31-12-07

Moet een journalist bloggen of is een blogger een journalist:

Juni 2000: Ik studeerde niet alleen af aan de humaniora maar had voor het eerst naast mijn postadres ook een tweede adres: hurkmansine@hotmail.com.

Een wereld ging voor mij open. Je kon ineens contact hebben met mensen overal ter wereld en ervaringen uitwisselen. Het was alsof alle grenzen in één klap vervielen. Vroeger woonde je onder de kerktoren en had je contact met mensen uit je vereniging of sportclub. Nu kon je de hele wereld aanspreken.

We staan nu een eind verder. Het internet is een populaire bron voor informatie geworden. De belangstelling voor een blog komt omdat internetgebruikers zelf iets willen toevoegen aan websites die ze bezoeken. Ze zoeken een uitlaatklep. Daar is het succes van forums uit ontstaan

De nieuwe hype die web 2.0 wordt genoemd kan door iedereen worden opgericht, zelfs door een kind dat pas kan lezen en schrijven. Daarom dat een blogger geen journalist is.

De taak van een journalist is objectieve informatie weer te geven. Hij laat alle meningen aan bod komen. Zodat de lezer kan kiezen bij welke mening hij zich aansluit. Zelf geeft hij zijn mening niet. De blogger doet dit juist wel. Hij geeft over alles zijn mening en wil dat personen daarop reageren.

Maar ook een journalist kan behoefte hebben aan een dergelijke uitlaatklep en kan een blog starten. Het kan voor hem bevrijdend werken door het gebrek aan normen en waarden in de blogwereld. Er zijn geen geschreven regels. Maar er is wel controle van de bezoekers en die kunnen de blogger terechtwijzen.

Ook controleren ze met hun uitlatingen de media. Die nu nog beter moeten verifiëren of ze wel goed bezig zijn.

Wanneer de blogger zich echter specifiek gaat toeleggen op nieuwsfeiten dan komen we in het vaarwater van de professionele journalist.

Want de scheidingslijn wordt alsmaar dunner. Je kan je afvragen of het weekblad Knack journalistiek is. Wel het grootste gedeelte ervan is zeker journalistiek. Ze publiceren ook fictie wat zeker geen journalistiek is en ze publiceren ook cartoons die niet over politiek gaan en die je evenmin journalistiek kunt noemen. Bloggen is een medium of het journalistiek is hangt af van wat de blogger publiceert.

Een tweede argument om een blogger geen journalist te noemen is omdat hij er zijn brood niet mee verdient. Het is zijn beroep niet. Er is in Vlaanderen maar één iemand die er de kost mee verdient en dat is de man die zatte vrienden heeft opgekocht.

Dit weekend heb ik een aantal blogs bekeken omdat ik er zelf één wil opstarten over de juridische wereld. Mijn belangrijkste vaststelling daarbij was hoe ouderwets bloggen in wezen is. Je houdt in feite een dagboek bij. Vroeger werd zo’n dagboek pas aan het einde van een rijk gevuld leven gepubliceerd. Nu verschijnt het in episodes, maar dat is een detail.

Bloggen op de " oude manier " zou een heel ouderwetse liefde voor de geschreven taal moeten vergen met respect voor de grammatica.

Benieuwd of we dat klaar krijgen met de blog die we met onze klas gaan opstarten.

16:52 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn.

17 maart 2005: Kamer en Senaat keuren de wet op de bronnenbescherming goed.

Dit heeft als gevolg dat naast de advocaat en de arts nu ook de journalist een beroepsgeheim heeft. Bovendien breidde het Arbitragehof onlangs de wet uit. De wet geldt nu niet alleen meer voor beroepsjournalisten maar voor ieder die aan journalistiek doet. Bloggers dus ook.

Journalistiek beslaat een breed terrein. Een jubilerende drogist, voetbalrellen, een topconferentie in Genève of milieuacties op Antarctica – de journalist moet erbij zijn.

De grens tussen professionele journalistiek en amateurisme geschrijf is onduidelijk. Is de 65- plusser die wekelijks zijn postduivenberichten doorgeeft aan de krant een journalist. Niet iedereen die zich via de media richt tot een publiek, is journalist. Maar het staat ieder vrij dit vak te beoefenen. Als ieder vak, kent de journalistiek professionele normen en bekwaamheden. Dit heeft de wet proberen in kaart te brengen. Ieder die aan journalistiek doet, heeft het recht om zijn bronnen te verzwijgen. In 1985 zat Humo – journalist Martin Coenen 4 dagen in de cel omdat hij zijn bronnen niet wilde prijs geven i.v.m. een milieumisdrijf in de Antwerpse haven. Deze feiten zouden zich niet meer mogen voordoen.

Veel nieuwsbronnen ontspringen spontaan. Journalisten krijgen dagelijks stapels persberichten, nota’s, rapporten en andere stukken toegestuurd. Elke woordvoerder heeft altijd wel een babbel klaar. Tegenover al deze bronnen zou de journalist een gezonde argwaan moeten koesteren. Hij dient zich af te vragen of de gedane mededelingen de moeite van het lezen en aanhoren waard zijn. Zijn de officiële informanten altijd de beste bronnen? Of verzwijgen ze meer dan ze vertellen en is het misschien nuttiger om aan eigen onderzoek te doen. Toch mag deze argwaan niet zover gaan dat officiële stukken niet gelezen worden. Het principe van de double check is heilig.

Mondelinge bronnen hebben het voordeel dat ze zorgen voor rechtstreekse informatie van de betrokkene. De journalist kan zich achteraf beroepen dat de geïnterviewde het zelf heeft gezegd. Het nadeel van mondelinge bronnen is dat ze niet altijd betrouwbaar zijn. Wanneer een directeur van een bedrijf zegt dat de milieuvoorschriften worden nageleefd dan weet je niet of dat waar is. Met schriftelijke bronnen heb je een bewijsstuk. Bij mondelinge ondervragingen kan de geïnterviewde nog altijd zeggen: " ik heb dat anders bedoeld."

Dat de wet op de bronnenbescherming er kwam is een goede zaak. Zo moet niemand schrik hebben om zijn verhaal te doen. De vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid blijft op die manier gewaarborgd.

Bronnen mogen op geen enkele manier vergoed worden zoals in sommige landen gebeurd. Dit om te vermijden dat men gaat vertellen wat men wil horen.

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn, tenzij het de samenleving in gevaar zou brengen. De schuilplaats van een seriemoordenaar verzwijgen waar je hem hebt geïnterviewd wordt best niet getolereerd.

Als journalist moet men ook mensen tegen zich zelf beschermen. De journaliste van Humo die de zelfmoordplannen van een koppel uit Kasterlee niet aangaf beging een zware fout. De overlijdens van de 4 familieleden hadden vermeden kunnen worden. De bescherming van de bronnen moet afgewogen worden in iedere situatie. Elke case heeft zijn eigen voor –en nadelen.

16:47 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

Wat een journalist lijden kan

Ninove, 27 december 2007.  Al weken op voorhand waarschuwde het stadsbestuur voor een overbevolkt centrum.  Straten zijn afgezet, pendelbussen werden ingelegd en de NMBS verhoogde zelfs de treincapaciteit.  Waarom?  Vraagt u zich af. Voor de VTM-kerstparade meneer!   Nog nooit stonden op het perron in Okegem zoveel mensen te wachten op de trein.  In Ninove zie je grote mensenstromen bewegen richting parcours.  Een uur op voorhand, in de bittere kou, zoeken ze een tegen de wind beschut plekje waar alles goed te aanschouwen is.  Om 17 u zet de ganse stoet zich in beweging.  De organisatie is van VTM dus we beginnen met een blokje publiciteit.  Gratis Coca-Cola  en reclame voor Belgacom gaan de echte parade vooraf.  

In die parade, bestaande uit - och arme - 14 wagens, uiteraard heel wat bekende VTM-gezichten: kabouter Plop en Nijntje.  Mijn dochter van 4 gaat door het dak.  Daarnaast nog de cast van familie, de gebroeders Coppens en de pseudo sterren van Dancing on Ice.  Natuurlijk mag een afvaardiging van Vlaanderens bekendste families niet ontbreken.  Zowel de Planckaerts als de Pfaffs zijn vertegenwoordigd.  Voor het summum moeten we wachten tot op het laatst.  De afsluitende praalwagen is bevolkt door onder meer Sergio, Anne De Baetzelier en jawel… nieuwsanker en groot bezieler van het VTM-nieuws: Stef Wauters.  Waarschijnlijk is dit contractueel vastgelegd bij zijn transfer van de Reyerslaan naar de Medialaan maar ook hij moet handjes zwaaien naar het toch wel talrijk opgekomen publiek.  Met zijn typisch monkellachje laat hij ogenschijnlijk alles over zich heen gaan.  Diep in zichzelf vraagt hij zich honderden keer af wat hij in godsnaam staat te doen naast die wild om zich heen zwaaiende Sergio.  Het leven van een journalist kan hard zijn.

 

(JT)

10:32 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (1) | Tags: joris trog |  Facebook |

29-12-07

 

Sinds enkele weken wordt mijn terras 's nachts feeërieker dan ooit tevoren beschenen door het licht Gods. De statige Sint-Waldetrudiskerk van Herentals, die het achteraanzicht van mijn appartement domineert, heeft namelijk nieuwe verlichting gekregen. Een van de zovele verwoede pogingen om dit ingedommelde stadje wat nieuw leven in te blazen. En da's nodig ook, want veel valt er niet te beleven in deze Kempische gemeente. Gelukkig kan Herentals prat gaan op zijn omgeving. Geweldige bossen, romantische vijvers en natuurlijk de Nete, die zich vriendelijk maar beslist een weg zoekt doorheen het landschap. En dan vergeet ik nog de twee kanalen waarlangs lieftallige gezinnetjes of groepen fiere wielertoeristen zich graag suf fietsen.

Fijn dus, die natuurpracht. Maar daar houdt het op voor Herentals. Hoewel er sinds enkele maanden (eindelijk) een cultureel centrum staat te blinken, zijn de fijne letteren- of podiumvoorstellingen er voorlopig te beperkt. Concurrent Turnhout, die andere Kempenstad, heeft met zijn Warande meer en beter te bieden. Het uitgaansleven dan, misschien valt daar wel wat soelaas te vinden? Cafés en tavernes genoeg natuurlijk, maar allemaal nogal gewoontjes. Of net niet, maar dan behoorlijk fout. De Bar International bijvoorbeeld, waar je enkel welkom bent als je een tijgeroutfit draagt, een gouden handtas meezeult en met groen-roze oogleden kan knipperen. Vraag me niet waarom, maar in de volksmond wordt dit café wel eens smalend de ‘nazibar' genoemd. Een Ierse pub hebben we ook, met échte Guinness van het vat. Helaas wordt dit goddelijke bier te vaak getapt door een lokaal snulletje dat nog niet snapt dat de kraag van een Guinness niet dezelfde omvang heeft als die van een Stella. Maar gelukkig is er nog café De Max. Een relict, om meerdere redenen. Roken mag er nog. Rock en punk ook. Zowel jong tuig als de nostalgische midlifer voelt er zich thuis en het volk aan de toog is belangrijker is dan de rest van het café. Eén van de uitbaters heeft trouwens akelig veel weg van wijlen Frank Zappa. (En daar is hij fier op.)

