25-09-08

Kunsthaus Baselland brengt de rechttoe rechtaan kunst van Dan Perjovschi

Dan Perjovschi, geboren in 1961 in Roemenië, is in zijn thuisland al lang gekend voor zijn politiek geïnspireerde no-nonsense stijl. Op een bijna cartooneske wijze die doet denken aan kindertekeningen en Art Brut geeft hij commentaar op de wereldpolitiek. De laatste jaren heeft hij ook internationaal grote naam gemaakt.

 Inspiratie vindt hij in de dagelijkse media. Gewapend met een viltstift of krijt en een laptop met internet verbinding naar de grote nieuwsagentschappen. Geleid door de inspiratie van het moment. Zo maakt hij zijn kunst ter plekke of hergebruikt- en bouwt verder op zijn oude werken op een canvas van muren en ramen.

Zijn scherpe analyses en commentaren vatten controversiële thema’s op kritische wijze samen. Voor de gelegenheid maakt hij gebruik van de rijen ramen van het Kunsthaus Baselland.

Fair enough

Kunsthaus Baselland

St. Jakob-Str. 170
CH-4132 Muttenz / Basel
Phone: +41 61 312 83 88
Fax: +41 61 312 83 89
Contact: Sabine Schaschl
office@kunsthausbaselland.ch

www.kunsthausbaselland.ch

Tue, Thu-Sun 11 am - 5 pm
Wed 2 - 8 pm

curated by Sabine Schaschl

Dan Perjovschi
 

Dan Perjovschi, Zicht van de tentoonstelling Kunsthaus Baselland

 

11:18 Gepost door Student in Perjovschi | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |

Gent wil 6000 nieuwe jobs tegen 2012

De gemeenteraad van Gent zet het licht op groen voor het nieuw “Strategisch Actieplan voor Werkgelegenheid” van schepen Mathias De Clercq (Open VLD). Met dit plan wil de schepen ondernemingen stimuleren om in hun beleidsplan zowel economische als sociale en milieu overwegingen op te nemen. Aldus Mathias De Clercq: “Na 10 jaar ervaring met het 1ste  plan was dit een ideaal ijkmoment om met alle betrokken partijen een nieuwe nota voor te bereiden. Nu de gemeenteraad dit plan heeft goedgekeurd zal het in een charter worden samengevat en door alle betrokken actoren ondertekend worden..

 

Voor de oppositie is dit slechts een vage nota die onvoldoende concrete acties bevat.

Gementeraadslid Vera Dua (Groen!) stelt luidop de vraag: “Zal een simpele optelsom van alle initiatieven volstaan om de tewerkstellingsparadox in Gent op te lossen?”

Dua stelt tevens vast dat, ondanks het vorige doelgroepbeleid, de werkloosheid van ouderen, allochtonen en arbeidsgehandicapten is toegenomen.

Gemeenteraadslid Francis Van Den Einde (Vlaams Belang) was scherper: “Totaal gebrek aan fantasie en argumentatie vanwege de schepen”

Volgens Mathias De Clercq moet dit plan echter gezien worden als een raamwerk waaraan acties zullen getoetst worden.

Acties zullen geëvalueerd worden aan de hand van 3 ijkpunten: ondernemingen moeten meer competentiegericht en dus minder diplomagericht zoeken naar kandidaten, een loopbaanwinkel zal mensen begeleiden in hun levensloopbaan en sollicitanten moeten versterkt worden in het vinden van een gepaste job.

Uiteindelijk moet het in de toekomst mogelijk worden talenten efficiënter aan te boren om knelpuntvacatures in te vullen.

11:14 Gepost door Student in gemeenteraad | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |

Dat Verrassend land: Wallonië

Memory's Transition

Als je wandelt door de grote, helder verlichte Art Nouveau zaal van de BOZAR naar de ingang van de tentoonstelling wacht je een verrassing. Eens de ticketcontrole gepasseerd kan het contrast niet groter zijn. Een beklemmende, duistere ruimte met meer crucifixen dan de gemiddelde kerk. Een grote print van een Moslima is het enige spoortje kleur in de zaal. Met hoofddoek een kinderwagen voortduwend. Haar man, in moderne kleren, raakt trots de buggy aan. Het kan elke grootstad zijn. Toch één herkenningspunt.

Traditie, modern. Verleden en toekomst. Die overgang staat centraal. Maar het duurde even voor ik het begreep.

 

Moderne kunst tussen werken van de twaalfde tot zestiende eeuw, hoogdagen van de inquisitie en de kruistochten. Jezus, Maimonides en Mohammed, ooit vredig naast elkaar in Spanje, waren brutaal uiteengetrokken, Springler en Kramer, twee Dominicaanse priesters hadden net het bekende Malleus Malleficarum (de Heksenhamer) geschreven, het beroemde handboek van de inquisitie. Het was duidelijk. De duivel werkt bij voorkeur via de vrouw. Hierdoor van binnen uit door de Satan aangezet, oefenen zij hun kwalijke praktijken uit middels hun seksualiteit.

