26-03-08

Portret

Nieuwe Trends?

Roeland Byl werkt als eindredacteur bij Trends. In Trends wil hij minder over feiten lezen en meer over de mensen achter de feiten.                                                                 Tien jaar geleden geraakt deze Antwerpenaar, met hetzelfde kapsel en baard als een andere - bij dEUS rockende - Antwerpenaar, aan de praat met een toenmalige journalist van Trends en besluit om zich in de economische verslaggeving te storten. Hij schrijft over chemie, biotechnologie, gezondheid, de farmaceutische sector en is nog steeds trots op een artikel, uit 2001, over het verrottingsproces bij Xeikon. Mede door de ruchtbaarheid van zijn artikel vindt het bedrijf, dat op de rand van het faillissement staat, toch nog een wakkergeschudde Belgische overnemer.

Maar zoals het leven van een artiest, gaat het leven van een weekbladjournalist ook niet altijd over rozen. Hij weet Wouter Vandenhaute te strikken voor een exclusief interview als deze “Bonanza” op de markt brengt. De topman bij Woestijnvis blijkt echter helemaal niet tevreden met de sfeer van het gepubliceerde artikel. Nadat Roeland Byl een artikel schrijft over Omega Pharma en de keerzijde van het beurssucces, daalt de beurswaarde van de aandelen van Omega Pharma sterk. Dit wordt niet in dank afgenomen. De journalist komt onder vuur te liggen en wordt bedreigd. Hij vindt steun bij enkele goede vrienden. 

 In 2005 schrijft hij het boek “Red de Welvaartstaat”, over de evolutie die de Belgische welvaartstaat zal moeten ondergaan wil ze blijven bestaan. Twee jaar later is Roeland Byl genomineerd voor de Citibank Journalist Award en wordt hij eindredacteur bij Trends. Hij wil meer dan alleen maar cijfers zien verschijnen in Trends. “Mensen laten een artikel leven. Feiten zijn belangrijk, maar bij Trends is er een traditie om de cijfers en de feiten overdreven te benadrukken. Je krijgt te vaak stukken die interessant zijn voor een klein deelpubliek, terwijl het verhaal dat interessant is voor de rest van de lezers verdrinkt in die details.” Feiten kunnen dan ook selectiever gebruikt worden in een verhaal. De eindredacteur van Trends schrijft zelf niet meer, maar het is weinig waarschijnlijk dat we van deze journalist, die in een vroeger leven literatuur ging studeren in Berlijn, niets meer zullen lezen. Isabel Hoornaert.

19:37 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

25-03-08

Een portret

Roeland Byl kwam op de valreep nog in de sixties op de wereld. In 1969, een boeiend jaar waarin de hippies van Woodstock de boodschap van vrede en vrije liefde predikten. Het jaar ook waarin voor het eerst een mens een maanwandeling maakte, Eddy Merckx de Tour de France won en Abbey Road van The Beatles wekenlang op de eerste plaats in de hitparade stond. De film ‘Easyrider’ uit datzelfde jaar toonde de ultieme zoektocht naar vrijheid – sans toit, ni loi - in het verlengde van ‘On the road’ van Kerouac. Of deze vernieuwende, maatschappelijke stromingen ook leefden in het toen vrij brave, katholieke Vlaanderen is nog maar de vraag.

Roeland Byl groeide op in de seventies, een periode waar het besef groeide dat de sky niet langer de limit was. De ongebreidelde economische ontwikkeling leek in het gedrang te komen. Het was de tijd van de oliecrisissen, de autoloze zondagen, de ‘no future generation’. Byl was een kind van de koude oorlog, een periode met een eenvoudig bipolair wereldbeeld van een communistisch tegen een kapitalistisch blok. De grimmige wapenwedloop en de kernbomdreiging boezemden kinderen in die tijd serieus angst in. Anderzijds was het voor een kind ook een spannende tijd met allerlei nieuwigheden zoals de kleurentelevisie en de eerste Atari en andere spelcomputers.