Zoals ik al zei, meer dan wat gezonde lucht opsnuiven kan je in Herentals eigenlijk niet komen doen. Hoewel, af en toe hangt er nog een ander geurtje boven deze stad. Maar enkel als de wind uit de juiste richting komt. Als je dus geluk hebt, kun je op een onverwacht moment de Herentalsenaren collectief zien sniffen, snuiven en glimlachen. Want dan verspreidt koekjesfabriek Lu haar zoete, weeë, zaligmakende chocoladeparfum over de inwoners. En dat maakt veel goed op een troosteloze dag in een slaperig stadje.

(SM)

11:06 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sofie mulders |  Facebook |

27-12-07

Bouwproject verjaagt bewoners Zuidwijk.

SINT-GILLIS- 16 jaar na de indiening van het eerste onteigeningsplan wordt dan toch gestart met het bouwklaar maken - lees : de afbraak van de resterende panden - van het perceel tegenover het Zuidstation, kant Fosnylaan. De laatste bewoners krijgen tot 31 december de tijd om op te krassen, terwijl de sloopmachines in hun achtertuin al warmdraaien.

De laatste 4 woonhuizen op het terrein werden pas recentelijk verworven door de nv Brussel-Zuid - belast met het bouwklaar maken van 4 percelen langs de Fosnylaan, waaronder voornoemd terrein tegenover de ingang van het station. 2 panden werden op de valreep aangekocht, 2 panden 'bij hoogdringendheid' onteigend. De bewoners kunnen op zeer korte termijn op zoek naar een nieuwe woning- want van herhuisvesting door Gewest of Gemeente is geen sprake. 

Op het terrein zal een kantoor- en hotelproject oprijzen onder de ronkende naam South City Office & Hotel. Projectontwikkelaar Atenor maakt zich sterk de werken te kunnen afronden tegen eind 2009. Ze kunnen nu al uitpakken met een eerste kandidaat-huurder, de vzw Smals, een parastatale van de Belgische overheid, voor 1/3 van de beschikbare kantoorruimte. 

Wanbeheer.

De trage voortgang van het project wordt door Charles Picqué ( PS ), 'verhinderd' burgemeester van Sint-Gillis en minister-president van het Brussels Gewest, toegeschreven aan de activiteiten van kleine speculanten op het terrein en aan de ruime sociale omkadering van het project. De bewoners van de percelen, verenigd in het Comité Zuidwijk, en gesteund door tal van verenigingen - o.a. BRAL ( Brusselse Raad voor het Leefmilieu ), BBRoW ( Brusselse Bond voor het Recht op Wonen ), de Huurdersvakbond - spreken van wanbeheer en een bewuste verrottingsstrategie door de gemeentelijke en gewestelijke overheden. In mei van dit jaar werden zij daarin in een opgemerkt arrest van de Vrederechter bijgetreden. De rechter veroordeelde toen het Gewest tot een vergoeding van 600.000 euro aan een onteigende bewoner plus een boete wegens schending van de mensenrechten. 

Belangenvermenging.

In de loop der jaren hebben tal van parlementairen van verschillende strekking ( Ecolo, CDH, MR, VLD, Spirit en zelfs PS ) het gebrek aan transparantie in het dossier aangeklaagd. Centraal daarin staat de onduidelijke rol van Picqué zelf, die meermaals verweten wordt zijn functie als Gewestelijk minister-president aan te wenden om gemeentelijke belangen te dienen. En dan is er het dubbelzinnige statuut van de nv Brussel-Zuid. Deze private organisatie werd opgericht in functie van dit project, en wordt in hoofdzaak met publieke middelen gefinancierd om een overheidsopdracht uit te voeren. Bij de toekenning van haar opdracht werd geen enkele norm opgelegd inzake de billijke aankoopprijs voor de af te breken panden. De nv kan wél de gemaakte winsten naar eigen goeddunken herinvesteren. 

Aan het hoofd van de nv Brussel-Zuid staat de oud-adjunct-kabinetschef van Picqué, Jacques Van Grimbergen ( sp.a ), tevens Directeur van de Gewestelijke Administratie voor Ruimtelijke Ordening en Huisvesting. De afgevaardigd bestuurder, Vincent Rongvaux, is dan weer tegelijkertijd hoofd van de Gewestelijke Grondregie. (TA)

21:59 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

22-12-07

Josafat-Schaarbeek: en bron van ergernis en liefde

De Josafatwijk in laag Schaarbeek is niet voor halfslachtigen, je houdt ervan of niet. Alleen wie hier op elk moment weer weg kan, kan zich een meer genuanceerde kijk veroorloven. Voor wie hier vastzit uit noodzaak of verknochtheid, blijft laag Schaarbeek een bron van ergernis en liefde.

De Josafatwijk dankt zijn naam aan een Brusselse edelman die in 1575  terugkwam van een pelgrimstocht en die de schoonheid van de Schaarbeekse vallei vergeleek met die van de Josafatvallei nabij Jerusalem. Die schoonheid is nu nog terug te vinden in de beek, de weiden en de bron van de Liefde die sinds 1904 in het ontwerp van het Josafatpark bewaard zijn gebleven. Het dorpje Schaarbeek is ondertussen uitgegroeid tot een drukke gemeente met eenzelfde aantal inwoners als Leuven, studenten incluis. Josafat-Schaarbeek is maar een stukje hiervan. Stel dat de wijk een vierkante kilometer groot is, dan komt ze qua inwoners overeen met Haacht.  

Op de Rogierlaan overheerst de kassei die een authentieke toets aan het straatbeeld moet geven. Minder authentiek zijn echter de auto’s die er ‘s nacht tegen honderd per uur over razen. Als verbindingsweg tussen Meiser en centrum leent de Rogierlaan zich uitstekend voor sluipverkeer. Terwijl de kasseien elk sociaal verkeer onmogelijk maken, speelt zich in de kleine straten langs de josafatstraat een levendiger tafereel af. De kinderen spelen er gewoon op straat en de mannen bespreken de politiek vanuit het deurgat. De mensen zijn zeer verscheiden, maar het zijn de Marokkanen en de Turken die met hun vlees-, vis- en groentenhandels het meest in het oog springen. In de laatste decennia hebben de goedkope handeltjes de plaats ingenomen van de voormalige chiquere handelzaken langsheen de burgerlijke Rogierlaan. De Italiaanse en Griekse delicatessenzaken en de grote chocolatier zijn weg en ook de Limburgse en West-Vlaamse patissiers hebben winstgevender oorden opgezocht. De Franse beenhouwer hield het vorig jaar voor bekeken. Het is nu wachten op de Poolse immigratie voor de terugkeer van het varkensvlees. Met hun heerlijke kebabs, pides en darmensoep, met in de zomer barbecue op straat, compenseren de Turken dat ruimschoots. Maar de verdwenen viennoiseries en vlaaien zorgen voor een groot gemis. 

Wanneer Sainte-Marie la Sagesse, de jongensschool van de nonnen in de haachtsesteenweg, ’s avonds de deuren opent, loopt de bonte toekomst van Brussel je tegemoet. Een bende hyperkinetische jongens van zeer verscheiden herkomst. Alle ouders hebben echter dezelfde eenvoudige ambities en angsten: dat de kinderen op het goede pad blijven en dat ze een betere toekomst vinden. Maar dat kan alleen als ze erin slagen om het opleidingsniveau in de buurt gevoelig op te krikken. In de buurt heeft 40% van de bewoners slechts een diploma van het lager secundair onderwijs of het beroepsonderwijs op zak. Als je dan bedenkt dat 65% van de werklozen in Brussel ten hoogste een diploma van lager secundair onderwijs heeft, geeft dat weinig vooruitzichten voor een bevolking die op de arbeidsmarkt met ernstige discriminatie te kampen heeft.

De armoede is haast tastbaar: voor de Aldi en de Albanese moskee zitten geregeld mensen geknield te bedelen. Buitengezette vuilbakken worden binnenstebuiten gekeerd op zoek naar bruikbaars. Volgens het observatorium voor gezondheid en welzijn leven heel wat buurtbewoners in armoede. Een op de vijf actieve mensen tussen 18 en 65 leeft van het leefloon of van een werkloosheids- of invaliditeitsuitkering. Het bruto mediane inkomen per aangifte is lager dan 15.000 euro. In contrast met die armoede duiken in het straatbeeld steeds meer gerenoveerde woningen op. Voor een bepaalde hoger opgeleide klasse staat het chic om in een van de prachtige herenhuizen te wonen. Die pareltjes doorstaan de tijd wonderwel. 

De samenleving daarentegen verandert hier aan een razendsnel tempo. De Turkse migranten hebben amper de tijd gehad om hun handelswijk uit te bouwen, of hier staat alweer een nieuwe generatie Polen en Bulgaren te wachten. De mensen die het gemaakt hebben, gaan in rustigere wijken wonen. Wie het geld niet heeft om te vertrekken of wie verknocht is aan Schaarbeek, blijft om deel te nemen aan een groots sociaal experiment. Een bron van ergernis en liefde. 

 Observatorium voor gezondheid en welzijn
Actiris:
www.actiris.be (voormalige BGDA)

17:09 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sarah delafortrie |  Facebook |

20-12-07

Het ergste is al geweest

Maandagavond 20h, Arenbergschouwburg Antwerpen. De immer kokette Kurt Van Eeghem verschijnt ten tonele. Reden voor de feestelijkheden: het huidige jaar nadert met rasse schreden, en daarom organiseert Radio 1 een eindejaarsshow met als inhoud een ludiek overzicht van wat België de voorbije maanden – vooral op politiek vlak – heeft getekend.

Grapjassen van dienst, of wat daarvoor moest doorgaan, waren dit jaar Bert Kruismans, Raf Coppens en Philippe Geubels.
Hugo Matthyssen en Wouter Deprez kregen dan weer de functie van doctorandus toebedeeld, een functie die erin bestond enige filosofische duiding te geven bij wat de grapjassen poneerden.

Matthyssen had het telkens weer over de reorganisatie bij Radio 1, wat hier misschien wel op zijn plaats was bij een publiek dat vooral bestond uit medewerkers van de openbare omroep, maar wat na een tijdje ook wel vervelend werd.