 

Is het in die context dat we het de weinige niet religieuze werken uit die tijd moeten plaatsen? Een kunstenaar geïnspireerd door de klassieke mythologie: Venus en een heel kleine amor, die betoverd naar zijn grote liefde kijkt. Samen op een klein schilderijtje, in een klein zaaltje gewijd aan de vrouw, strategisch geplaatst aan het andere einde van een lange gang, tegenover het immense wandtapijt dat het leven van Christus afbeeldt.

Verder, Aristotles die door Phyllis bereden wordt, als was hij een ezel. De wijsheid die door zijn courtisane in bedwang gehouden wordt, temidden een opstelling die de sfeer van een huiskamer dient op te roepen. Alweer Jezus. Elders berijdt hij zijn ezel.

 

“Ik ben mijn voorouders respect en genegenheid verschuldigd. Ze hebben me armer gemaakt dan ze zelf waren. Als zij hun trouw betuigden aan het kruis voor Uw aangezicht dan kijk ik naar een kunstwerk. Hoort U hoe cynisch? U bent, o, Heer, een kunstwerk geworden! Maar naar wie of wat gaat nu mijn eerbied uit? Naar U of naar het geloof der voorvaderen, daarin schuilt een wereld van verschil?”

 

De kunstwerken worden niet uitgelegd. Met korte teksten op de muren geeft Laurent Busine, die de tentoonstelling samenstelde, een leidraad. Context is alles. Elke zaal tracht een sfeer op te roepen, en het is het samenspel van de kunstwerken waar het om gaat. Het beklemmende ééndimensionale denken van de Middeleeuwen dat me bij het binnenkomen overviel maakt plaats voor een veelheid aan ideeën en invloeden. Moderne kust is abstract. Subtiele allusies en vage suggesties in plaats van directe illustraties van één enkel, voorgekauwde boodschap. Vrijheid.

We maken de tentoonstelling tot ons eigen verhaal, maar de kernvragen blijven dezelfde. Wat zijn leven en dood? Wat is liefde? Wie zijn we? Waar komen we vandaan en waar gaan we heen? De zoekende mens, de bange mens. Hard werkend trachten we het dagelijks leiden uit te leggen. Met veel liefde wordt een Christus afgebeeld. Zijn gezicht is als dat van een arbeider. Getrokken door jaren hard labeur. Een andere Christus lijkt bijna te perfect, gelukkig eindelijk afscheid te kunnen nemen. De dood als overgang, de dood als doel, als redding. Ook dat zijn de Middeleeuwen.

Heiligen staan opgesteld als op een offerblok. Aan een boom gebonden of met een schip vol maagden. Neemt de heilige Ursula haar 1100 maagden mee op bedevaart, of op oorlogspad? Met de boot vol maagden in de hand lijkt het wel of ze een offer wil brengen om haar eigen ziel te redden. En temidden van die lijdende heiligen? Het grootste en meest kleurrijke beeld van allemaal, de heilige Laurentius. Een duidelijke knipoog van Laurent Busine die nooit een uitdaging schuwt. Zo was hij de eerste om kunst van schizofrenen en autisten tentoon te stellen. Hij creëert een wereld waarin de kunstwerken niet enkel uit artistiek oogpunt belang hebben, maar ook omdat ze een blik gunnen in de wereld en de gedachten van de artiest.

 

Heden en verleden ontmoeten elkaar telkens weer. Wie kent niet de Sint-Hubertus legende. Een jager wil een hert doden, tot hij een kruis tussen het gewei bemerkt. Op de grond naast de jager een hond. De Sint-Hubertus hond, een Belgisch ras dat we vandaag nog kennen, werd begin 900 al raszuiver gefokt door monniken.

Evolutie is duidelijk een leerproces voor Laurent Busine. We voegen hier aan toe, maar vergeten ook. Soms vergeten we zaken die er nooit zijn geweest.

 

“ Elk land is legendarisch, elke persoon is bijzonder. Wallonië vormt daar geen uitzondering op. Daarbij komt nog het niet te verwaarlozen feit dat deze streek noch haar grenzen, noch haar naam in de oudheid kreeg, zoals in een verhaal.”

 

Verrassend genoeg de enige directe referentie naar Wallonië op de tentoonstelling.

 

Of het nu Nicholas Neufchâtel is die geometrische kennis doorgeeft aan zijn leerling in de zestiende eeuw, of een jonge dame die bevreemdend de zaal inkijkt in “Memory’s Transition”, mensen vormen het verhaal en het onderwerp.