Roeland Byl beleefde zijn adolescentie in de jaren ’80. Een periode waar subculturen zoals hardrock, punk, new wave en rockabilly veel aanhang vonden bij de jeugd. Byl was twintig toen de muur van Berlijn viel en het communistische systeem ineenstortte. Begin jaren ’90 begon Byl Germaanse filologie aan de bruisende Universiteit van Gent te studeren. Daarna trok hij naar Berlijn om er zich aan de universiteit in de literatuurwetenschappen te verdiepen. Een boeiender plek dan Berlijn waar toen de hereniging van de twee Duitslanden aan de gang was, is moeilijk denkbaar.

Na een opleiding journalistiek aan de VLEKHO in Brussel lonkte voor Roeland Byl een bestaan als journalist. Een toevallige ontmoeting, tussen pot en pint, opende voor hem de deur naar de literatuursectie van Het Nieuwsblad. Als freelancer schreef Roeland Byl een hele tijd voor verschillende opdrachtgevers, en niet louter over literatuur. Bij de creatie van een economisch katern bij de Standaard sloeg Byl een nieuwe weg in. Hij legde zich voortaan toe op economische berichtgeving en kon de literatuur weer louter voor zijn plezier en in zijn vrije tijd opvolgen. Toen het magazine Trends hem in 1998 een vaste baan als journalist aanbood, ging Byl daar graag op in. Ondertussen is hij opgeklommen tot de functie van eindredacteur.

Roeland Byl liet zich opmerken met enkele spraakmakende stukken onderzoeksjournalistiek die heel wat stof deden opwaaien. Hij berichtte als eerste over de nakende lancering van het tijdschrift Bonanza, dat de tegenhanger van Humo zou worden. Terwijl de economische pers het Belgische bedrijf Omega Pharma de hemel in prees, plaatste hij vraagtekens bij de groei van Omega Pharma. Zijn artikel had een nefaste invloed op de beurskoers van het bedrijf. Verder heeft zijn berichtgeving over het bedrijf Xeikon er mee voor gezorgd dat het bedrijf bij de overname wel in Belgische handen bleef. Recenter bracht hij de inhoud van het contract tussen Woestijnvis en de openbare omroep aan het licht. Samen met drie collega’s van Trends schreef Roeland Byl het boek ‘Red de Welvaartstaat’. Hierin zoeken de vier journalisten naar oplossingen om de welvaartstaat betaalbaar te houden.

In 2007 werd Roeland Byl genomineerd voor de Prijs voor Journalistiek Talent door de Citigroup met een stuk over de welvaartsval. Hij berekende dat de middenklasse in ons systeem vaak minder goed af is dan de lagere sociale klasse, omdat zij heel veel premies en staatssteun misloopt. Aldus kreeg Byl ook internationale erkenning voor zijn journalistieke werk.

Annick De Beule

13:09 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

21-03-08

Josafat-Schaarbeek een wijk zonder illusies

In de Josafatwijk in Schaarbeek wonen geen mensen met illusies. Je woont hier of niet. Alleen wie hier op elk moment weer weg kan, kan het zich veroorloven om er een romantisch beeld van de wijk op na te houden. Wie hier vastzit, is een pragmaticus met financiële pech.

Toch zijn er plekjes waar je nog van de idyllische schoonheid van het voormalige dorpje Schaarbeek kan genieten: in het Josafatpark zijn de oorspronkelijke beek, de weiden en de bron van de Liefde bewaard gebleven. Ze herinneren aan de tijd toen een Brusselse edelman na een pelgrimstocht de schoonheid van de vallei van Schaarbeek vergeleek met die van de Josafat nabij Jerusalem. Het dorpje Schaarbeek is intussen uitgegroeid tot een gemeente met hetzelfde aantal inwoners als de stad Leuven, studenten incluis. De Josafatwijk is maar een stukje hiervan. Stel dat de wijk een vierkante kilometer groot is, dan telt ze evenveel inwoners als de gemeente Haacht.

In de wijk is heel wat sluipverkeer, omdat de Rogierlaan dienst doet als verbindingsweg tussen Meiser en centrum. In het midden van de laan ligt een trambedding die met kasseien is geplaveid. Die moeten het straatbeeld een authentiek cachet geven, maar de auto's die er 's nachts tegen 100km per uur over razen verknoeien dat volkomen. Terwijl door het drukke verkeer in de laan weinig sociale contacten mogelijk zijn, speelt zich in de kleine straten langs de Josafatstraat een levendiger tafereel af. De kinderen spelen er gewoon op straat en de mannen bespreken de politiek vanuit het deurgat. De bewoners zijn zeer verscheiden, maar het zijn de Marokkanen en de Turken die met hun vlees-, vis- en groentenhandels het meest in het oog springen.