De ergernis bereikte echter een hoogtepunt wanneer Philippe Geubels de microfoon beroerde. De humor was ver te zoeken. Het publiek werd getrakteerd op een zoveelste uitvoering van de act van het zielige ventje met mompelend en zeurend stemmetje. Inhoud en originaliteit zijn voor Geubels duidelijk van ondergeschikt belang. Zijn enige wapen is het uitbeelden van een typetje.


Wouter Deprez blonk dan weer uit in positieve zin, onder andere dankzij gedurfde uitspraken over het rectaal inbrengen van een Blackberry in de daartoe voorziene opening bij Bart De Wever. Want, ja, de Blackberry is niet meer uit het straatbeeld weg te denken, vooral dan bij iedereen die zich politicus mag noemen. De technologische vooruitgang leidt dan weer tot minder seks, en daarom moest het publiek samen met Deprez plechtig beloven om in 2008 meer te poepen.
Hopelijk zijn er die avond niet te veel Nederlanders naar Antwerpen afgezakt.  

14:14 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sandra noben |  Facebook |

19-12-07

downtownMolenbeek

DowntownMolenbeek: spaghettibandjes taboe, boerka’s al lang niet meer.  

De nieuwe gewoonte bij sommige jonge moslima in downtownMolenbeek is het dragen van een boerka. De moslima draagt een boerka, bedekt haar volledige lichaam met niet-onthullende, lange, zwarte Arabische gewaden en draagt handschoenen. De boerka zelf komt overgewaaid vanuit het verre Saoedi-Arabië. In het Islamitische Saoedi-Arabië en de omringende Golfstaten draagt een groot deel van de vrouwen een boerka. Naast een religieus symbool is de boerka er ook een statussymbool geworden, boerka betekent ook rijk.

In downtownMolenbeek draagt de jonge moslimvrouw haar boerka omdat ze de ware Islam heeft ontdekt. In België geboren of wonend, kreeg ze de kans om te studeren en zich te ontwikkelen. Ze is niet meer ongeschoold zoals haar ouders en verdiept zich in de moeilijker Islamliteratuur. Ze wil de echte Islam beleven. Haar moeder, haar zussen en vriendinnen worden aangemaand om haar voorbeeld te volgen en ook volledig gesluierd over straat te lopen. Ze praat niet met personen die een andere opinie hebben en niet met mannen buiten haar man en haar familie om. Zo vrijwaart ze haar puurheid.

Ze leeft binnenshuis en stelt alles in het werk opdat haar man tevreden zou zijn. Het huis is kraaknet, zijzelf  tot in de puntjes verzorgd, er is geen haartje meer te vinden op haar lichaam. Ze heeft ongelofelijk veel make-up op, draagt de meest frivole kleedjes en is ook altijd vrolijk wanneer haar man naar huis komt. Wat je haar niet hoort vertellen is dat ze ook haar boerka of sluier draagt om haar man te plezieren ( lees in te spelen op de fantasieën van de man) en hem bij haar te houden. De (moslim)man in downtownMolenbeek vindt het fantastisch dat zijn vrouw haar lichaam alleen aan hem laat zien, zich volledig overgeeft aan hem en voor hem ook alle andere mannen negeert . Met uitzondering van zijn eigen broers.  Het streelt zijn ego. En zijn vrouw is altijd vrolijk.

20:25 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (3) | Tags: isabel hoornaert |  Facebook |

17-12-07

De Far West

Het metrostation De Brouckere ligt op een breuklijn. Rustig ! Er is geen reden tot paniek. De kans dat de grond er onder uw voeten zal wegzakken is tot nader order gering. De breuklijn is vooral zichtbaar ’s avonds, als de meeste pendelaars hun biezen hebben gepakt, en Brussel is overgeleverd aan zijn inwoners en een handvol toeristen. Vanuit De Brouckere, in hartje Brussel, kan je twee richtingen uit. Op het perron richting Herrmann Debroux en Stokkel staat in het algemeen de blanke medeburger. Aan de overzijde gaat het er kleurrijker aan toe. Dit is de metro richting “Far West”.

 

De “Far West” heeft een avontuurlijke reputatie. Er leven cowboys en indianen, en van tijd tot tijd liggen die met elkaar in de clinch. Zo ook in Anderlecht. Een multiculturele samenleving is niet altijd even gemakkelijk en zorgt soms voor spanningen, maar brengt tegelijkertijd een enorme rijkdom en een zekere tolerantie.

 

Een tijdje geleden kregen we een vriendin over de vloer. Ze was wat te vroeg en bracht dus snel een bezoekje aan het internetcafé naast ons. Het cadeau dat ze voor ons had meegebracht, een doosje pralines, had ze bij het buitengaan vergeten in de winkel. Toen ze terugging om het op te halen, was het verdwenen. Geen probleem. De eigenaar van het café ging eigenhandig op speurtocht en vond een jonge indiaan even verderop met het doosje pralines verstopt onder zijn T-shirt. De jonge chocoladeliefhebber had het ongeluk dat zijn vader naast hem stond tijdens de ontmaskering en kreeg pardoes een aantal ferme oorvijgen. Jawel. De bereidheid om elkaar te helpen is kenmerkend.

 

Mensen staan dicht bij elkaar. Elke wijk heeft een comité met vrijwilligers en soms zelfs een eigen webstek. Men bekijkt tezamen hoe men de wijk aangenamer kan maken. Elk jaar organiseert men een barbeque, of een ontbijt voor de hele straat. Subsidies ter versterking van het sociale weefsel zijn wat dat betreft overbodig.

 

Anderlecht staat synoniem voor diversiteit en daar moet je mee kunnen leven. Op een zondagmorgen hoor je hier eerst de klokken van de Sint-Guido kerk voor de halftien mis, en even later begint nog ergens anders een groep Afrikanen een gospel te zingen. Je hebt hier ontelbare restaurants, en winkels waar je de meest onvoorstelbare gerechten en producten kan proeven. Ook op zondag !

 

De “Far West” heeft vele verrassende oases. In de buurt van de Sint-Guido kerk ligt een van de onbekendste begijnhoven van het land en wat verder verrijst het Erasmushuis met aanpalend tuintje waar het zalig vertoeven is. Het Kanaal in Anderlecht is misschien wel een van de best bewaarde geheimen. Je kan daar prachtig wandelen langs het water dat met hoge bomen is omzoomd. De aangemeerde woonboten geven het geheel een speciaal cachet.

 

Anderlecht is een gemeente vol contrast waarvan je houdt, of die je haat. Net zoals in de echte “Far West” mag je de geruchten niet altijd geloven. Kom zelf op ontdekking!

23:48 Gepost door Student in Mijn gemeente | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

Articulatiekracht

 

 Articulatiekracht is inherent aan het journalistiek schrijven. De journalist onderscheidt zich van zijn cafévrienden net omdat zijn mening gepubliceerd of uitgezonden wordt. Iedereen kan en mag een eigen mening vormen, maar slechts die van een journalist wordt zwart op wit naar buiten gebracht. Misschien is de mening van een trouwe actualiteitsvolger wel meer gefundeerd dan die van een op hol geslagen journalist. Maar een journalist heeft nu eenmaal doorheen de jaren de macht verworven om binnen zijn domein bepaalde nuances te leggen, sommige aspecten extra uit te lichten en andere slechts zeer beknopt te vermelden. Je kan hem dit recht moeilijk verwijten. Wanneer kan er gesproken worden van misbruik van de articulatiekracht? Als de mening van de journalist te expliciet is? Als zijn opmerking niet langer objectief is? Als hij opzettelijk mensen of situaties in een negatief daglicht stelt? Of kunnen we ook van misbruik spreken als een journalist onterecht een theatervoorstelling de hemel in prijst? Laten we stellen dat er van misbruik wordt gesproken als de gevolgen van de journalistieke meningsuiting nefast zijn voor derden. In het ergste geval verliest een politicus gigantisch veel stemmen of blijven de theaterzalen leeg. Of deze gevolgen al dan niet nefast zijn, hangt uiteindelijk van de interpretatie van de lezer af. Het is de lezer die bepaalt hoeveel waarde hij aan een uitspraak van een journalist hecht en of dit zijn gedachten en gedrag zullen bepalen. Maar is de lezer nog wel kritisch genoeg om zelf accenten te leggen? Om niet zomaar de mening van mensen met ‘kennis van zaken’ over te nemen? Blijven de bioscoopzalen leeg na de slechte filmrecensies van Nic Balthazar’s Ben X? Is Yves Leterme zijn kans om premier te worden kwijtgespeeld na het Brabançonne - incident? Neen, zo’n vaart loopt het godzijdank nog niet. De gevolgen van de articulatiekracht zijn niet desastreus. Het is vooral de journalist zelf die denkt dat zijn mening belangrijk is en misschien wel hoopt dat zijn uitspraken tot iets concreets leiden. Al was het maar dat de lezer wordt aangespoord om zelfstandig een eigen mening te vormen. Wat mij recentelijk wel opvalt en enigszins ontstemt, is hoe de pers en de media bepaalde artiesten een status toekennen die niet rijmt met de realiteit en ook in de toekomst niet kan worden waar gemaakt. Toen enkele sympathieke dertigers uit Stabroek een half jaar geleden met ‘kvraagetaan’ een monsterhit scoorden, sprong de Vlaamse pers collectief op dit fenomeen. Tot in vrouwenmagazines toe werd zanger Sam Valkenborgh binnenstebuiten gekeerd. De aandacht was overweldigend, en dit voor een band die op dat moment slechts één singeltje had uitgebracht. Nu de verkoop van de plaat en van de concerttickets tegenvalt, zijn het de muziekjournalisten die zich niet hebben laten vangen door dit mediageniek fenomeen, die hun geloofwaardigheid hebben behouden. Invloedrijke personen in de media zoals Gerrit Kerremans van Studio Brussel hebben zich in Vlaanderen de macht toegeëigend een jonge muziekband ten onrechte te maken of te kraken. Vinden zij een nummer fantastisch hoor je het plots 100 keer per dag. Omgekeerd geldt dit natuurlijk ook. Niet dat de muzikanten daar zo zwaar aan tillen. Studio Brussel heeft immers reeds zo vaak foute accenten gelegd, dat de zender zijn geloofwaardigheid bij de muzikanten en muziekkenners heeft verloren. Goede muziek (of de waarheid in het algemeen) komt altijd boven drijven. Het is de pers en de media die, door zich teveel macht toe te eigenen, zichzelf soms compleet voor schut zet. (IS)  

 

Journalistiek verzacht de zeden!

