit zijn zetel ventileert hij zijn ongenoegen. Sociaal en politiek engagement, geloof in de anderen en tolerantie voor verscheidenheid zijn eigenschappen die de modale Roemeen ontbreekt. Deze laatste zoekt zijn toevlucht in zijn geloof en zijn gezin. En een politieke leider moet een herder zijn die hem veilig thuis brengt en over hem waakt. Eigenlijk een softe versie van Nicolae Ceausescu, zonder zijn echtgenote Elena evenwel. Maar dat is nog een heel ander verhaal.

Annick DB

12:25 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

De Duizend Heuvels van Leterme.

Na een week van stilzwijgen achtte Leterme vandaag de tijd rijp om de tribune te overtuigen van zijn redelijkheid. Zonder moeite erkende hij de dood van 'zijn' oranje-blauw en de noodzaak van een brede coalitie. Hij toonde zich ook bereid de gesloten deelakkoorden open te breken en zijn claim op het premierschap wilde hij ook best milderen. Zonder morren accepteerde hij daarmee de spelregels die door anderen-met name Verhofstadt- werden uitgetekend na zijn ontslag als formateur. Na de kortstondige paniek bij het begin van de week over het verlies van de regie van de formatie - of moet ik zeggen: crisis - toonde hij daarmee voor het eerst waardigheid in de nederlaag, hét kenmerk dat toppolitici van tafelspringers scheidt. De weg naar de erkenning van zijn staatsmanschap, waarnaar hij al maanden hengelt, lag daarmee open. Zijn mildheid liet hem zelfs toe om voor zijn homerische tocht over de duizend heuvels van oranje-blauw toch nog een zeker resultaat te claimen: de algemene aanvaarding van de noodzaak van een staatshervorming. Jammer genoeg struikelde hij nadien in een achterafje opnieuw over zichzelf. Ik doel daarmee op zijn vergelijking van de RTBF met Radio Mille Collines- die drie van haar journalisten veroordeeld zag voor aanzetten tot de Rwandese genocide. Met deze uitspraak demonstreert Leterme nog maar eens zijn té beperkte blikveld, zijn manifest gebrek aan diplomatie en inschattingsvermogen, zijn onvermogen kortom om ooit een waardig premier te worden.

00:50 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (8) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