In de laatste decennia hebben die goedkope handeltjes de plaats ingenomen van de betere handelzaken van de Rogierlaan. De Italiaanse en Griekse delicatessenzaken en de grote chocolatier zijn weg en ook de Limburgse en West-Vlaamse patissiers hebben winstgevender oorden opgezocht. De Franse beenhouwer hield het vorig jaar voor bekeken. Het is nu wachten op de Poolse immigranten voor er weer varkensvlees te koop is. Maar de verdwenen viennoiseries en vlaaien komen wellicht nooit terug.

Wanneer de jongensschool in de Haachtsesteenweg, Sainte-Marie la Sagesse,  de deuren opent, sta je oog in oog met de toekomst van Brussel: een bende overactieve jongens van zeer verscheiden herkomst. Maar toch hebben hun ouders dezelfde eenvoudige ambities en angsten: dat ze op het goede pad blijven en een betere toekomst vinden. Daarvoor zullen ze wel moeten doorzetten, want 40% van de buurtbewoners heeft enkel een diploma van het lager secundair onderwijs of het beroepsonderwijs op zak. Voor jongeren die ook nog met ernstige discriminatie te kampen hebben, geeft dat weinig vooruitzichten op de Brusselse arbeidsmarkt die vooral hoog opgeleide werknemers zoekt.

De armoede is haast tastbaar. Voor de Aldi en de Albanese moskee zitten geregeld mensen geknield te bedelen. De vuilbakken op straat worden binnenstebuiten gekeerd op zoek naar bruikbaars. Heel wat buurtbewoners leven in armoede. Een op de vijf actieve mensen tussen 18 en 65 leeft van het leefloon of van een werkloosheids- of invaliditeitsuitkering. In contrast met die armoede duiken in het straatbeeld steeds meer gerenoveerde woningen op. Voor een hoger opgeleide klasse staat het chic om in een van de prachtige herenhuizen te wonen. Die pareltjes doorstaan de tijd wonderwel.

De samenleving daarentegen verandert hier razendsnel. De Turkse migranten hebben amper de tijd gehad om hun handelswijk te vestigen, of hier staat alweer een nieuwe generatie Polen en Bulgaren te wachten. De mensen die het gemaakt hebben, gaan in rustigere wijken wonen. Wie het geld niet heeft om te vertrekken, blijft en neemt deel aan een groots sociaal experiment... voor mensen met weinig illusies.

Bronnen:

Observatorium voor gezondheid en welzijn.

17:49 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

Trends eindredacteur Roeland Byl wil meer verhalen

Roeland Byl is sinds 1 juli 2007 de nieuwe eindredacteur bij Trends magazine. De minzame bijna veertiger begon tien jaar geleden voor Trends te schrijven na een freelance carrière bij het Nieuwsblad en de Standaard. Daar schreef hij aanvankelijk boekbesprekingen, maar gaandeweg geraakte hij steeds meer aan de slag als verslaggever van het economische nieuws. Over die carrièrewending is hij niet echt rouwig, ook al heeft hij een diploma Germaanse talen van de Universiteit van Gent en literatuurwetenschappen van de Freie Universität Berlin op zak. De literatuur houdt hij voortaan voor  zijn vrije tijd, waar hij nu meer genoegen aan beleeft. De uren op de redactie besteedt hij liever aan thema's waarin hij kan woelen.

Economie is zo'n thema. Bij Trends specialiseerde hij zich in economie, farmacie, media, sociale zaken en biotechnologie. Het is ook in die branche dat hij zijn beste werk leverde. Een aantal van zijn artikels heeft zelfs een duidelijke impact op de financiële en economische wereld gehad.