Enkele weken geleden vond er een merkwaardig incident plaats tijdens de avondlijke nieuwsuitzending "Jurnal TVR" op de gelijknamige Roemeense nationale omroep.
TVR journalist Marius Zamfir merkte tot zijn ongenoegen op dat zijn redacteur Radu Gafta een aantal dingen had weggelaten uit een door Zamfir geschreven tekst. Het nieuwsitem handelde over de grootste Kerstboom van Europa die weldra op Piata Unirii in Boekarest zou te zien zijn. De redacteur had de vermelding dat de boom aan de hoofdstad geschonken werd door de Millenium bank uit het stukje geweerd.

De initiële woordenwisseling hierover ontaarde snel in een ordinaire scheldpartij waarin Gafta aangaf dat hij persoonlijk de naam van de bank had geschrapt om niet de indruk te wekken dat het hier ging om verdoken publiciteit voor de desbetreffende financiële instelling. Het conflict escaleerde nadat Zamfir Gafta een idioot had genoemd , en Gafta op zijn beurt Zamfir ervan beschuldigde steekpenningen te aanvaarden, en dat zijn artikel hiervan het bewijs was. Zamfir was nu zo over zijn kookpunt heen dat hij besloot om live en in prime time Gafta een paar rake klappen te verkopen, met een welgemikte kopstoot als kers op de taart.

Hoofdredacteur Rodica Culcer liet in een verklaring weten dat dit vertoon op de publieke televisie onacceptabel was, en dat het gebruik van geweld niet de manier was om redactionele beslissingen "aan te vechten". Radu Gafta liet zich medisch onderzoeken, en eiste disciplinaire maatregelen tegen zijn collega Zamfir. Deze laatste had ondertussen spijt van zijn gedrag, en wist te vertellen dat hij een zachtaardig karakter bezat en helemaal niet gewelddadig was. Hij wou enkel protesteren tegen elke vorm van censuur.

De disciplinaire onderzoekscommissie van TVR sanctioneerde ondertussen Marius Zamfir tot een loonsverlies van 10 % gedurende 3 maanden. De verbale provocaties van Gafta die mee aanleiding gaven voor de knokpartij werden als verzachtende omstandigheden aanvaard.

Of dit een nieuwe vorm van journalistiek entertainment wordt die ook in onze contreien navolging zal vinden is nog af te wachten. Het amusementsgehalte van het journaal zou er in ieder geval met rasse schreden op vooruit gaan.

De Vadder vs Bracke: place your bets!

 Peter Desmet

Gepost op http://mediawatchromania.blogspot.com/

11:34 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peter desmet |  Facebook |

16-12-07

Wetgeving op de bescherming van nieuwsbronnen bestaat dan toch!

Sinds 7 mei 2005 is in België een regeling in werking voor de bescherming van het bronnengeheim van journalisten. Op deze manier is het eindelijk duidelijk voor zowel de journalist als justitie waaraan men zich dient te houden.   

 

De nieuwe wetgeving bepaalt dat een journalist er niet toe kan worden gedwongen om zijn informatiebronnen bloot te geven. Een journalist kan ook niet verplicht worden om informatie of opnames vrij te geven die het mogelijk maken om zijn informanten te identificeren. Een journalist kan dus, in principe, onmogelijk beschuldigd worden van medeplichtigheid aan een crimineel feit omdat hij zijn nieuwsbronnen verzwijgt.

 

De rechter kan echter beslissen dat een journalist zijn nieuwsbronnen toch dient vrij te geven. Dat is het geval indien de informatie dient ter voorkoming van misdrijven die een ernstige bedreiging opleveren voor de fysieke integriteit van personen. De opheffing van het geheim van de nieuwsbronnen heeft in dit geval een preventief karakter; het kan dus niet worden ingeroepen bij onderzoeken die reeds aan de gang zijn. De opheffing van het geheim van de nieuwsbronnen is dan nog alleen maar mogelijk indien de gevraagde informatie van cruciaal belang is voor het voorkomen van het misdrijf en op geen enkele andere manier kan worden verkregen.

 

In maart 2007 deed de wetgever er nog een schepje bovenop: de overheid mag geen onderzoek voeren naar de bronnen van een journalistiek stuk, tenzij, ook hier weer, de fysieke integriteit van personen in gevaar is.

 

Het toepassingsgebied van deze relatief nieuwe wetgeving is ruim en werd in 2006 nog verder uitgebreid onder invloed van het Arbitragehof. Voortaan is de wetgeving van toepassing op iedereen die “regelmatig een rechtstreekse bijdrage levert tot het verzamelen, redigeren, produceren of verspreiden van informatie voor het publiek via een medium”. Hieronder vallen ook “bloggers”. Zelfs redactiemedewerkers, zoals secretaressen, zijn beschermd door de wetgeving op de geheimhouding van de nieuwsbronnen.

 

De mogelijkheid om nieuwsbronnen geheim te houden, onderlijnt het belang van de journalistiek als waakhond van onze democratie. Het geeft bovendien meer rechtszekerheid aan een journalist die werkt aan een ophefmakend stuk. Tegelijkertijd dient men te vermijden dat men zou afglijden in journalistiek gebaseerd op onbetrouwbare bronnen. Het is de plicht van een journalist om zijn bronnen te blijven verifiëren en om enkel ‘waarheden’ de wereld in te sturen. De wetgeving op de geheimhouding van de nieuwsbronnen mag dus zeker geen vrijgeleide worden tot ‘gratuite’ en onbetrouwbare journalistiek. Ethiek is belangrijker dan ooit.

22:44 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

Stijgende prijzen door EU beleid inzake hernieuwbare energiebronnen

Tegen 2020 moet 20% van de totale energieconsumptie binnen de Europese Unie afkomstig zijn van hernieuwbare energiebronnen, zoals wind, zon, waterkracht en biomassa. Dit cijfer is ronduit indrukwekkend en getuigt van ambitie. Maar, het gevaar is reëel dat de Unie zich blindstaart op haar eigen doelstelling. Een kortzichtig beleid zal de prijs van onder andere hout nog verder de hoogte injagen.  

 

Om het aandeel van hernieuwbare energiebronnen te verhogen, ziet de Unie heil in het promoten van biomassa. De term “biomassa” verwijst naar organische producten zoals graan, koolzaad, of hout waaruit men energie kan halen. De eenvoudigste manier daarvoor is het verbranden van biomassa. Grootmoeders houtkachel is een schoolvoorbeeld van hoe op deze manier energie kan gewonnen worden. De nieuwste generatie kachels werken tegenwoordig evenwel op “pellets”, kleine korreltjes die homogeen zijn samengesteld uit verschillende types biomassa. In verschillende landen geeft de overheid subsidies voor het opzetten van activiteiten om pellets te fabriceren. Zakenmensen zoals Laurent Minguet, in 2004 door Trends verkozen als manager van het jaar, hebben het intussen begrepen. Gesubsidieerde pelletinstallaties rijzen als paddestoelen uit de grond.

 

Biomassa is dus een codewoord voor alledaagse producten zoals graan en hout die nu al een cruciale rol spelen in ons dagelijks leven. De energiepolitiek van de Europese Unie en de subsidies van de lidstaten zullen de vraag naar “biomassa” verder de hoogte in jagen. Het gevolg laat zich al raden: de prijs van “alledaagse” producten zal verder toenemen. Vooral inzake de beschikbaarheid van hout laten de tekorten zich nu reeds voelen. De oplossing ligt dan ook voor de hand: trek middelen uit om meer hout te mobiliseren met respect voor een duurzaam bosbeheer.

19:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bert d hooghe |  Facebook |

13-12-07

“To blog” or “not to blog”

De keuze tussen “to blog” or “not to blog” is snel gemaakt. “To blog” dan maar; alleen al omdat elke beginnende journalist die zich ietwat serieus neemt, gevoelig moet zijn voor veranderingen in het medialandschap. Het Internet wint nu eenmaal aan invloed en bloggen is nu eenmaal een nieuw communicatiemedium. Zelf bezoek ik zelden blogs en als ik ernaartoe surf, zijn dat meestal blogs van vrienden die hun gebeurtenissen in het buitenland uitvoerig becommentariëren. Voor serieuzere berichtgeving lees ik liever een krant of surf ik naar de homepagina van een krant of tijdschrift. Daar is de kans nog altijd groter dat ik kwalitatieve informatie voorgeschoteld krijg. Kranten en tijdschriften hebben nog steeds redacties die instaan voor de kwaliteitsbewaking en bovendien is een journalist toch in het algemeen gebonden aan een aantal journalistieke grondbeginselen als het checken van informatie en diepgaand feitenonderzoek.  Blogs zijn over het algemeen geschreven door burgers die deze grondbeginselen niet kennen en/of respecteren en die vooral hun ei kwijt willen. Op zich niets verkeerd, ware het niet dat hun mening niet altijd strookt met de werkelijkheid maar er toch vaak voor doorgaat. Zeker wanneer ze te lezen staat op blogs van bekende en invloedrijke figuren. Waar de media vroeger over de burger en zijn omgeving schreef, bestaat het gevaar dat de burger nu zelf het mediagebeuren bepaalt en dat is geen geruststellende gedachte. Alleen daarom al een reden voor journalisten om te gaan bloggen.  

Een ander, minder idealistisch argument, is de schaarste op de arbeidsmarkt. De bestaande concurrentie van freelance journalisten is groot en de ervaring leert me dat horden pas afgestudeerde communicatie- of politieke wetenschappers elk jaar op de arbeidsmarkt komen en strijden om die dunbezaaide jobs in de communicatiesector.

 

Aan de beginnende journalist dus om om niche van de kwaliteitsvolle blogs op te vullen en zich te laten opmerken door een geldschieter. Een andere mogelijke succesfactor is tijd. Vraag is wie het kan volhouden om elke dag een kwalitatiefvol stukje te brengen dat voldoende interessante elementen aanbiedt om lezers te blijven lokken. De enige manier om mezelf te motiveren om een blog op te starten, is een onderwerp kiezen waar ik enigsinds mee vertrouwd ben en waar voldoende over te schrijven valt. Laten we dan hopen dat Google mijn blog bij de eerste twintig zoekresultaten over mijn onderwerp aangeeft.