08-12-07

De boot gemist

De federale overheid overweegt “ernstig” om twee gevangenisboten aan te kopen. De Nederlandse detentiepontons, ‘Reno’ en ‘Bibby Stockholm’, gaan binnenkort onder de hamer.  De oranje-blauwe meerderheid had in september reeds een deelakkoord bereikt om een 1500-tal nieuwe cellen bij te creëren om het nijpend  tekort aan gevangeniscellen op te lossen. Omdat de haven, na meer dan zes maanden ronddobberen op woelige politieke wateren, nog steeds niet in zicht is, is er een nieuwe kapitein aangesteld in de persoon van Guy Verhofstadt. Deze deelde maandag mee dat er nood is aan extra bevoegdheden voor de regering van lopende zaken om enkele structurele maatregelen te kunnen doorvoeren. Daarbij  noemde  hij het probleem van de gevangeniscapaciteit  één van de meest dwingende.  Hij vroeg hiervoor dan ook de steun van alle andere politieke partijen. Met uitzondering van Lijst De Decker, kreeg de premier die steun. Maar laat het nu net Jean-Marie De Decker zijn die op de proppen komt met het voorstel om  gevangenisboten (ook ‘bajesboten’ genoemd) aan te schaffen.  Nederland, wereldwijd geroemd om hun immens vooruitstrevende en ingenieuze waterprojecten, moet gedacht hebben: als de zeespiegel dan toch maar blijft stijgen en meer en meer land dreigt in te palmen, laat ons dan ook alvast gevangenissen op het water zetten. Sinds begin 2004 kon je dan ook twee van hun drie bajesboten vinden in de Rotterdamse Merwehaven. Deze boten werden gebruikt om illegalen te herbergen onder het motto: ontsnappen wordt moeilijk, als je nooit hebt leren zwemmen. Eind maart 2006 ontstond er enige commotie over de miserabele situatie van mensen zonder papieren op de Rotterdamse bajesboten. Daarop stelde  minister van Justitie Donner een onderzoek in. Uit het inspectierapport trok men het paradoxale besluit dat er van alles misliep, maar dat er geen structurele misstanden waren. Sinds wanneer worden gebrekkige brandveiligheid ( de gangen van de boten zitten vol goedkope pvc-kabels, die bij brand dodelijke rook produceren), gebrek aan ruimte ( 23 van de 24 uren zitten de gevangenen noodgedwongen met 4 à 6 personen in hun cel) en het gemak waarmee men uit zulke gevangenissen weet te  ontsnappen (15 individuen op een half jaar tijd), niet tot structurele misstanden gerekend.  Nu doet Nederland zijn drijvende gevangenissen dus van de hand en is België,naast onder meer Groot-Brittannië, kandidaat-overnemer. Benieuwd wat onze federale regering, indien men ze weet te (her)vormen vooraleer de boten helemaal zijn doorgeroest, hiermee van plan is en hoe ze de misstanden die in Nederland voorkwamen, gaat voorkomen. Laat het ons even ridiculiseren. Een boot vol gevangenen die af-brandt ergens in het midden van de Antwerpse haven is dat eigenlijk een probleem? Misschien is dat wel een deel van de oplossing voor de overbevolking in de gevangenissen. Over de wet Le Jeune hoeft er voor die gedetineerden ook niet langer gediscussieerd te worden. En het gebrek aan ruimte en comfort? “De Antwerpse gevangenissen zijn nu eenmaal geen driesterrenhotels”, meent De Decker, “en een gevangenisboot dus evenmin”. Dat een bajesboot überhaupt  geen cruiseboot is, waar Nicole en Hugo voor de nodige verstrooiing zorgen, daar heb ik, en die gevangenen wellicht ook, geen bezwaar tegen. Maar als referentie de Antwerpse gevangenissen nemen en ervan uitgaan dat dit de standaard is, gaat te ver. En heeft België, wat de vele ontsnappingen betreft, niet net de (stoom)boot gemist? Indien er een regering was geweest, hadden de Zwarte Pieten alle Ben Allals van deze wereld in de zak kunnen steken en mee naar Spanje of hun land van herkomst kunnen uitwijzen. (Moet men wel even nagaan dat het niet over een vliegdekschip gaat. Dat maakt het voor de helikopter wel heel gemakkelijk om te landen.) Nu moet men echter weer een jaar wachten voor de Sint terug in het land is. Al komt hij volgend jaar misschien weer wat vroeger.  Neen, meneer De Decker, ik zou het niet doen. Laat de Britten die bajesboten maar kopen, dan kunnen ze hun gevangenen net als in de 16de eeuw verschepen naar een volgens hen woest en onbewoonbaar eiland. Australië komt dan misschien niet meer in aanmerking, maar er is nog altijd Antarctica.  

Het is niet constructief een land in crisis neer te halen. Al maken de huidige politici en vooral dan mensen als meneer De Decker, het in dit wildseizoen makkelijk om op te schieten.  Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er zo snel mogelijk een Belgische regering komt die solidariteit en begrip hoog in het vaandel zullen dragen. Zo kan men de problemen daadwerkelijk oplossen in plaats van allerlei halfslachtige maatregelen te nemen.

(Kevin Van Linden)   
  

18:32 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kevin van linden |  Facebook |

Je geld of je borsten

Mannen vallen voor borsten, vrouwen vallen voor geld. Dat is althans wat mensen die het kunnen weten altijd hebben beweerd. Bioloog Dirk Draulans bijvoorbeeld. Ik hoor u al zuchten: toch niet weer een mening over Tom en zijn Sophie, deze keer verpakt in een wetenschappelijk kleedje? Niet echt, tenminste niet over hun eventuele huwelijk. Wel over hun - laat ons realistisch blijven - eventuele scheiding. Want wat gebeurt er als de borsten vertrekken? Of als de financiële transfers stoppen?

Uit onderzoek blijkt dat vrouwen zich na een scheiding sneller emotioneel beter voelen dan mannen. Dat zegt professor Dimitri Mortelmans van de Universiteit Antwerpen. Hij baseert zich op cijfergegevens van 4000 gescheiden Europeanen en op zijn eigen interviews met gescheiden Vlamingen. Gescheiden mannen wentelen zich langer in zelfbeklag, maar anderzijds ondervinden ze geen financiële nadelen. Hun inkomen neemt zelfs meestal toe. Omdat ze doorgaans de kinderen niet in huis hebben, kunnen ze namelijk vaker voltijds blijven werken. Om diezelfde reden daalt het loon van vrouwen na een scheiding daarentegen fors. Maar hoewel een scheiding niet bevorderlijk is voor hun financiële situatie, komen vrouwen er emotioneel gezien vlugger bovenop. Mortelmans concludeert dat een bankrekening niet bepalend is voor het geluk van gescheiden vrouwen.

