08-01-08

Waar ik woon

Geprangd tussen de statige Koningstraat, de bocht van de kleine ring tussen de Kruidtuin en Madou, en het stukje Wetstraat waar de ambtswoning van de Premier en het Belgische parlement uitgeven op het Warandepark bevindt zich de Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk. Deze uithoek van de gemeente Brussel-Stad is een weinig gekend en dus onvoldoende bemind stadsdeel.

De wijk ontleende haar naam aan een kapelletje dat ondertussen al lang met de grond is gelijk gemaakt. Haar historische hoogtepunt beleefde de buurt rond 1830. Ze vormde toen het schouwtoneel voor de evenementen die geleid hebben tot de onafhankelijkheid van ons land. De straatnamen verwijzen trouwens nog steeds naar begrippen die in die periode tekenend zijn geweest: het congres, het voorlopig bewind, het ijzeren kruis ...

Tussen 1850 en 1859 trokken urbanisten de 25-meter hoge Congreskolom op naar plannen van architect Poelaert. Deze kolom herdenkt het Nationaal Congres dat als voorlopige parlement van 1830 de eerste grondwet bekrachtigde. Sinds 1922 brandt aan de voet van de kolom ook de eeuwige vlam ter ere van het graf van de Onbekende Soldaat. Op voor België historisch belangrijke feestdagen – zoals de wapenstilstand – weergalmt dan ook de Brabançonne door onze straten. Een strak in het glimmend pak gehesen fanfare begeleidt op die gelegenheden de weinige oud-strijders die ons nog resten, en in enkele gevallen zelfs de koning, die het graf van de Onbekende Soldaat komen groeten.

Vanaf 1860 wilden de machthebbers de armtierige Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwwijk in de nabijheid van het Parlement heraanleggen en verfraaien. Charles Rogier van wie nu een standbeeld in de wijk staat, zei destijds dat deze ‘beschamende cloaca’ moest verdwijnen. En zo geschiedde. Rond 1875 onderging de buurt een grote renovatie.

Ook nu nog is de O-L-V ter Sneeuwwijk het politieke centrum van ons land. Wegens de aanwezigheid van het Parlement behoort de buurt zelfs tot de neutrale zone. Die zetten de veiligheidsdiensten bij betogingen af met Friese ruiters en waterkanonnen. Oproerkraaiers zouden het eens in hun hoofd halen het parlement te bestormen!

Het kloppende hart van de wijk is vandaag ongetwijfeld het Vrijheidsplein, en niet enkel voor politici. Op het plein komen vooral in de zomer buurtbewoners, toeristen en pendelaars op de terrassen hun dorst lessen. Onder de platanen genieten ze van het zicht op de prachtige gevels in de typisch Parijse Haussmann-stijl. De vier straten die uitgeven op het Vrijheidsplein zijn genoemd naar de vier in de eerste grondwet ingeschreven vrijheden: de eredienst, de vereniging, het onderricht en, last but not least, de drukpers. Is er een mooiere plek met zoveel symboliek en geschiedenis denkbaar om er op een zonnige zomerdag een glas te komen drinken?

Annick De Beule

09:57 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.