AVS

17:51 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rome,

Het komt mij voor dat de aanklacht van Michaël Zeeman over de vrees van de nakende teloorgang van de democratie niet geheel ongegrond is. In een opiniestuk in de Volkskrant verwijst Zeeman in eerste instantie naar Beppe Grillo, een Italiaanse komiek die de corruptheid en de verloedering van de Italiaanse politiek aanklaagt. Op zich geen probleem, ware het niet dat peilingen aantonen dat als er nu verkiezingen worden gehouden in Italië, de helft van alle Italianen zouden overwegen om op de cabaretier te stemmen. De ironie wil dat net dat hele beweging rond Grillo in wezen een reactie is op de personalisering van de Italiaanse politiek: Berlusconi versus Prodi. Rechts versus links, maar met een belangrijke gemeenschappelijke deler. Als “stem van het volk” heeft Grillo gevaarlijk veel weg van een populist. Idealiter is er in de democratie een vertegenwoordiging van verschillende politieke partijen met een uiteenlopend gedachtegoed. In Italië wringt daar net het schoentje: er is geen degelijke vertegenwoordiging van links en rechts. Wat Italië en zijn populaire komiek ons leren, is dat bij een gebrek aan democratie het populisme hoogtij viert. De vraag blijft natuurlijk of men het populisme met het populisme kan bestrijden. Uitgerekend vandaag laat Frederik De Swaef (UGent) ons weten dat alle politieke partijen een nieuw blik Bekende Vlamingen (BV’s) opentrekken bij de verkiezingen. Grote overwinnaar is hierbij Jean-Marie Dedecker met zijn pas opgerichte “Lijst Dedecker”. Dedecker doet een beetje denken aan de hype rond Jean-Pierre Van Rossem zoveel jaar geleden; alleen speelt hij het politieke spel net iets slimmer. Het valt niet te ontkennen dat Dedecker uit dezelfde vijver als die van Grillo vist. Hij vertegenwoordigt immers op wonderbaarlijke wijze “de stem van het volk” door het “gezond verstand” van zijn Lijst in de verf te zetten. Collectief gezond verstand is inderdaad mooi meegenomen; alleen jammer dat er op zijn website weinig te lezen valt als je de link “de partij” aanklikt. De site staat anders wel vol met fragmenten uit talkshows en radio-interviews die de Bekende Vlaming onlangs gegeven heeft. Verder kan je ook nog lezen dat Jean-Marie twee weken geleden als eerste het ontslag heeft geëist van Vlaams minister van economie Fientje Moerman. Vandaag raakt bekend dat de minister haar ontslag heeft aangeboden. 
 Is dit de invloed van (Lijst) Dedecker? Moeilijk te beweren, maar duidelijk is dat hij handig inspeelt op de negatieve gevoelens van een steeds groter wordende groep van de bevolking. Het mooiste voorbeeld is dat hij de “wanpraktijken’ op het kabinet van Moerman vergelijkt met deze in Charleroi. Over negatieve gevoelens gesproken. Hij vindt trouwens ook dat de 200.000 euro, die het omstreden contract van Moerman gekost heeft, integraal aan de belastingbetaler moet terugbetaald worden. Heeft men nog meer bewijzen nodig om aan te tonen dat ook bij ons een groeiend individualisme waar te nemen is? Ik durf niet beweren dat de volksprotesten in België even luid zullen klinken als die in Italië maar ik geloof dat er ten minste twee grote redenen zijn om dit groeiend populisme in ons land te verklaren. Een eerste is de verschuiving van de oorspronkelijke linkse en rechtse partijen in ons land naar het centrum. Een tweede is de veel te grote rol van de media in de creatie van populistische figuren. Opiniepeilingen schrijven al deels de verkiezingsprogramma’s voor en talloze debatten bepalen of je staat of valt als politieke partij. De wil van de media mag niet de wet worden. Misschien loopt het wel allemaal zo’n vaart niet, maar een opmerking van Frederik De Swaef deed me toch even de wenkbrauwen fronsen. Hij stuurde erop aan dat de meeste BV’s die het ‘goed’ doen in de politiek, hoog opgeleid en erg geëngageerd zijn. Een goede opleiding genoten hebben en geëngageerd zijn, vind ik nog geen garantie voor het nemen van verstandige beslissingen. Over gezond verstand gesproken.

 AVS

17:49 Gepost door Student in Zeeman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Langstaartje

Het staat vast dat “Long Tail” deels voortkomt uit de zoektocht van de Westerse maatschappij naar diversiteit en een identiteit. Langstaartje is dan ook niet echt een uitvinding maar een ‘benoeming’ van een fenomeen dat al een tijdje aan de gang is. In essentie komt het erop neer dat vele kleintjes een groot maken en dat zij een groter marktaandeel kunnen bemachtigen dan de marktleider, zolang het distributiekanaal maar groot genoeg is. Viva Anders(e)(z)(ij)n.  De officiële “uitvinder” van “Long Tail” beschrijft het web als een plaats waar talent en publiek elkaar ontdekken; zonder tussenkomst van machtige distributiemaatschappijen. Dat het web een effectieve springplank kan zijn voor onbekend talent is inderdaad waarschijnlijk. Als jonge (Vlaamse) journalist met een flinke portie ambitie en een minstens even grote portie volharding en commerciële flair is het dan ook de moeite waard zich op die manier kenbaar te maken en te profileren. Ook GarageTV lijkt goed op weg te zijn, al is dat toch wat de spotjes ons willen doen geloven.  We kunnen ons hierbij afvragen of “Long Tail” niet eerder een hoopvolle kopie is van de “American dream”. Diversiteit en nichevorming in het medialandschap in Vlaanderen kan pas in beperkte mate aanslaan, daarvoor heeft de afzetmarkt te weinig economische waarde. Bovendien vormen uitzendingen op radio en TV nog altijd een belangrijk gespreksonderwerp en creëren ze een bepaald samenhorigheidsgevoel. Hoeveel lunchpauzes er al niet met de collega’s doorgebracht worden over nostalgische (kinder)programma’s, schandalen in realityseries of stunts van een mediagenieke radioheld. De spotjes van Garage TV worden trouwens ook ingesproken door bekende gezichten als Stany en Andrea. Hoe niche en apart is GarageTV dan nog wel? Toch is er een dringende vraag naar durvers en creatievelingen om de nichemarkten in te vullen, al is het maar om de heersende machten te verschuiven en de kaarten opnieuw te verdelen. In elk geval is er hoop op meer kwalitatieve informatieverstrekking. Professionele schrijvers die die zich specialiseren, schrijven vaak meer gefundamenteerde artikels dat het “awareness gehalte” van de lezer gevoelig kan doen verhogen. En kanttekeningen mogen er best wel eens gemaakt worden; daar wordt een democratische samenleving alleen maar beter van.AVS

17:46 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-07

Het zijn net mensen

Het zijn net mensen

 

De NS Publieksprijs voor het Nederlandse Boek 2007 is toegekend aan Joris Luyendijk voor zijn boek Het zijn net mensen. Vijf jaar lang was Joris Luyendijk correspondent voor het Midden Oosten.  Hij werkte ondermeer voor de Volkskrant, het NRC Handelsblad en het NOS journaal. Hij sprak met terroristen, met taxichauffeurs, professoren, slachtoffers en daders en hun familie. In zijn  boek Het zijn net mensen schrijft Luyendijk over zijn ervaringen en frustraties als mens en als journalist in de Arabische wereld. Hij legt ons met enige zelfspot uit hoe nieuws uit het Midden Oosten tot stand komt en hoe vertekend de beelden die wij in onze huiskamer te zien krijgen, wel zijn. Hij beschrijft hoe moeilijk het is om in een Arabisch land, de meeste Arabische landen zijn nog steeds dictaturen, “objectieve“ feiten te verzamelen.  “Correcte” informatie verkrijgen en iemand zijn mening (als deze al een juiste mening kan vormen) te weten komen, lijkt onmogelijk. Hij toont aan dat beeldvorming onderworpen is aan vervorming, manipulatie en partijdigheid. Ook hier geldt de bekende wet van de sterkste (lees rijkste). Luyendijk laat ons eveneens binnenkijken in het alledaagse Arabische leven en meegenieten van de zelfspot in het Midden-Oosten: “een Russische, Amerikaanse en een Syrische geheim agent doen een wedstrijdje konijnen vangen. De Rus rent het bos in en komt na achttien minuten terug met een konijn.Dan mag de Amerikaan die het in zestien minuten doet. Als laatste moet de Syriër.Een kwartier gaat voorbij, een halfuur, een uur… uiteindelijk treffen de Rus en de Amerikaan, de Syriër aan onder een boom, waar hij een haas aan het martelen is:’Geef toe dat je een konijn bent!’( pag.38)

Volgens de Volkskrant is Het zijn net mensen een ontnuchterend boek over de journalistieke zeden.Joris Luyendijk schreef eerder het boek “Egypte-Een goede man slaat soms zijn vrouw”, over zijn ervaringen als westerling in het alledaagse Egypte en over zijn vrienden aan de universiteit van Cairo: Muhammed de Feminist, Ali de Piekeraar en Fundamentalist Imad. In 2002 ontving hij het Gouden Pennetje, een prijs voor beginnende journalisten die in de kijker lopen.Op Youtube vind je een kort fragmentje met Luyendijk, waarin hij vraagt om realistischer naar het nieuws te kijken, Luyendijk: nieuws is vervormd, gefilterd en gemanipuleerd.

Isabel Hoornaert.

   

Vrijwilligers rapen zwerfvuil

MERCHTEM – “De Merchtemse straten liggen er vuil bij”, vindt uitbaatster van café Karrewiel Diane Van den Wyngaerde. Daarom startte ze begin dit jaar in samenwerking met de gemeente een zwerfvuilactie. Elke maand zetten tientallen vrijwilligers zich in om de straten proper te houden.

“Tegenwoordig kent iedereen zijn rechten, maar de plichten worden vaak vergeten. Er wordt veel te snel afval weggesmeten omdat er geen vuilbak in de buurt staat of omdat men verwacht dat de gemeente de straten wel komt kuisen. Dat is fout”, klinkt Van den Wyngaerde overtuigd.

Om de vervuiling van de wegen tegen te gaan, ronselde ze tientallen vrijwilligers die maandelijks de handen uit de mouwen steken. Elk van hen krijgt een straat toegewezen waar zij het zwerfvuil oprapen. De gemeente levert hiervoor speciale witte zakken en zij zorgen ook voor een verzekering voor de deelnemers. De zwerfvuilzakken worden dan samen met het gewone huisvuil opgehaald.

De actie begon met drieënveertig vrijwilliger, maar na elf maanden is dat aantal al opgelopen tot zo’n honderdtal gegadigden die regelmatig op stap gaan. Daarenboven helpen ook enkele scholen en verenigingen mee zoals de KWB, KAV en KAJ van Peizegem. “We zien dat het zwerfvuil in de meeste straten sterk is verminderd”, zegt Van den Wyngaerde trots. "Als iedereen zijn deel doet, houden we tweederde van alle straten proper. In het centrum van Merchtem worden bijna alle straten gedaan behalve de Burchtlaan, de Oudstrijdersstraat, en een deel van Breestraeten.”

“We hopen dat onze actie sensibiliserend werkt. Je zal minder snel vuil op straat gooien als je weet dat je buur het gaat oprapen”, redeneert ze. “Het zou een groot succes zijn moest dit soort acties niet meer nodig zijn.” 