Vorig jaar nog werd hij genomineerd voor de prijs voor journalistiek talent van Citybank voor zijn baanbrekend werk over de welvaartsval voor de middenklasse. In zijn artikel De aanslag op de middenklasse, Trends 20 april 2006, bestudeert hij de groep van de middelbare inkomens en komt tot de vaststelling dat die minder koopkracht overhoudt dan de armere klasse omdat ze geen aanspraak maakt op allerhande subsidies en sociale kortingen. De middenklassers zijn niet arm genoeg om van de vangnetten voor lagere inkomens te genieten. Paradoxaal genoeg,  houden die hardwerkende Vlamingen minder beschikbaar inkomen over dan de mensen met een vervangingsinkomen, terwijl ze harder werken en meer verdienen.

Een ander artikel Xeikon zoekt nog steeds naar geld , Trends 2001, had genoeg impact om de vooruitzichten op overname van de firma Xeikon grondig te beïnvloeden.  Roeland  Byl analyseerde de financiële situatie van Xeikon, het bedrijf dat gespecialiseerd is in digitaal drukwerk, dat toen te koop stond, maar kwam tot de conclusie dat de firma nagenoeg failliet was. Met zijn verhaal waarin hij het verrottingsproces uit de doeken deed, zorgde hij voor grote ophef. Uiteindelijk werd Xeikon door een Belgische firma overgenomen.

Roeland Byl is er echter de man niet naar om de meest omstreden  journalist van de economische sector te worden, maar als hij op narigheid botst dan zal hij die ook bovenhalen. Dat deed hij ook toen hij over de groei van Omega Pharma in november 2000  schreef en waarschuwde voor de gevaren van de opwaartse spiraal waarin het bedrijf zat.  Het resultaat was dat het aandeel van de firma, die gespecialiseerd is in voorschriftvrije geneesmiddelen, 30% van zijn waarde verloor. De bankspecialisten reageerden furieus. KBC noemde hem zowaar een grote dommerik.  Ook op de eigen redactie lag hij zwaar onder vuur. Marc Coucke, de toenmalige hoofdaandeelhouder van Omega Pharma die zopas terugkeerde, noemde hem aanvankelijk een pretentieuze zot, maar de gebeurtenissen daarna hebben hem gelijk gegeven. Dit jaar verloor Omega Pharma zelfs tot 46% van zijn waarde.

Zoals hij zelf aangeeft, is het hem vooral te doen om het sociale aspect van de economie. Vanuit dat gezichtspunt schreef hij samen met drie andere Trends redacteurs het boek Red de welvaartstaat!  In een pragmatische analyse geven de auteurs de knelpunten weer die de welvaartstaat bedreigen en stellen remedies voor om ze gezond te houden. De conclusie is dat om de vergrjjzing te kunnen betalen, er vooral meer werk moet komen, in de eerste plaats voor de jongeren en de vijftigplussers. 

Ook in zijn nieuwe functie als eindredacteur wil Roeland Byl het menselijke aspect benadrukken. ‘Feiten en cijfers', vindt hij, ‘zijn nu eenmaal niet zo leesbaar. Wat de lezers interesseert zijn de verhalen achter de cijfers en de feiten.' Het menselijke aspect moet dus in de economische verslaggeving meer aan bod komen. Ook Trends brengt dus weldra de feiten en cijfers met een menselijker gelaat.

14:32 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

16-03-08

Een oase van rust bewoond door kamikazekippen

Zachtjes daalt de zon over het verlaten marktplein.
Ik mis iets als ik het centrum binnenrij.
Wat? Waarom kijk ik zo geconcentreerd naar de weg?
Opeens daagt het me! Er zijn geen kamikazekippen!
De sensatie als je Meise binnen of buiten probeert te rijden.
Vorige week was het bijna opnieuw zover:
een hele ren liep bijna onder m'n auto.

Ja, zij brengen tenminste leven in de brouwerij.
Wie ooit jaren geleden het lumineuze idee had om hier een paar kippen los te laten?
Zeker is dat er toen ook een haan bij was.
Want na meer dan 10 jaar zijn ze er nog steeds.
Maar nu slapen ze al, net zoals de meerderheid van de Meisenaars.

Een dreigende sluiting

Toegegeven, het is avond maar zelfs overdag zie je hier nauwelijk een mens.
Ja,  het centrum van Meise is echt een oase van rust.
Je treft er nauwelijks winkels aan.

