01-01-08

Waar ik leef

“Dus… daarom zijn we hier…“ de woorden zinderden nog even na in de stilte die volgde.
Wat viel er ook nog te zeggen?
Woorden als “vriendschap” en “vrienden” werden bijna nonchalant gebruikt. Het is wel anders geweest. Maar… zijn we allen politici geworden?
Half automatisch wisselen we de obligate protocollaire beleefdheden uit op weg naar de uitgang.
We moeten nuchter blijven… enkele zinsneden echoën na in mijn hoofd. “We zitten hier uit noodzaak… omdat we niet zonder elkaar kunnen…”
Tijd. Hoe tijdelijk is vriendschap? Verdwijnt de vriendschap als we elkaar niet langer nodig hebben?
Tijd. Hebben we wel tijd? Is het niet al veel te laat?

 “Herinner je je Abla nog?”
Ik kijk Fathi zwijgend aan. Hij verwacht ook niet echt een antwoord.
“Ze werkt nu voor het Amerikaanse Solidarity Center.”
Ze werkt er al bijna twee jaar. Dat is niet echt nieuws.
Onverstoord gaat hij verder.
“Ik ken niemand die de Amerikanen meer verwijten heeft toegeworpen dan Abla.”

 Fathi heeft zo zijn eigen manier om iets duidelijk te maken. Ooit wou hij poëet worden…
En nu? Terug naar huis. Het lijkt zo’n simpel verlangen. Maar waar is thuis. Waar eindigt mijn dorp, waar begint het zijne?
Waar eindigen mijn rechten, waar beginnen de zijne?
Een leven zonder grenzen lijkt zo eng.

 “Hier spelen kinderen op de muren!”
In België houden we niet van muren.
“Maar je hebt muren nodig, voor de privacy!!”
In België hebben we gordijnen.

 Nooit had ik gedacht dat een Palestijn zo’n vurig pleidooi voor een muur zou houden. Hij zelf waarschijnlijk ook niet.
Zo veel vragen.
En nu? Terug naar huis… terug naar huis… onbewust blijf ik het herhalen.
Terug naar huis. Amper meer dan een half uur rijden. Veel meer dan de meesten ooit zullen doen.
Terug naar huis. Ik ook. Maar hoe laat je dit achter.
De mensen gaan maar de droom blijft.
Zo veel vragen, maar de droom blijft.
En morgen?
Morgen, Gaza.


21:00 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jelmen haaze |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.