Mensen die zich willen inzetten om zwerfvuil op te halen, mogen contact opnemen met Diane Van den Wyngaerde op het nummer 052/37 20 38 of via de gemeente bij Brigitte Van Gucht op 052/38 11 98.

17:49 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bart de prins |  Facebook |

Dagen Zonder Lief

Sinds enkele dagen ligt de DVD van ‘Dagen Zonder Lief’ van Felix Van Groeningen in de rekken te wachten om ontleend te worden en zowaar repte ik me naar de dichtstbijzijnde videotheek.  Niet omdat de beats of love in het langspeeldebuut ‘Steve + Sky’ mij in dusdanige mate konden boeien, integendeel. Maar omdat de film toch een heuse vernieuwing was binnen de Vlaamse filmindustrie, duwde ik zijn opvolger vol ongeduld in de daarvoor voorziene speler. Lasgo weerklonk al vlug loeihard door de boxen en ik hoopte stilletjes dat dit geen voorbode van de film zou zijn. Zwarte Kelly (die occasioneel blond is), blonde Kelly (die voor de verwarring blond is gebleven), Kurt, Frederic en Nick vormden ooit een groep onafscheidelijke vrienden. Na een onverwachte thuiskomst van zwarte Kelly na drie jaar NY worden de vrienden plots herenigd. In tussentijd is Kurt de breuk met zwarte Kelly te boven gekomen en is deze met blonde Kelly getrouwd. Frederic staat op het punt zijn vertrouwde Sint-Niklaas in te ruilen om samen met zijn burgerlijk liefje naar Brussel te trekken. Nick, die is wel een losbol gebleven. Samen proberen ze de tijd van toen te herbeleven door samen te drinken, uitgebreid te knuffelen en naarstig te feesten. Maar de zelfmoord van hun zesde kompaan zorgt voor een wrange nasmaak waardoor alles net dat tikkeltje anders is dan toen. Met ‘Dagen Zonder Lief’ blikt de regisseur terug op een tijd waarvan iedereen denkt en hoopt dat er nooit een eind aan komt. Deze van onvoorwaardelijke vriendschappen, onbezonnen feesten, oprecht geluk, prille liefdes, grenzeloze dromen en schijnbaar onoplosbare problemen. Maar de tijd is geen ster die stille bleef staan en dat besef zorgt enerzijds voor harde confrontaties tussen de vrienden onderling, anderzijds vormt ook de zelfconfrontatie een geduchte tegenstander. Van Groeningen slaagde erin dit op een prachtige wijze in beeld te brengen zonder ooit de grens der sentimentaliteit te overschrijden.  Of zoals Kurt het zou stellen, ik zag het niet graag.    

15:30 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elke van den daele |  Facebook |

Nic Balthazar vs. DKO

Vandaag vond in het Hendrik Consciencegebouw in Brussel het symposium ‘Deeltijds Kunstonderwijs en Amateurkunsten’ plaats. Wat ons aanvankelijk een zeer duffe bedoening leek, kreeg ergens halverwege toch nog een scherpe inslag.

Het programma van de voormiddag bestond naast een uiteenzetting over de verschillende actoren in het veld uit een bijdrage van Nic Balthazar. Balthazar geboren en getogen in de amateurkunsten kreeg van de organisatie de kans zijn verhaal te doen onder de noemer ‘inspirerende situatieschets’. Hij miste echter het doel en opende een frontale aanval op het deeltijds kunstonderwijs. Gesterkt door zijn eigen ervaring en die van zijn twee kinderen vertelde hij gepassioneerd over de naar mottenballen ruikende lokalen, de verzuurde muziekleraren, én vooral over het competitieve karakter van deze academies en bijgevolg het gebrek aan plezier. Van op de achterste rij kon ik zien hoe enkele mannen in pak ongemakkelijk over hun stoel begonnen te schuifelen en uiteindelijk verontwaardigd de zaal verlieten. Balthazar wist niet wat hem overkwam. Met andere woorden: hij was zich echt niet bewust van de starheid die nog steeds heerst in de klassieke academie’s voor muziek, woord en dans. Maar ook de organiserende instanties van dit symposium waren zich niet bewust van de vernieuwende ideeën van Balthazar. Alhoewel zijn ideeën niet zo revolutionair zijn, klinken ze wel zo in de oren van directeurs, leraars en medewerkers van de academies.

 

Nic Balthazar is een kind van het jeugdtheater ‘de Kopergietery’. In de Kopergietery komt alles vanuit het kind zelf. Er wordt niet opgelegd, enkel aangereikt. Hoe een kind beweegt, danst of zingt maakt niet uit. Als het maar authentiek is. En ook al zijn deze ideeën in het jeugdtheater of muzische vorming al tientallen jaren niet meer wereldschokkend; de academies in Vlaanderen opereren nog even streng en schools als vijftig jaar geleden.

 

Voor de meer gematigde deelnemers aan het symposium zorgde deze clash voor een welkome opkikker. Behoudsgezind en vernieuwend stonden weer eens lijnrecht tegenover elkaar. Met dank aan Nic Balthazar voor het uitlokken van deze discussie. Over interculturaliteit en toegankelijkheid voor kansarmen werd echter met geen woord gerept. De vraag naar de bevordering van de cultuurparticipatie door het Deeltijds Kunstonderwijs en de Amateurkunsten stond nochtans genoteerd in de agenda. Qua elitarisme moeten beide kampen blijkbaar niet onder doen voor elkaar….

  Ilse Schoonackers

12:08 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ilse schoonackers |  Facebook |

Een stille dood

Een variant van de Mexicaanse taal Zoque uit de deelstaat Tabasco zal spoedig uitsterven omdat de laatste twee sprekers ervan niet meer met elkaar willen praten. Hoewel ze broers zijn, is er maar weinig hoop. Ze zijn bejaard en blijkbaar koppig genoeg om in hun ruzie te volharden. Zelfs een verzoening zou in feite niet meer betekenen dan uitstel van executie voor de lokale variant van het Zoque.

 

In Mexico lopen nog een twintigtal andere Indiaanse talen op hun laatste benen, omdat alleen kleine en vaak oudere groepen mensen de talen nog kennen. De laatste decennia stierven over heel Latijns-Amerika al tientallen talen een stille dood. Die situatie komt ook voor in andere streken op aarde. Volgens de werelderfgoedorganisatie Unesco haalt zelfs tot veertig procent van de talen in de wereld het einde van deze eeuw niet. Van de naar schatting zes- à zevenduizend talen zijn dat er dus tussen tweeduizend vierhonderd en tweeduizend achthonderd. Ongeveer vijfennegentig procent van de talen wordt gesproken door amper een paar procent van de wereldbevolking in het totaal. Dat zegt genoeg.

 

En met elke taal die verdwijnt, gaat een cultuur verloren. Weliswaar loopt de bloedlijn van de oorspronkelijke taalgebruikers verder, maar de jongere generaties hebben zich aangepast aan aan een nieuwe samenleving. Ze hebben zich een nieuwe taal en een nieuwe cultuur eigengemaakt door verhuizing naar de steden om economische redenen, vanwege het belang van slechts enkele wereldtalen of onder invloed van de westerse beschaving. Zelfs onder druk van overheden. Culturele aanpassingen betekenen niet noodzakelijk een achteruitgang voor de betrokken bevolkingsgroepen, vaak is het tegendeel waar. Zonder aanpassingsvermogen kan er niets nieuws ontstaan. Toch leeft de overtuiging dat hele culturen niet mogen worden weggespoeld door de woeste golven van de geschiedenis. Over de hele wereld bestaan namelijk initiatieven om uitstervende talen op te tekenen of om talen nieuw leven in te blazen, van stemopnamen maken van bejaarden in Mexico tot het Gaelic invoeren als officiële taal in Ierland.

 

Alle doemdenkers ten spijt, met meer dan twintig miljoen sprekers ziet de toekomst van het Nederlands er voorlopig nog goed uit. Hoe het Nederlands op de korte termijn zal evolueren, dat is nu de vraag.

01:42 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (1) | Tags: robby swiggers |  Facebook |

10-12-07

Antwerp: the place2be:

 

 

Hasselt,- Juni 2000: Het was de periode dat duizenden jongeren een studiekeuze mochten maken. In het millennium jaar was ik er dus bij. Meer dan twee derde van mijn klas vertrok naar Leuven. Maar ik wilde meer dan alleen een studentikoze stad. Naast studeren wilde ook mensen leren kennen van andere culturen, religies, ras… Graag wilde ik mezelf ook culinair verwennen dan alleen maar fastfood, cultuur en architectuur ontdekken, cinema, theater en muziek. Het mocht multicultureel zijn maar zeker geen onveiligheidsgevoel veroorzaken. En waar vind je dit alles? U raadde het al: "Metropool Antwerpen."

Nog geen dag heb ik spijt gehad dat ik 7 jaren geleden van Limburg naar Antwerpen trok. Want naast studeren heb ik er veel meer gedaan: mijn eerste lief, het eerste herexamen, de eerste kater… Kan ook bijna niet anders want Antwerpen heeft alles in petto wat men van een stad verwacht: hartverwarmend en ongekunsteld, maar ook levendig en kosmopolitisch; een stad om in te wonen en gezegend met oogstrelende architectuur, chique winkels, imposante monumenten, jazzy clubs, bezielde kunstwerken, cafés waar het bier rijkelijk vloeit, en restaurants waar je van de heerlijkste Belgische en multiculturele gerechten kunt genieten. Antwerpen , thuisstad van de Vlaamse barokschilder Rubens; niet alleen rijk aan markante musea, pittoreske galerijen, gebeeldhouwde straten en architecturale parels, maar ook doorweven met verkwikkend groen en rustgevende plekjes. Cultuur, geschiedenis, een bruisend nachtleven en winkels van wereldklasse liggen binnen handbereik, want de stad is via de lucht, het spoor, de weg en zelfs het water gemakkelijk te bereiken.

Vooral de mentaliteit van de Antwerpenaren beviel me meteen: recht voor de raap, chauvinistisch, erg communicatief. Eén van hun vele leuzen : "denken moet je kunnen, dromen moet je durven." Dromen dat doen ze zeker. Want mocht leterme niet slagen in zijn opdracht om een nieuwe regering te vormen dan staat Antwerpen als eerste klaar om hoofdstad van Vlaanderen te worden.

Nu ik in Brussel werk kom ik s’avonds graag thuis in "mijn" Antwerpen. Het voelt vertrouwd aan om het vernieuwde stationsgebouw van Antwerpen binnen te rijden, me via de Leien naar huis te begeven om nadien s’avonds een frisse pint te pakken op de Groenplaats.

