25-10-07

Zeeman over Sociale Depressie

Zeeman 

Zeeman beweert in de gepresenteerde stelling dat de samenleving in de ban is van wat hij benoemt als sociale depressivi-teit. Hij ontwaart ook een stemming van gelatenheid. Ikzelf zie echter minder gelatenheid dan wel afkeer en opstandigheid. Die afkeer heeft alles te maken met het wezen van het democratische model: de consensus. De democratie bewandelt de grijze middenweg: compromissen produceren zelden duidelijke keuzes, laat staan een radicale ommezwaai. De democratische politiek beïnvloedt de maatschappelijke werkelijkheid slechts traag, quasi onzichtbaar voor de gemiddelde burger. Dit geeft de politiek het uitzicht van een impotente macho, wiens grootspraak botst met de pietluttige prestaties. Dit frustreert de kiezer en maakt hem gevoelig voor de baldadige stem, die politicus die lustig inhakt op het beschaafde en rimpelloze democratische model. Deze middelpuntvliedende kracht wordt alleen maar sterker naarmate de gevestigde politiek zich sterker rond een gemeenschappelijke orde lijkt te scharen en de tegenstem niet (meer) weet te vertolken. De politieke klasse reageert collectief, over partijgrenzen heen, defensief op deze 'nieuwe' stem in het debat en verdedigt daarmee haar interne codes, haar eigen cultuur, kortom representeert uiteindelijk alleen nog zichzelf en het eigen belang. En kijk: daar heb je de kloof tussen burger en politiek, wederzijds onbegrip en vijandigheid. Kiezer en politicus leven op voet van oorlog, de 'fatsoenlijke' politicus begrijpt maar niet waarom de kiezer hem massaal inruilt voor paljassen en tafelspringers. Ten einde raad probeert hij de schreeuwers te overschreeuwen met straffere uitspraken, groter onverzettelijkheid, sterkere beloftes: hij is zelf een paljas geworden. Of hij gaat zich gedragen als een onbegrepen en verongelukt kamergeleerde. Of hij predikt de morele plicht van het optimisme- zowat de ultieme negatie van het onbehagen. Al deze reacties demonstreren echter slechts hun onmacht en brengen het democratisch model verder in diskrediet. Aldus ontstaat een almaar versnellende, zichzelf versterkende dynamiek van desintegratie. Of moeten we dit beschouwen als een proces van permanente vernieuwing dat de democratie vitaal houdt?

 

Timothy Anthonis

04:43 Gepost door Student in Zeeman | Permalink | Commentaren (0) | Tags: timothy anthonis |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.