De kleine GB in het centrum moest vorig jaar haast zijn deuren sluiten. Of nee! Het was het jaar voordien. Tja, de jaren lijken hier erg op elkaar.
Behalve die dreigende sluiting. Dat blijft in het geheugen gegrift staan.
En zeker in die van de niet meer zo jeugdige Meisenaars.
Want het was vooral toch hun winkel.
Ongetwijfeld praten ze er nog over in die paar cafeetjes in het centrum.
Maar nu het bijna nacht is, zie je er nauwelijks iemand.
Het is natuurlijk al lang bedtijd voor de zestigplussers.

Plots was er de oplapkliniek

Opeens krijg ik zin om nog een stukje verder te rijden.
Opnieuw het centrum uit via de Nieuwelaan richting Wolvertem, een deelgemeente van Meise.
Onderweg, links van de weg doemt er een groot bord "Atlas kliniek" op.
Ja, Meise heeft sinds een aantal jaren zijn eigen privékliniek voor plastische chirurgie. Toen in het centrum de GB bijna ten onder ging, rees dit, nauwelijks 1 km verder, op  uit grond.

Komisch, triestig of net typisch voor een rijke randgemeente rond Brussel? Wie zal het zeggen? De kliniek heeft zich in ieder geval prima aangepast aan de lokale zeden: dag of nacht, je ziet er nauwelijks beweging.
Door de rust bijna in slaap gewiegd, rij ik opnieuw richting centrum.

Naar daar waar rijke inwijkelingen en locale ouderlingen elkaar gevonden hebben: in alle rust.

18:09 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

14-03-08

Sint-Katelijneplein

Verbeterde versie: Sint-Katelijneplein

Brussel is een stad om verliefd op te worden. Het Sint-Katelijneplein is zo’n plek waar je voelt dat de buurt echt leeft. Vanuit mijn balkon boven de viswinkel
de Noordzee heb ik een prachtig zicht op het plein. Viswinkel ‘De Noordzee’ bestaat al van in de jaren 1950. De zaak bestaat uit drie delen: de viswinkel, de traiteur en een populaire toog waar voorbijgangers of mensen die wachten op hun bestelling van een wit wijntje kunnen genieten met een portie verse vis. Er is enorm veel “passage” en het is heerlijk om van daaruit de massa te observeren.
Wij drinken een glas champagne als mijn plein de bühne wordt van een hoogst ongewoon schouwspel. Vanop het terras zien we hoe twee wagens elkaar achterna zitten. Een blonde diva in een sportwagen met daarachter een allochtoon annex familie in een busje. Rond het plein moet je traag rijden. Door een gelukkig toeval komen beide wagens tot stilstand voor de “Noordzee”. De man stapt uit de wagen en loopt naar het blondje, geeft haar een klap in het gezicht en neemt haar sleutels van de wagen en loopt weg.
Entertainment! Van op het balkon zien we hoe het volk over het hele plein naar de plaats van de achtervolging toestroomt. Het verkeer blokkeert. De sfeer op het plein is nu geladen. Mensen met glaasjes en oesters in de hand willen bemiddelen.
De blonde diva is nu razend en eist haar sleutels terug. De man loopt weg en wil niet. In het busje kijken vrouw en kinderen toe. Pas na een lange tijd en lang aandringen kunnen de toeschouwers de man overtuigen om de sleutels terug te geven. Het verkeer komt weer op gang en de massa verspreidt zich. Achteraf vertelt de buurvrouw dat de blonde dame de man had aangereden en vluchtsmisdrijf had gepleegd. Beiden waren dus in fout en moesten een verklaring afleggen voor de politie. De echte reden waarom zullen we niet weten maar één ding is zeker: de buurt participeert. Het Katelijneplein is een echt feestplein en transformeert mee met de seizoenen van engelengezang op de kerstmarkt tot jazzmuziek op de zomerfestivals. Soms hoef je binnenshuis zelfs geen muziek meer op te zetten als je aan het Katelijneplein woont, de muziek komt naar je toe.
Deze plek is dus niet ideaal voor mensen die tot rust willen komen. Mijn favoriete plek is café de Roskam aan de Vlaamse Steenweg. Ook een aanrader is een stevig ontbijt in de Markten ideaal tegen een zware kater. Brussel centrum is echt een buurt om je thuis te voelen als je graag feest en mensen ontmoet. Kom gerust eens langs afspraak aan het balkon!

15:51 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: clara van gompel |  Facebook |