09-12-07

Hij was nog zo slecht niet...

Was Nicolae Ceausescu in de winter van '89 niet gefusilleerd, dan maakte hij veel kans om de volgende presidentsverkiezingen in 2009 van Basescu te winnen. Volgens de recente opiniepeiling van Stichting Soros en van Gallup is ruim 20 % van de ondervraagden ervan overtuigd dat Ceausescu het land veel schade heeft berokkend. Tegelijkertijd meent een kwart van de ondervraagde populatie dat hij de politieke leider was die de afgelopen eeuw het meest voor het land heeft gedaan.

Net als een aanzienlijk aantal voormalige Oost-Duitsers die met 'ostalgie' kampen, valt een goed deel van de Roemenen ten prooi aan heimwee naar de communistische periode. De socioloog Mircea Kivu verklaart die pro-Ceausescu houding veeleer als een vorm van protest. De ontevredenen zijn tijdens de transitie uit de boot gevallen en hebben moeite om zich in de nu sociaal sterk gepolariseerde samenleving te handhaven. De tijd van toen, de 'Epoca de aur' (gouden periode), zoals de Ceausescu's het graag noemden, lijkt nu zoveel aantrekkelijker. De nostalgici onthouden het vaste loon op het einde van de maand, het appartement van de staat, de politieke voorspelbaarheid en de ogenschijnlijke sociale gelijkheid.

Hun selectieve geheugen speelt hen duidelijk parten. De lege winkels, het urenlange aanschuiven voor een brood, de koude winters zonder verwarming, de onophoudelijke stroomonderbrekingen zijn naar verre uithoeken van hun hersenen verbannen. Ook het sfeertje van verdachtmakingen, de angst voor verklikking en het ontbreken van de vrije meningsuiting hebben ze verdrongen. Deze misnoegde bevolkingsgroep vlucht duidelijk in het verleden. Deze ontevredenen zijn ontgoocheld in de huidige politieke klasse en ze voelen dat ze geen perspectief op sociale vooruitgang hebben.

Stemmen gaan op die zeggen dat veel Roemenen verlangen naar een republiek à la Putin met een meerpartijenstelsel en een markteconomie, maar paternalistisch en geleid. De mythe van de sterke leider leeft nog altijd in de geesten. De leider en bij uitbreiding het staatsapparaat blijven verantwoordelijk voor het individuele welzijn. Ordehandhaving primeert boven de naleving van individuele vrijheden.

De Roemeen is evenwel een salonrebel. Enkel vanuit zijn zetel ventileert hij zijn ongenoegen. Sociaal en politiek engagement, geloof in de anderen en tolerantie voor verscheidenheid zijn eigenschappen die de modale Roemeen ontbreekt. Deze laatste zoekt zijn toevlucht in zijn geloof en zijn gezin. En een politieke leider moet een herder zijn die hem veilig thuis brengt en over hem waakt. Eigenlijk een softe versie van Nicolae Ceausescu, zonder zijn echtgenote Elena evenwel. Maar dat is nog een heel ander verhaal.

Annick DB

12:25 Gepost door Student in DB week1 | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annick de beule |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.