19-11-07

Beste Zeeman

Beste Zeeman,

Met veel genoegen las ik uw bijdrage van jongstleden in deze prachtkrant, de volksverheffende spreekbuis van weldenkend Nederland. Net zoals altijd genoot ik ervan, niet alleen omwille van de intellectuele voldoening die ik eruit put, of omwille van de snedigheid van uw pen, maar ook omwille van het inzicht in de psychologie van de progressieveling die het me verschafte.

Ik kan me U namelijk zo voor de geest halen, daar in uw loft aan het Leidscheplein, druk pennend de wereld verbeterend. Want U bent ontevreden. Ontevreden met een wereld die sneller draait dan U wel zou willen. Ontevreden met een wereld die aan de greep van Uw ijzeren ideologie ontsnapt.

 

Ik ken U niet persoonlijk, ik heb uw gezicht nooit op TV gezien, in feite weet ik ook niet dat U op het Leidscheplein woont. Voor mijn part woont U op een boerderij te Volendam. Maar ik meen U wel te kunnen plaatsen. U bent momenteel achteraan in de 50, vooraan in de 60. Uw vader was klerk, uw moeder een brave huisvrouw. In 1968 verliet U het dorp in de Veluwe waar U bent opgegroeid om te gaan studeren in Amsterdam. En wat U daar zag gebeuren heeft U voor het leven getekend. De oproer van de studenten, de Provo’s, de vrije liefde, uw lidmaatschap bij de marksistiese studentenbond vervulden U met een zelfvertrouwen dat U voorheen niet had. U had inzicht in de mechanismen die de wereld doen draaien, en U en Uw kameraden zouden dat inzicht gaan gebruiken om de maatschappij te gaan veranderen. Dat elan dreef U verder, U betoogde tegen de raketten, tegen Wassenaar, tegen …

 

En toen viel de Muur. U omarmt Wim Kok en zijn regering die de ideologische tegenstellingen ophief. Het ging U echter niet van harte, zulke flauwiteiten hebt U nooit echt kunnen smaken. Francis Fukuyama en Wim Kok, twee personen die Uw gemoed geen goed hebben gedaan. Had U het dan toch bij het verkeerde eind… U trekt zich daarom maar terug bij uw gezin en uw dure loft. En dan – O rampspoed – de reactionaire Pim Fortuyn, meer populist dan U ooit bent geweest, weet de door U eens geprezen arbeidersklasse te verleiden door op de kleinburgerlijke angsten te spelen. Ik zou in Uw plaats voor minder teksten schrijven waar je huilerig van wordt.

 

Klopt dit enigzins? Het kan natuurlijk goed zijn dat U vroeger geboren bent, dat u mei ’68 alleen maar kent uit de verhalen van uw ouders. Maar het punt dat ik wil maken is het volgende: U bent hongerig, maar de huidige wereld stilt Uw honger niet. En laat me zeggen dat dit me spijt. De wereld heeft geen behoefte aan depressieve idealisten.

Mijnheer Zeeman, een groot schrijver die in zijn tijd met heel wat hongerige mensen te maken had, beschreef zijn gedreven landgenoten ooit als volgt: 

                                Jij stond als vleesgeworden …
                                Het land der Vaad’ren tot berisping 
                                Jij, liberaal – idealist

Hij drukte in heel zijn werk eigenlijk zijn angst, maar ook zijn medelijden uit tegenover de zelfverklaarde revolutionairen uit het Rusland van toen. Angst hoeven we nu niet meer te hebben, medelijden des te meer. Mijnheer Zeeman, mijn raad aan U is de volgende: Uw depressiviteit is het gevolg van uw eigenzinnigheid. Het is niet de rest die langs de maatschappij heen leeft, maar U zelf. Leer luisteren in plaats van berispen, leer begrijpen in plaats van uit te leggen. Geloof me, U gaat er U beter door voelen!

Geheel de Uwe,

Alex Van Steenbergen

23:39 Gepost door Student in Zeeman | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alex van steenbergen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.