25-03-08

Een portret

Roeland Byl kwam op de valreep nog in de sixties op de wereld. In 1969, een boeiend jaar waarin de hippies van Woodstock de boodschap van vrede en vrije liefde predikten. Het jaar ook waarin voor het eerst een mens een maanwandeling maakte, Eddy Merckx de Tour de France won en Abbey Road van The Beatles wekenlang op de eerste plaats in de hitparade stond. De film ‘Easyrider’ uit datzelfde jaar toonde de ultieme zoektocht naar vrijheid – sans toit, ni loi - in het verlengde van ‘On the road’ van Kerouac. Of deze vernieuwende, maatschappelijke stromingen ook leefden in het toen vrij brave, katholieke Vlaanderen is nog maar de vraag.

Roeland Byl groeide op in de seventies, een periode waar het besef groeide dat de sky niet langer de limit was. De ongebreidelde economische ontwikkeling leek in het gedrang te komen. Het was de tijd van de oliecrisissen, de autoloze zondagen, de ‘no future generation’. Byl was een kind van de koude oorlog, een periode met een eenvoudig bipolair wereldbeeld van een communistisch tegen een kapitalistisch blok. De grimmige wapenwedloop en de kernbomdreiging boezemden kinderen in die tijd serieus angst in. Anderzijds was het voor een kind ook een spannende tijd met allerlei nieuwigheden zoals de kleurentelevisie en de eerste Atari en andere spelcomputers.

Roeland Byl beleefde zijn adolescentie in de jaren ’80. Een periode waar subculturen zoals hardrock, punk, new wave en rockabilly veel aanhang vonden bij de jeugd. Byl was twintig toen de muur van Berlijn viel en het communistische systeem ineenstortte. Begin jaren ’90 begon Byl Germaanse filologie aan de bruisende Universiteit van Gent te studeren. Daarna trok hij naar Berlijn om er zich aan de universiteit in de literatuurwetenschappen te verdiepen. Een boeiender plek dan Berlijn waar toen de hereniging van de twee Duitslanden aan de gang was, is moeilijk denkbaar.

Na een opleiding journalistiek aan de VLEKHO in Brussel lonkte voor Roeland Byl een bestaan als journalist. Een toevallige ontmoeting, tussen pot en pint, opende voor hem de deur naar de literatuursectie van Het Nieuwsblad. Als freelancer schreef Roeland Byl een hele tijd voor verschillende opdrachtgevers, en niet louter over literatuur. Bij de creatie van een economisch katern bij de Standaard sloeg Byl een nieuwe weg in. Hij legde zich voortaan toe op economische berichtgeving en kon de literatuur weer louter voor zijn plezier en in zijn vrije tijd opvolgen. Toen het magazine Trends hem in 1998 een vaste baan als journalist aanbood, ging Byl daar graag op in. Ondertussen is hij opgeklommen tot de functie van eindredacteur.

Roeland Byl liet zich opmerken met enkele spraakmakende stukken onderzoeksjournalistiek die heel wat stof deden opwaaien. Hij berichtte als eerste over de nakende lancering van het tijdschrift Bonanza, dat de tegenhanger van Humo zou worden. Terwijl de economische pers het Belgische bedrijf Omega Pharma de hemel in prees, plaatste hij vraagtekens bij de groei van Omega Pharma. Zijn artikel had een nefaste invloed op de beurskoers van het bedrijf. Verder heeft zijn berichtgeving over het bedrijf Xeikon er mee voor gezorgd dat het bedrijf bij de overname wel in Belgische handen bleef. Recenter bracht hij de inhoud van het contract tussen Woestijnvis en de openbare omroep aan het licht. Samen met drie collega’s van Trends schreef Roeland Byl het boek ‘Red de Welvaartstaat’. Hierin zoeken de vier journalisten naar oplossingen om de welvaartstaat betaalbaar te houden.

In 2007 werd Roeland Byl genomineerd voor de Prijs voor Journalistiek Talent door de Citigroup met een stuk over de welvaartsval. Hij berekende dat de middenklasse in ons systeem vaak minder goed af is dan de lagere sociale klasse, omdat zij heel veel premies en staatssteun misloopt. Aldus kreeg Byl ook internationale erkenning voor zijn journalistieke werk.

Annick De Beule

13:09 Gepost door Student in Portret | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.