En ook al ben ik in Parijs, Londen en Berlijn geweest, geen enkele stad heeft de sfeer van Antwerpen. Kortom: Antwerpen , een wereldstad in zakformaat!

Bron: www.antwerpen.be

23:21 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

Geluk zit in een klein doosje

De eindejaarsfeesten komen eraan. Tijd om de gepaste geschenkjes te kiezen voor vrienden, familie en kennissen. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Een oplossing hiervoor is de  belevenisbon.  Deze bon verpakt, volgens de reclame, het ” mooie leven”  in stijlvolle themadoosjes. In elk doosje ontdekt de gelukkige ontvanger een origineel waaierboekje en een cadeaubon. Het waaierboekje stelt ‘letterlijk’ de brede waaier aan belevenissen voor waaruit de ontvanger een keuze kan maken. Hoe die ervaring eruitziet kiest de gelukkige zelf.

 Het concept werd  in mei 2000 opgestart door Marc Verhagen en Bruno Spaas. Zij lanceerden in België een website onder de naam “Weekenddesk” waarop je allerlei dag- en weekendarrangementen online kunt boeken . Weekenddesk is actief in de Benelux, Spanje Denemarken, Zweden , Duitsland en Frankrijk. Alles verloopt online : zoeken, selecteren, raadplegen van beschikbaarheid, reserveren en ontvangen van gegevens om in te checken. Later kwam in 2001 “de belevenisbon” op de markt. Op zes jaar tijd steeg de omzet in België en Nederland van 0 naar 32 miljoen euro.  In de zomer van 2006 kregen de belevenisbonnen met ’ Bongo’  een eigen merknaam. Bongo richt zich zowel tot particulieren als bedrijven. Het aanbod kan door bedrijven aangewend worden om werknemers, verkopers of dealers te motiveren, klantentrouw te verhogen en om promo-acties op te zetten.*

Een greep uit het aanbod  is  “Ontbijt in stijl”, de lekkerste start van de dag  geeft recht op een luxe-ontbijt voor twee in de lekkerste ontbijtadresjes van het land en“Bar en Bubbles”, geeft recht op  een koel gereserveerde fles champagne in de leukste bars en Grand Cafés in België. “Verwenweekend”, “Charmeweekend” en “Tijd voor twee” geven een ideale aanleiding om even te onthaasten.   “Droomdag” overtref alle verwachtingen voor slechts  480 euro. Deze box  spreekt tot de verbeelding met als omschrijving: ‘ het mooiste van het leven in een doosje waaronder picknick per helikopter of stretchlimousine’. Stuk voor stuk zijn het  geschenkjes met een hapklare portie avontuur. Het  recept is vergelijkbaar met de kant- en- klaar maaltijden in de supermarkt, je hoeft ze enkel nog op te warmen, de ingrediënten zijn al voorgekookt. Spijtig  genoeg verkopen ze geen doosjes “Liefde van uw leven”,  deze zouden onbetaalbaar zijn!

 Onder het moto  “boek een belevenis voor jezelf”geef  ik mezelf de  belevenisbon  “Beauty” cadeau en hou ik  jullie op de hoogte van mijn ervaringen …  

*bron      http://www.weekendesk.be/bongo/be/press.jsp?lang=nl&country=be

21:00 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: clara van gompel |  Facebook |

Stank maakt depressief!

Stel: je woont in de buurt van een fabriek.
En rond deze fabriek hangt voortdurend de geur van rotte eieren. 
Zo’n rotte eiergeur is, voor de meeste mensen toch, een  zéér onaangename geur.
Als je nu dag in dag uit in zo’n geur moet leven, zonder dat je er iets aan kan doen dan....wordt je depressief.
Oh ja? Ja, omdat je in een situatie zit die je afschuwelijk vindt en waaraan je helemaal niets kan doen.
Daardoor voelt je je hulpeloos, apathisch en uiteindelijk word je depressief.

Triestig hé?!
Deze bevinding komt niet uit mijn koker wel uit die van Prof. Henk Aarts.
Dat is een geurpsycholoog aan de universiteit van Utrecht. En zoals je al kon raden doet hij onderzoek naar het effect van geuren op gedrag.
Wat blijkt nu? We associëren sommige geuren met een bepaald gedrag.
Bijvoorbeeld een citroengeur associëren we met schoonmaken.
Onaangename geuren hebben dan weer een negatief effect op je gedrag.
Stank maakt agressief: je wilt verhuizen!
Als je echter geen kant uit kunt.... dan kan je er depressief van worden.
Maar wat met aangename geuren? Stel dat je nu bijvoorbeeld woont in de buurt van een chocoladefabriek! Mmm....Ook dat is niet ideaal volgens geurpsycholoog Henk Aarts.
‘Als je bijvoorbeeld in een zoete geur leeft, heb je voortdurend de neiging tot snoepen.
Dat leidt niet tot depressie, wel tot overgewicht’.
Oei, en dat is dus ook al niet goed! Of wel?

(bron: De Standaard – zaterdag 8, zondag 9 december – Vlaanderen stinkt)

18:43 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

De media krijgt een “lang staartje”

YouTube wordt de reddende engel van de opstandige monniken in Birma! Dat ontdekten we toch tijdens de laatste les journalist te Syntra Brussel. Want via YouTube kunnen zij zonder problemen filmpjes van hun protestmarsen tonen aan de hele wereld. Geen dictator of IT beheerder kan hun dit beletten. Dit omdat YouTube een “open acces” heeft. Leve dus YouTube en de andere nieuwe media!Maar tijdens dezelfde les hadden we het ook over een ander effect van de nieuwe media: de “Long Tail”. Gaan “Long Tailers” binnenkort de markt veroveren? En sterker nog: sommige actoren van de klassieke media naar het museum verwijzen?Onze professor probeerde ons hiervan te overtuigen.Maar wat betekent nu precies “Long Tail”? Het is een effect dat wordt uitgelokt door media die enkel een specifiek publiek wil aanspreken. In Frankrijk heeft men nu bijvoorbeeld al een zender die de hele dag lang paardekoersen aanbiedt. Met andere woorden: deze zender richt zich enkel en alleen tot liefhebbers van paardenkoersen. Als er daarnaast ook zenders komen voor zeilbootliefhebbers, hengelaars en horoscoopfanaten dan krijgt men een lange staart van aanbieders die elk een select publiek aanspreekt.
Of al deze nichezenders succes zullen hebben, dat valt te betwijfelen. Zenders die zich richten tot vrouwen van 25 tot 30 jaar zullen zeker succes hebben. Want de tampon- en cosmeticafabrikanten zullen zich verdringen voor hun deur en smeken om aub hun reclame uit te zenden. Maar een zender die zich enkel tot vliegvissers richt? De vraag is natuurlijk of deze vissers hun hengel zullen laten liggen om naar hengelsportprogramma’s te kijken. Maar misschien zullen ze wel hengelinformatie opzoeken via Internet. Het Long Tail verhaal zal daarom waarschijnlijk meer succes hebben via Internet. Informatie verspreiden via Internet is namelijk goedkoop en vrij gemakkelijk. Kijk bijvoorbeeld maar naar YouTube.
Via de traditionele kanalen zoals televisie en radio zullen vooral nichetelevisie die reclamemagneten zijn, succes hebben. Denk maar aan de tamponfabrikant of, wie weet, de platenmaatschappij van Madonna.
Want de mainstream televisie zoals VRT of VTM zal ook in de toekomst blijven bestaan. Lichtelijk aangepast maar toch nog altijd mainstream. Want er zullen altijd heel veel mensen zijn die de perikelen van Simonneke en Frank in “Thuis” spannend en interessant blijven vinden.


18:35 Gepost door Student in Een lang staartje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

Ontstekingsremmer Prexigel 100 mg tijdelijk van de markt

Het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten (FAGG) heeft besloten om de vergunning van de ontstekingsremmer Prexigel 100mg van de firma Novartis Pharma, in het belang van de volksgezondheid op te schorten. Het geneesmiddel werd in verband gebracht met ernstige gevallen van beschadiging aan de lever.  Prexigel 100mg is sinds juli 2007 in België beschikbaar en wordt vooral gebruikt bij de behandeling van artrose van de heup en de knie. Het geneesmiddel is in ons land enkel op voorschrift verkrijgbaar en bevat lumiracoxib als werkzaam bestanddeel. In België werd op basis van lumiracoxib een vergunning aan Prexigem 100 mg en Stellige 100 mg toegestaan. Tot nu toe is in België enkel Prexigel 100 mg op de markt gebracht. Op 10 augustus 2007 hebben de Australische geneesmiddelenautoriteiten lumiracobix uit de handel gehaald naar aanleiding van acht meldingen van ernstige leveraandoeningen waarvan er twee een transplantatie vereisten en twee de dood tot gevolg hadden.  Als gevolg hiervan heeft het EMEA, de overkoepelende Europese geneesmiddelenautoriteit, een aantal nieuwe veiligheidsmaatregelen voor lumiracoxib goedgekeurd. Dit gaat om zowel voor, tijdens en na de behandeling van het geneesmiddel, de leverfunctie nauw op te volgen, de dosis van 100mg/per dag te beperken en de duur van de behandeling in te korten. Deze info wordt opgenomen in de bijsluiter. 

Inmiddels is de vergunning voor lumiracoxib zowel door de Verenigde Staten, Canada, Groot-Brittanië, Duitsland en Cyprus opgeschort.

  Astrid VP

14:10 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: astrid van parys |  Facebook |

09-12-07

Schuilt in elke blogger een journalist?

  Als paddestoelen schieten ze uit de grond in cyberspace: de webblogs.
Jongeren, twintigers, dertigers en ouder maken hun eigen webstekje.
Het is ook zo gemakkelijk. Dat beweren de providers toch. Zo titelt skynet
Creëer je eigen webpagina op vijf minuten, zonder enige technische kennis!”
Op deze manier is de toegangsdrempel laag. En zo kan een gevarieerd publiek een zeer gevarieerde inhoud aanbieden. Dat kan gaan over auto’s, dating, gezondheid tot het relaas over vreemde ontmoetingen met vossen. Veel actualiteit en nieuwsgaring valt er in deze soort blogs niet echt te rapen.

Natuurlijk zijn er ook blogs die handelen over de actualiteit. Blogs die bijvoorbeeld commentaar geven over de politieke gebeurtenissen in België. Daartussen zitten ook heel wat professionele journalisten die naast hun dagtaak bij krant, TV of radio er ook nog een blog op nahouden.

