25-10-07

De articulatiekracht van de geschreven pers

De geschreven pers heeft meer troeven in handen en meer kansen om de publieke opinie te beïnvloeden. Wat je op tv ziet, kan dan misschien wel op een bepaalde wijze gemonteerd worden, de beelden spreken steeds voor zich.

Gemakkelijker in te kleuren, meer ruimte voor interpretatie, meer beïnvloeding… op papier kunnen woorden een eigen leven gaan leiden.

Het lezerspubliek was niet aanwezig op de persconferentie, en dus kan de journalist zeggen wat hij wil. Soms met verstrekkende gevolgen.

 

Zo heeft Ludwig Verduyn, ex-hoofdredacteur van De Morgen, in 1999 ontslag moeten nemen wegens een foute en lasterlijke berichtgeving over de zogenaamde Luxemburgse bankrekening van minister Reynders. Verduyn had verkeerde informatie en vervalste bewijsstukken ontvangen van zijn informant. In de rechtszaak die Reynders tegen hem aanspande, werd hij schuldig bevonden en moest hij een dwangsom betalen.

 

Nog erger misschien, waren de beschuldigingen over de vermeende pedofilie van Elio Di Rupo. Het relaas van zijn ‘slachtoffer’ haalde in 1996 de voorpagina van De Standaard. Het slachtoffer bleek later een fantast te zijn en het perslek werd nooit officieel gevonden. “Het beschuldigen van politici gaat vandaag door de rechtbank van de publieke opinie via de procureur die de gazet heet”, zei toenmalig premier Dehaene over deze zaak.

 

Journalist Wouter Verschelden was dit jaar het brave schoothondje van Pieter De Crem toen hij schreef over het militair hospitaal in Neder-over-Heembeek en de vele missers van André Flahaut. Zat de leiband te strak gespannen? Dit leek immers meer op een heksenjacht dan op een objectieve berichtgeving.

 

Politici worden soms wegens een peulenschil aan de schandpaal genageld. We kunnen ons zelfs de volgende vraag stellen: “Misbruikt de journalist zijn macht of wordt de journalist zélf gebruikt door de politici?”

 

Soms stellen we echter wel een zekere voorzichtigheid vast en worden bepaalde dingen niet meteen naar voren gebracht, wellicht uit angst voor de gevolgen. Zou de krant geboycot kunnen worden door bepaalde politici? Zou de krant adverteerders kunnen verliezen als ze bepaalde uitspraken doet?  

 

Als journalisten nog risico’s nemen, zijn het wellicht berekende risico’s. De Franse president Sarkozy heeft ruime tijd gepoogd om zijn privéleven – en dan vooral dat van zijn vrouw - uit de kranten te houden. Hij is erin geslaagd de journalisten onder druk te zetten, maar zo lang heeft de zwijgzaamheid uiteindelijk niet geduurd. De macht van de pers is nog steeds reëel, althans in democratische structuren, en zo hoort het ook. - SN

 


 

De commentaren zijn gesloten.