En toch: als vrouwelijke ex-wederhelften na hun scheiding een nieuwe partner in huis halen, zien ze hun inkomen stijgen met een kwart. Mannen die een nieuwe relatie aangaan, doen dat meestal met iemand die minder geld te bieden heeft. Een nieuwe relatie betekent dus financiële winst voor vrouwen, maar inkomensverlies voor mannen. Mortelmans geeft als verklaring dat een nieuwe partnerkeuze geen rationeel iets is. "Mensen worden opnieuw verliefd of gaan op zoek naar een partner om emotionele redenen. De paradox is echter dat vrouwen zo in een nieuwe economische afhankelijkheidsrelatie belanden." Mannen kiezen dus voor borsten, vrouwen kiezen niet voor geld? Tom valt dus voor haar looks, Sophie voor zijn karakter? Yeah right. 

 

 

 

12:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

06-12-07

Het simpele recept van de Griekse televisieomroep

Waarom dure televisieprogramma’s maken als de kijkers tevreden zijn met een tafereel vol muziek, dans, eten en wijn? Dat is wellicht wat de programmamakers van de Griekse televisieomroep dachten, toen ze het concept van de ERT bedachten.  

Wie genoeg heeft van het sérieux van de duidingsprogramma’s over het einde van Leterme I en II en het begin van Verhofstadt III kan gelukkig terecht bij het leven zoals het is volgens de Griekse televisieomroep. Hier geen dure buitenlandse series, geen ingewikkelde actualiteits- en duidingsprogramma’s. Neen, gewoon een doorlopende scène van een grote feesttafel waar de beau monde van Griekenland zich te goed doet aan Griekse meze en wijn. Af en toe staat een gast op en begeeft zich naar de muziekstand waar hij een weemoedig Grieks volkslied inzet. De camera zoemt in op de bouzouki en van daaruit weer naar het eten op de tafel. Als de kefi bovenkomt, want zo noemen de Grieken hun gemoedstoestand na het nuttigen van drank en eten in goed gezelschap, staan ze op en dansen een zeibekiko of een tsifteteli. Het heeft veel weg van de vroegere shows op de Rai, maar dan zonder de toeters en de bellen. De Griekse beleving van het eenvoudige leven. Wat het buitengewoon maakt, is dat dit geen wekelijkse uitzending is, maar een tafereel dat zich dag na dag afspeelt. Enkel af en toe onderbroken door voetbal, sfeerbeelden van Griekse kusten en een abominabele Griekse serie. Doemscenario’s, crisissen of barslecht winterweer…  de Grieken gaan gewoon verder met hun eerbetoon aan het leven zelf: eten, drinken, zingen en dansen.   

19:01 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

Tommeke toch!

Stel, je bent vader van een 16-jarige dochter die je vertelt dat ze een relatie heeft met een 27-jarige man.  Hoogstwaarschijnlijk doe je er alles aan om dochterlief op andere gedachten te brengen.  Tegelijk vraag je aan je (tweede) vrouw om jouw oogappel een snelcursus anticonceptiva te geven.  Je hoopt dat de minnaar in kwestie  een niet-rokende autochtone Vlaming is, vrij van drugs en doping.  Of op zijn minst blank.

Stel, je bent vader van een 16-jarige dochter die je vertelt dat ze een relatie heeft met de 27-jarige Tom Boonen.  Onmiddellijk neem je contact op met een makelaar aan wie je vraagt hoe je het best van Boonens royale inkomsten kan profiteren.  Je dwingt je dochter direct te stoppen met de pil en je (tweede) vrouw druk je op het hart dat Tom het lief van je dochter is. Dat beetje testosteron hormoon waarvan Tom nu en dan snoept, zie je door de vingers.  Het kan de ontwikkeling van een nageslacht alleen maar ten goede komen.   Toegegeven, Sofie van Vliet, 16 jaar en een onbezonnen leven leidend op Curaçao, ziet er uit als een  volwassen, niet onaardige vrouw die alle knepen van het verleiden beheerst. Zij zag haar kans schoon om op het einde van afgelopen wielerseizoen dé grote vis (eentje van het kaliber waarvan Bart De Wever alleen maar kan dromen) aan de haak te slaan.  Boonen verbleef een paar weken in het hotel van papa van Vliet en profiteerde er van een welverdiende vakantie.  Het bij iedere Nederlander goed ontwikkelde instinct om zaken te doen, kwam goed van pas.   Je koppelt jouw blonde, rondborstige dochter aan Vlaanderens meest begeerde glamourboy en succes is verzekerd.  Wedden dat reizen naar Curaçao dé hype van 2008 wordt? (Joris Trog)

15:50 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (5) | Tags: joris trog |  Facebook |