Maar een blog over het huwelijksleven van een zeker Angel, dat is misschien een werkelijkheid maar voor de meerderheid van de wereldbevolking geen interessant nieuws. En zo zijn er vele blogs. Interessant voor sommigen, vervelend voor de meesten. De meeste bloggers zijn dan ook geen journalisten. Ze voelen wel de behoefte om iets te vertellen. En dan meestal over hun eigen leefwereld. De blogwereld vervangt zo’n beetje de vroegere cafépraat of de roddelgesprekken op straat. Mensen hebben namelijk altijd de behoefte gehad om zich te uiten. Maar in onze huidige maatschappij is dit moeilijker geworden. Wie heeft er nog contact met zijn buren? Gelukkig biedt de blogwereld een goed alternatief. En toegegeven, sommige bloggers gaan een stap verder. Zij blijven niet plakken in hun eigen leefwereld. Ze voelen zich geroepen, zelfs gebeten om vragen te stellen, om commentaar te geven over politiek en andere actualiteit.
En zo’n bloggers mogen zich de journalisten van morgen noemen.

16:15 Gepost door Student in To blog or not to blog? | Permalink | Commentaren (0) | Tags: conny terwecoren |  Facebook |

Hij was nog zo slecht niet...

Was Nicolae Ceausescu in de winter van '89 niet gefusilleerd, dan maakte hij veel kans om de volgende presidentsverkiezingen in 2009 van Basescu te winnen. Volgens de recente opiniepeiling van Stichting Soros en van Gallup is ruim 20 % van de ondervraagden ervan overtuigd dat Ceausescu het land veel schade heeft berokkend. Tegelijkertijd meent een kwart van de ondervraagde populatie dat hij de politieke leider was die de afgelopen eeuw het meest voor het land heeft gedaan.

Net als een aanzienlijk aantal voormalige Oost-Duitsers die met 'ostalgie' kampen, valt een goed deel van de Roemenen ten prooi aan heimwee naar de communistische periode. De socioloog Mircea Kivu verklaart die pro-Ceausescu houding veeleer als een vorm van protest. De ontevredenen zijn tijdens de transitie uit de boot gevallen en hebben moeite om zich in de nu sociaal sterk gepolariseerde samenleving te handhaven. De tijd van toen, de 'Epoca de aur' (gouden periode), zoals de Ceausescu's het graag noemden, lijkt nu zoveel aantrekkelijker. De nostalgici onthouden het vaste loon op het einde van de maand, het appartement van de staat, de politieke voorspelbaarheid en de ogenschijnlijke sociale gelijkheid.

Hun selectieve geheugen speelt hen duidelijk parten. De lege winkels, het urenlange aanschuiven voor een brood, de koude winters zonder verwarming, de onophoudelijke stroomonderbrekingen zijn naar verre uithoeken van hun hersenen verbannen. Ook het sfeertje van verdachtmakingen, de angst voor verklikking en het ontbreken van de vrije meningsuiting hebben ze verdrongen. Deze misnoegde bevolkingsgroep vlucht duidelijk in het verleden. Deze ontevredenen zijn ontgoocheld in de huidige politieke klasse en ze voelen dat ze geen perspectief op sociale vooruitgang hebben.

Stemmen gaan op die zeggen dat veel Roemenen verlangen naar een republiek à la Putin met een meerpartijenstelsel en een markteconomie, maar paternalistisch en geleid. De mythe van de sterke leider leeft nog altijd in de geesten. De leider en bij uitbreiding het staatsapparaat blijven verantwoordelijk voor het individuele welzijn. Ordehandhaving primeert boven de naleving van individuele vrijheden.

De Roemeen is evenwel een salonrebel. Enkel vanuit zijn zetel ventileert hij zijn ongenoegen. Sociaal en politiek engagement, geloof in de anderen en tolerantie voor verscheidenheid zijn eigenschappen die de modale Roemeen ontbreekt. Deze laatste zoekt zijn toevlucht in zijn geloof en zijn gezin. En een politieke leider moet een herder zijn die hem veilig thuis brengt en over hem waakt. Eigenlijk een softe versie van Nicolae Ceausescu, zonder zijn echtgenote Elena evenwel. Maar dat is nog een heel ander verhaal.

Annick DB

12:25 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

De Duizend Heuvels van Leterme.

Na een week van stilzwijgen achtte Leterme vandaag de tijd rijp om de tribune te overtuigen van zijn redelijkheid. Zonder moeite erkende hij de dood van 'zijn' oranje-blauw en de noodzaak van een brede coalitie. Hij toonde zich ook bereid de gesloten deelakkoorden open te breken en zijn claim op het premierschap wilde hij ook best milderen. Zonder morren accepteerde hij daarmee de spelregels die door anderen-met name Verhofstadt- werden uitgetekend na zijn ontslag als formateur. Na de kortstondige paniek bij het begin van de week over het verlies van de regie van de formatie - of moet ik zeggen: crisis - toonde hij daarmee voor het eerst waardigheid in de nederlaag, hét kenmerk dat toppolitici van tafelspringers scheidt. De weg naar de erkenning van zijn staatsmanschap, waarnaar hij al maanden hengelt, lag daarmee open. Zijn mildheid liet hem zelfs toe om voor zijn homerische tocht over de duizend heuvels van oranje-blauw toch nog een zeker resultaat te claimen: de algemene aanvaarding van de noodzaak van een staatshervorming. Jammer genoeg struikelde hij nadien in een achterafje opnieuw over zichzelf. Ik doel daarmee op zijn vergelijking van de RTBF met Radio Mille Collines- die drie van haar journalisten veroordeeld zag voor aanzetten tot de Rwandese genocide. Met deze uitspraak demonstreert Leterme nog maar eens zijn té beperkte blikveld, zijn manifest gebrek aan diplomatie en inschattingsvermogen, zijn onvermogen kortom om ooit een waardig premier te worden.

00:50 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (8) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

08-12-07

De boot gemist

De federale overheid overweegt “ernstig” om twee gevangenisboten aan te kopen. De Nederlandse detentiepontons, ‘Reno’ en ‘Bibby Stockholm’, gaan binnenkort onder de hamer.  De oranje-blauwe meerderheid had in september reeds een deelakkoord bereikt om een 1500-tal nieuwe cellen bij te creëren om het nijpend  tekort aan gevangeniscellen op te lossen. Omdat de haven, na meer dan zes maanden ronddobberen op woelige politieke wateren, nog steeds niet in zicht is, is er een nieuwe kapitein aangesteld in de persoon van Guy Verhofstadt. Deze deelde maandag mee dat er nood is aan extra bevoegdheden voor de regering van lopende zaken om enkele structurele maatregelen te kunnen doorvoeren. Daarbij  noemde  hij het probleem van de gevangeniscapaciteit  één van de meest dwingende.  Hij vroeg hiervoor dan ook de steun van alle andere politieke partijen. Met uitzondering van Lijst De Decker, kreeg de premier die steun. Maar laat het nu net Jean-Marie De Decker zijn die op de proppen komt met het voorstel om  gevangenisboten (ook ‘bajesboten’ genoemd) aan te schaffen.  Nederland, wereldwijd geroemd om hun immens vooruitstrevende en ingenieuze waterprojecten, moet gedacht hebben: als de zeespiegel dan toch maar blijft stijgen en meer en meer land dreigt in te palmen, laat ons dan ook alvast gevangenissen op het water zetten. Sinds begin 2004 kon je dan ook twee van hun drie bajesboten vinden in de Rotterdamse Merwehaven. Deze boten werden gebruikt om illegalen te herbergen onder het motto: ontsnappen wordt moeilijk, als je nooit hebt leren zwemmen. Eind maart 2006 ontstond er enige commotie over de miserabele situatie van mensen zonder papieren op de Rotterdamse bajesboten. Daarop stelde  minister van Justitie Donner een onderzoek in. Uit het inspectierapport trok men het paradoxale besluit dat er van alles misliep, maar dat er geen structurele misstanden waren. Sinds wanneer worden gebrekkige brandveiligheid ( de gangen van de boten zitten vol goedkope pvc-kabels, die bij brand dodelijke rook produceren), gebrek aan ruimte ( 23 van de 24 uren zitten de gevangenen noodgedwongen met 4 à 6 personen in hun cel) en het gemak waarmee men uit zulke gevangenissen weet te  ontsnappen (15 individuen op een half jaar tijd), niet tot structurele misstanden gerekend.  Nu doet Nederland zijn drijvende gevangenissen dus van de hand en is België,naast onder meer Groot-Brittannië, kandidaat-overnemer. Benieuwd wat onze federale regering, indien men ze weet te (her)vormen vooraleer de boten helemaal zijn doorgeroest, hiermee van plan is en hoe ze de misstanden die in Nederland voorkwamen, gaat voorkomen. Laat het ons even ridiculiseren. Een boot vol gevangenen die af-brandt ergens in het midden van de Antwerpse haven is dat eigenlijk een probleem? Misschien is dat wel een deel van de oplossing voor de overbevolking in de gevangenissen. Over de wet Le Jeune hoeft er voor die gedetineerden ook niet langer gediscussieerd te worden. En het gebrek aan ruimte en comfort? “De Antwerpse gevangenissen zijn nu eenmaal geen driesterrenhotels”, meent De Decker, “en een gevangenisboot dus evenmin”. Dat een bajesboot überhaupt  geen cruiseboot is, waar Nicole en Hugo voor de nodige verstrooiing zorgen, daar heb ik, en die gevangenen wellicht ook, geen bezwaar tegen. Maar als referentie de Antwerpse gevangenissen nemen en ervan uitgaan dat dit de standaard is, gaat te ver. En heeft België, wat de vele ontsnappingen betreft, niet net de (stoom)boot gemist? Indien er een regering was geweest, hadden de Zwarte Pieten alle Ben Allals van deze wereld in de zak kunnen steken en mee naar Spanje of hun land van herkomst kunnen uitwijzen. (Moet men wel even nagaan dat het niet over een vliegdekschip gaat. Dat maakt het voor de helikopter wel heel gemakkelijk om te landen.) Nu moet men echter weer een jaar wachten voor de Sint terug in het land is. Al komt hij volgend jaar misschien weer wat vroeger.  Neen, meneer De Decker, ik zou het niet doen. Laat de Britten die bajesboten maar kopen, dan kunnen ze hun gevangenen net als in de 16de eeuw verschepen naar een volgens hen woest en onbewoonbaar eiland. Australië komt dan misschien niet meer in aanmerking, maar er is nog altijd Antarctica.  

Het is niet constructief een land in crisis neer te halen. Al maken de huidige politici en vooral dan mensen als meneer De Decker, het in dit wildseizoen makkelijk om op te schieten.  Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er zo snel mogelijk een Belgische regering komt die solidariteit en begrip hoog in het vaandel zullen dragen. Zo kan men de problemen daadwerkelijk oplossen in plaats van allerlei halfslachtige maatregelen te nemen.

(Kevin Van Linden)   
  

18:32 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kevin van linden |  Facebook |