 

Het tijdelijke moet plaats ruimen voor het eeuwige. Maar niet zonder de hoop op te geven.

Aan de ingang hangen traditie en modern nog steeds vredig naast elkaar. Hoofddoek en T-shirt, maar ook Christenen en Moslims. Op een foto aan het andere uiteinde van de tentoonstelling, aan een parallelle muur, hangt nog een multicultureel tafereel. Dezelfde artiest als van de Moslima met kind aan de ingang, maar nu geen enkel spoor van het verleden. Het kan elke grootstad zijn. Langzaam aan veranderen we de wereld. Het verleden zal altijd blijven doorschemeren in het heden, en telkens weer zullen we het anders interpreteren.

 

De tentoonstelling is een verhaal van de menselijke evolutie, een ode aan het zoeken, heen en weer slingerend tussen heden en verleden, liefde en conflict, geboorte en dood, man en vrouw, zwart en wit. Laurent Busine introduceert zijn duale wereld. De mens die zoekt, gesteund op de traditie, beperkt door het verleden. Freud’s Es en Superego.

 

“ Het einde van de mens is het einde van de wereld. Is dit soms de taak van de mens: de wereld en de goden veranderen, uitvinden, wat er niet was laten zijn, in woorden dromen en verhaaltjes het ogenschijnlijk onontkoombare wijzigen, door er een verborgen stukje van liefde in te stoppen – maar dat voor iedereen met een verlangend hart zichtbaar wordt”

 

Onwillekeurig moet ik denken aan Genesis 1.1: In den beginne creëerde het God.

Roeland Byl: Een portret

Roeland Byl (1969) is sinds 1 juli 2007 eindredacteur bij het weekblad “Trends”. Door meer te focussen op de mensen achter het verhaal en niet enkel de naakte cijfers te belichten wil hij de artikels relevanter en herkenbaarder maken. “De bedrijfsleider die het betreurd dat zijn kinderen nu vechten voor het bedrijf. Dat wil ik zien.”

Die aandacht voor het brede verhaal kenmerkt een man die – voor zijn andere passie: koken – uren achter het fornuis kan staan om een fond te trekken. Als het maar een betere saus oplevert.

 

Na zijn studies Germaanse aan de Universiteit Gent en literatuurwetenschappen aan de Freie Universität Berlin is hij eerder toevallig in de journalistiek geraakt. Een gesprek op café met een journalist van het nieuwsblad zou het begin betekenen van zijn carrière als freelance literair verslaggever. Toen hij echter merkte dat het een opdracht werd om boeken te lezen, zocht hij naar een andere uitdaging. Die vond hij in de economische berichtgeving. Een onbekende, maar boeiende wereld ging voor hem open.

 

Hij begon zich in te werken in de wereld van de economie, farmacie, media, sociale zaken en biotechnologie. Zo schreef hij onder meer een ophefmakend artikel over de groeiproblemen van Omega Pharma op een moment dat alle andere media het bedrijf de hemel in prezen. De aandelen van Omega Pharma daalden abrupt 30% in waarde, en Marc Coucke en KBC eisen zijn vel. Op de redactie was hij eensklaps een beroemd man en het had het einde van zijn carrière kunnen betekenen. Maar hij kreeg gelijk.  Ook een artikel over bijvoorbeeld Xeicon, een bedrijf gespecialiseerd in digitale print media, miste haar impact niet. Het bedrijf balanceerde op de rand van het faillissement, maar vond, mede dankzij de aandacht die het gekregen had door Roeland Byl, toch een Belgische overnemer.

 

Maar vooral het sociale aspect van de economie sprak Roeland aan. Wat is de impact op de mensen? Zo was hij dan ook de eerste om een probleem in de lagere middenklassen aan te kaarten. Omdat zij heel wat premies en staatssteun mislopen zijn zij vaak slechter af dan mensen uit een lagere inkomenscategorie. Zijn artikel “De aanslag op de middenklasse” – Trends 20 april 2006 – werd ondertussen al genomineerd voor de Citibank Prijs voor Journalistiek Talent.

 

Ook schreef hij al een boek met drie Trends collega’s. “Red de welvaartsstaat!” komt uit op het hoogtepunt van de manifestaties naar aanleiding van het generatiepact. Ze praten met vertegenwoordigers van de politieke en de socio-economische wereld. De kernvraag is duidelijk. Kunnen we onze welvaartsstaat behouden?

 

Nu heeft hij als eindredacteur een coördinerende rol, en tracht die aandacht voor de mensen achter het verhaal over te dragen op de redactie. Maar dat wil niet zeggen dat we het laatste gehad hebben van de pen van Roeland Byl. Hij spreekt weinig over zijn volgende projecten, maar kan moeilijk de geestdrift verstoppen waarmee hij zegt: “ik zal zeker nog wel iets schrijven”.

11:07 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |