31-12-07

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn.

17 maart 2005: Kamer en Senaat keuren de wet op de bronnenbescherming goed.

Dit heeft als gevolg dat naast de advocaat en de arts nu ook de journalist een beroepsgeheim heeft. Bovendien breidde het Arbitragehof onlangs de wet uit. De wet geldt nu niet alleen meer voor beroepsjournalisten maar voor ieder die aan journalistiek doet. Bloggers dus ook.

Journalistiek beslaat een breed terrein. Een jubilerende drogist, voetbalrellen, een topconferentie in Genève of milieuacties op Antarctica – de journalist moet erbij zijn.

De grens tussen professionele journalistiek en amateurisme geschrijf is onduidelijk. Is de 65- plusser die wekelijks zijn postduivenberichten doorgeeft aan de krant een journalist. Niet iedereen die zich via de media richt tot een publiek, is journalist. Maar het staat ieder vrij dit vak te beoefenen. Als ieder vak, kent de journalistiek professionele normen en bekwaamheden. Dit heeft de wet proberen in kaart te brengen. Ieder die aan journalistiek doet, heeft het recht om zijn bronnen te verzwijgen. In 1985 zat Humo – journalist Martin Coenen 4 dagen in de cel omdat hij zijn bronnen niet wilde prijs geven i.v.m. een milieumisdrijf in de Antwerpse haven. Deze feiten zouden zich niet meer mogen voordoen.

Veel nieuwsbronnen ontspringen spontaan. Journalisten krijgen dagelijks stapels persberichten, nota’s, rapporten en andere stukken toegestuurd. Elke woordvoerder heeft altijd wel een babbel klaar. Tegenover al deze bronnen zou de journalist een gezonde argwaan moeten koesteren. Hij dient zich af te vragen of de gedane mededelingen de moeite van het lezen en aanhoren waard zijn. Zijn de officiële informanten altijd de beste bronnen? Of verzwijgen ze meer dan ze vertellen en is het misschien nuttiger om aan eigen onderzoek te doen. Toch mag deze argwaan niet zover gaan dat officiële stukken niet gelezen worden. Het principe van de double check is heilig.

Mondelinge bronnen hebben het voordeel dat ze zorgen voor rechtstreekse informatie van de betrokkene. De journalist kan zich achteraf beroepen dat de geïnterviewde het zelf heeft gezegd. Het nadeel van mondelinge bronnen is dat ze niet altijd betrouwbaar zijn. Wanneer een directeur van een bedrijf zegt dat de milieuvoorschriften worden nageleefd dan weet je niet of dat waar is. Met schriftelijke bronnen heb je een bewijsstuk. Bij mondelinge ondervragingen kan de geïnterviewde nog altijd zeggen: " ik heb dat anders bedoeld."

Dat de wet op de bronnenbescherming er kwam is een goede zaak. Zo moet niemand schrik hebben om zijn verhaal te doen. De vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid blijft op die manier gewaarborgd.

Bronnen mogen op geen enkele manier vergoed worden zoals in sommige landen gebeurd. Dit om te vermijden dat men gaat vertellen wat men wil horen.

De bescherming van de bronnen moet absoluut zijn, tenzij het de samenleving in gevaar zou brengen. De schuilplaats van een seriemoordenaar verzwijgen waar je hem hebt geïnterviewd wordt best niet getolereerd.

Als journalist moet men ook mensen tegen zich zelf beschermen. De journaliste van Humo die de zelfmoordplannen van een koppel uit Kasterlee niet aangaf beging een zware fout. De overlijdens van de 4 familieleden hadden vermeden kunnen worden. De bescherming van de bronnen moet afgewogen worden in iedere situatie. Elke case heeft zijn eigen voor –en nadelen.

16:47 Gepost door Student in Bescherming van de bronnen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ine hurkmans |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.